Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2730610

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 maja 2019 r.
VI SA/Wa 1439/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sędziowie WSA: Sławomir Kozik, Jakub Linkowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. z późn. zm.), oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213) po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) odmawiającej wpisu na lisię kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pan T. S. w dniu (...) stycznia 2018 r. złożył wniosek o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku załączył, między innymi pozytywne orzeczenia - lekarskie nr (...) i psychologiczne nr (...) z dnia 24 stycznia 2018 r. stwierdzające jego zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Załączył również zaświadczenie z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) o ukończeniu kursu na II stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zorganizowanego przez A. Sp. z o.o., którego celem było przygotowanie do egzaminu państwowego na II stopień licencji pracownika ochrom fizycznej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. i zaświadczenie nr (...) o ukończeniu w dniach (...).1999 r. kursu na I stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zorganizowanego przez R. Sp. z o.o. w L., którego celem było przekazanie wiedzy teoretycