Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2090185

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 4 marca 2016 r.
VI SA/Wa 1742/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.).

Sędziowie WSA: Magdalena Maliszewska, Grażyna Śliwińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników i ustalenie opłaty za użytkowanie odbiorników telewizyjnych oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 22 sierpnia 2014 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. S. 4, (...) T., zajmowanym przez O. prowadzonym przez K.N. Kontrola została przeprowadzona w obecności strony. W jej wyniku w lokalu ujawniono cztery odbiorniki telewizyjne. Znajdujący się na świetlicy odbiornik marki S., do którego przyłączony był dekoder P., był uruchomiony i odbierał program D., ponadto zgodnie z załączonym do protokołu oświadczeniem strony w lokalu podczas kontroli znajdowały się trzy odbiorniki marki L., będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zgodnie z przedmiotowym oświadczeniem uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości. W protokole ponadto zapisano, że stwierdzony odbiorników w tym lokalu używane od 1 sierpnia 2014 r. Protokół z kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz stronę.

W dniu 15 września 2014 r. K.N. dokonała rejestracji jednego odbiornika telewizyjnego.

Pismem z dnia 24 października 2014 r. organ I instancji zawiadomił K.N. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się w trakcie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. 

W piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. K.N. oświadczyła, że wprawdzie zakupiła odbiorniki telewizyjne, jednak nie były one używane. Zdaniem strony wskazane w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odbiorniki nie mogą być uznane za używane, gdyż podczas kontroli nie sprawdzono, czy rzeczywiście umożliwiają one natychmiastowy odbiór programu. Sprawdzono tylko jeden z odbiorników (w świetlicy). Odbiornik ten - jedyny umożliwiający odbiór programu - został przez stronę zarejestrowany po zakończeniu kontroli. Natomiast pozostałe trzy odbiorniki nie będą używane i nie zostaną wprowadzone do ewidencji wyposażenia prowadzonej działalności. Strona podkreśliła, że zgodnie z art. 5 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie dotyczy odbiorników przekazanych osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. W związku z tym strona rozważa w następnym sezonie udostępnienie klientom opisanych odbiorników za dodatkową opłatą, pokrywającą koszty abonamentu.

Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. organ I instancji wezwał K.N. do usunięcia w ciągu 7 dni od dnia doręczenia braku w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. poprzez dosłanie kserokopii dowodów zakupu odbiorników telewizyjnych. Organ poinformował stronę, że w przeciwnym razie pozostawi pismo bez rozpatrzenia.

W piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. strona poinformowała, że będące przedmiotem kontroli odbiorniki telewizyjne nie zostały wprowadzone do ewidencji działalności gospodarczej strony, a ich zakup był finansowany ze środków przedsiębiorcy w ramach nieukończonego projektu w ramach (...). Strona ponownie podkreśliła, że zgodnie z art. 5 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie dotyczy odbiorników przekazanych osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Przedmiot działalności strony obejmuje m.in. świadczenie usług noclegowych. Strona oprócz noclegów zapewnia możliwość wypożyczenia do używania telewizorów. Zdaniem strony z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniał obowiązek rejestracji trzech odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach hotelowych, zatem zarówno sama kontrola, jak i żądanie przedstawienia dowodów zakupu nie miały umocowania.

Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. organ I instancji zwrócił również uwagę, że aby skorzystać z zapisu art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych strona powinna mieć zgłoszoną działalność gospodarczą obejmującą wypożyczanie i dzierżawę artykułów sprzętu RTV i AGD. Wezwał zatem stronę do dosłania w ciągu 7 dni od daty doręczenia pisma wypisu z CEIDG potwierdzającego prowadzenie wypożyczania i dzierżawy artykułów sprzętu RTV i AGD. Jednocześnie organ potwierdził dokonanie przez Stronę w dniu 15 września 2014 r. rejestracji jednego odbiornika telewizyjnego.

W piśmie z dnia 14 stycznia 2015 r. K.N. podtrzymała twierdzenie, że w ramach usług noclegowych zamierza zaoferować możliwość wypożyczenia odbiornika telewizyjnego na zasadzie najmu. Odnosząc się do pouczenia organu I instancji, że zwolnienie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego z obowiązku rejestracji zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych determinowane jest m.in. zgłoszeniem do CEIDG działalności gospodarczej polegającej na wypożyczaniu lub dzierżawie artykułów sprzętu RTV i AGD, zaznaczyła, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie wymaga zgłoszenia wszystkich rodzajów prowadzonej działalności gospodarczej. Również zgodnie z ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1924) w przypadku wpisów do KRS, US i GUS zgłoszenia wymaga wyłącznie działalność podstawowa przedsiębiorcy. Strona zwróciła także uwagę, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885) nie przewiduje rodzaju działalności, o którym mowa w piśmie organu I instancji. Ponadto w związku z dokonaną rejestracją strona wniosła o rozłożenie na raty naliczonej opłaty.

Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...), Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A., nakazał rejestrację trzech używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2 316,00 zł.

Pismem z dnia 12 marca 2015 r. K.N. wniosła odwołanie wnosząc o zmianę decyzji zgodnie ze złożonymi przez nią pismami określającymi sposób udostępniania odbiorników klientom. Oświadczyła, że prowadzi działalność odpowiadającą przepisowi art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, który wyłącza obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Ponadto odwołując się zakwestionowała ustalenie, że odbiorniki te są używane, gdyż jest dopiero w trakcie prac inwestycyjnych i nie wprowadziła odbiorników do używania. Podczas kontroli wskutek wprowadzenia w błąd oświadczyła, że oprócz odbiornika, który zarejestrowała po kontroli, posiada trzy inne. Odbiorniki te zostały zakupione ze środków nadal realizowanego projektu w ramach (...). Strona oświadczyła, że odbiorniki te są udostępniane okresowo klientom ośrodka na podstawie odrębnych umów, zatem jej zdaniem nie podlegają obowiązkowi rejestracji.

Strona podtrzymała wcześniejszą argumentację, że w ramach usług noclegowych zamierza zaoferować na zasadzie wynajmu możliwość wypożyczenia telewizora. Odnosząc się do pouczenia organu I instancji, że zwolnienie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego z obowiązku rejestracji zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych determinowane jest m.in. zgłoszeniem do CEIDG działalności gospodarczej polegającej na wypożyczaniu lub dzierżawie artykułów sprzętu RTV i AGD, zaznaczyła, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie wymaga zgłoszenia wszystkich rodzajów prowadzonej działalności. Również zgodnie z zapisami ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw w przypadku wpisów do KRS, US i GUS zgłoszenia wymaga wyłącznie działalność podstawowa. Ponadto zwróciła uwagę, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885) nie przewiduje kategorii działalności gospodarczej polegającej na wypożyczaniu lub dzierżawie artykułów sprzętu RTV i AGD. Strona nie świadczy tejże usługi publicznie, a jej adresatem mają być wyłącznie usługobiorcy usług noclegowych.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania niesionego przez K.N., od decyzji z dnia (...) lutego 2015 r. Nr (...), wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S.A., nakazującej rejestrację trzech używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2 316,00 zł (słownie: dwa tysiące trzysta szesnaście zł 00/100), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 tejże ustawy.

W przedmiotowej sprawie w dniu 22 sierpnia 2014 r. w obecności strony przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. S. 4, (...) T., zajmowanym przez należący do strony O. W jej wyniku w lokalu ujawniono cztery odbiorniki telewizyjne: znajdujący się na świetlicy odbiornik marki S., który był uruchomiony i odbierał program D. oraz trzy odbiorniki telewizyjne marki LG, które zgodnie z załączonym do protokołu oświadczeniem strony znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zgodnie z przedmiotowym oświadczeniem uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe, gdyż pokoje były zajęte przez gości.

Organ podkreślił, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie strona w dniu przeprowadzenia kontroli, tj. 22 sierpnia 2014 r., używała odbiorniki telewizyjne w lokalu użytkowym przez okres przekraczający wyznaczony ustawą termin na jego rejestrację, co wynika jednoznacznie z podpisanego przez nią protokołu z kontroli.

Odnosząc się do stanowiska strony, iż znajdujące się w pokojach trzy odbiorniki nie podlegają rejestracji zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt ustawy o opłatach abonamentowych, organ podkreślił, że artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Umowa taka jest zatem odrębną umową, której przedmiotem jest wypożyczenie lub dzierżawa odbiornika telewizyjnego, nie zaś umową hotelową obejmującą pokój z wyposażeniem. Należy podkreślić, iż odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu strony stanowią jedynie element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnianie odbiorników telewizyjnych nie stanowi w przedmiotowej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. Wobec powyższego, jeżeli przedsiębiorca używa odbiorników radiowych lub telewizyjnych, powinien uiszczać opłaty abonamentowe za każdy odbiornik z osobna. Dotyczy to odbiorników umieszczonych zarówno w lokalach używanych przez przedsiębiorcę, stanowiących ich wyposażenie, jak i w innych miejscach (np. w firmowych samochodach).

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że ujawnione podczas kontroli trzy odbiorniki udostępniane są okresowo na podstawie odrębnych umów klientom ośrodka, organ zauważył, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego ten fakt. W toku postępowania administracyjnego strona w pismach kierowanych do organu I instancji jednoznaczne deklarowała, że "rozważa" odpłatne wypożyczanie odbiorników gościom hotelowym, a następnie "zamierza" je wprowadzić. Powyższe wskazuje, że w momencie przeprowadzania kontroli znajdujące się w obiekcie odbiorniki nie były udostępniane odpłatnie na podstawie odrębnej umowy, zatem nie spełniały warunku określonego w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Biorąc pod uwagę, że strona dopiero w odwołaniu zadeklarowała, że odbiorniki udostępniane są okresowo na podstawie odrębnych umów klientom ośrodka (nie precyzując przy tym, co rozumie przez "odrębną umowę"), oraz że nie przedstawiła żadnych dowodów, że odbiorniki telewizyjne są jedynie wypożyczane, a nie stanowią wyposażenia pokoi, należy uznać powyższe twierdzenia strony za niewiarygodne i mające na celu wyłącznie odwrócenie niekorzystnego dla strony wyniku kontroli.

Organ podkreślił, że w myśl art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje ich rejestrację (jeśli nie została ona dokonana do dnia wydania decyzji) oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Jest ona stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Nie zależy ona zatem od rzeczywistego okresu użytkowania odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który nie został zarejestrowany w przewidzianym ustawą terminie.

Zdaniem organu odwoławczego bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez K.N. znajdowały się cztery niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem ich używania jest uzasadnione.

Pismem z dnia 26 maja 2015 r. K.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych polegający na niezastosowaniu do stanu faktycznego odpowiadającego hipotezie wskazanej normy Na tej podstawie skarżąca, wniosła o zmianę decyzji w zakresie wskazanym ww. zgodnie ze złożonymi przez nią pismami określającymi sposób udostępniania klientom odbiorników klientom odwołującej się jako przedsiębiorcy Skarżąca ponownie podniosła, że prowadzi działalność odpowiadającą przepisowi art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, a przepis ten wyłącza obowiązek rejestracji dla celów abonamentu odbiorników telewizyjnych. Nadto nie można przyjąć, jak wskazał to organ wydający decyzję, że odbiorniki te są używane, albowiem odwołująca się jest w trakcie prac inwestycyjnych oraz wbrew ustaleniom kontroli, nie wprowadziła wymienionych składników wyposażenia do używania. Co więcej organ kontrolujący nie dowiódł, że odbiorniki nadawały się do natychmiastowego użytku, tj. nie zachodzi domniemanie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Warto również podkreślić, że nie udowodniono by odbiorniki były do stałej dyspozycji gości.

Skarżąca podniosła ponadto, że jako przedsiębiorca posiada prawo wyboru sposobu i form prowadzenia działalności zgodnie z ustawą Prawo działalności gospodarczej, a prawa tego nie mogą ograniczać przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, tj. skarżąca ma prawo dowolnie rozporządzać składnikiem majątkowym (odbiornikiem telewizyjnym) wchodzącym w skład majątku jej przedsiębiorstwa, samo zaś znajdowanie się odbiornika na terenie przedsiębiorstwa, nie przesądza o jego zastosowaniu.

Podniosła, że wprawdzie w trakcie kontroli, a to wskutek wprowadzenia w błąd oświadczyła, że obok odbiornika który zarejestrowała posiada trzy inne odbiorniki, ale jak wynika z ustaleń kontroli, ich zakup sfinansowano ze środków projektu wspólnotowego (...) który to projekt do dzisiaj jest realizowany. Wyżej wymienione odbiorniki udostępniane są okresowo na podstawie odrębnych umów klientom ośrodka, a zatem nie podlegają obowiązkowi rejestracji wynikającemu z decyzji.

Ponadto nieprawidłowe jest domniemanie, iż skarżąca nie może wykonywać działalności polegającej na oferowaniu nabywcom wypożyczenia telewizorów albowiem jest to działalność mieszcząca się w usługach klasyfikowanych w PKD 2007 jako 5520Z obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Wprawdzie w PKD 2007 sklasyfikowano w pozycji 7729Z usługę wypożyczania i dzierżawy pozostałych artykułów użytku osobistego i domowego, a 77.39Z wynajem profesjonalnego sprzętu radiowego, telewizyjnego i radiowego, ale skarżąca nie świadczy takich usług publicznie, a adresatem najmu i dzierżawy mają być wyłącznie usługobiorcy usług noclegowych. Podkreśliła, że jak wynika ze zmian ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym obecnie w przypadku wpisów do KRS, US i GUS zgłoszenia wymaga jedynie działalność podstawowa.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga K.N. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia (...) stycznia 2015 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S.A. nie naruszają przepisów prawa, w tym przede wszystkim unormowań zawartych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym - mających kluczowe znaczenie w sprawie - przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, a w szczególności art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 tej ustawy.

Na wstępie należy zauważyć, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Należy zauważyć, iż posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym obiekcie przy ul. S. 4, (...) T., zajmowanym przez O. prowadzonym przez K.N., znajdują się cztery odbiorniki telewizyjne, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ - na podstawie art. 2 ust. 2 cyt. ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli.

W sytuacji, gdy strona w sposób profesjonalny zajmuje się wynajmem lokali i pomieszczeń, trudno uznać, by w pokojach przystosowanych w tym celu znajdowały się urządzenia, które nie znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób - bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli.

Warto w tym miejscu zauważyć, że również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wynajęcie pokoi przez gości hotelowych przekonuje nie tylko do braku możliwości przeprowadzenia kontroli odbiorników, co do ich sprawności technicznej, ale również do stanowiska, że telewizory te były sprawne technicznie - pokoje te były przecież wynajęte. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że w ramach działalności hotelarskiej, co do zasady, wynajmuje się pokoje ze sprawnymi telewizorami. Nie jest możliwe, aby telewizory w wynajmowanych pokojach były niesprawne technicznie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny (w:) wyrok z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 208/14).

W niniejszej sprawie podstawowym i zarazem jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącego w niej skarżącej K.N.

Mając na względzie powyższe, uznać należy zatem, iż organ - działając zgodnie z normą prawną wyrażoną w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych.

Przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy.

Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania podnosiła, że oprócz noclegów zapewnia możliwość wypożyczenia do używania telewizorów. Zdaniem strony z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniał obowiązek rejestracji trzech odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach hotelowych, zatem zarówno sama kontrola, jak i żądanie przedstawienia dowodów zakupu nie miały umocowania.

W ocenie Sądu taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu.

Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą jednak do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej. Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Mając na względzie powyższe, należy uznać, iż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając przy tym stronie skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Organy odniosły się ponadto do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w oparciu o wymogi określone w przepisie art. 80 k.p.a. oraz uzasadniona w sposób należyty. Nie może być zatem mowy o jakimkolwiek naruszeniu przepisów postępowania. Również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.

Należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona skarżąca posiada niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.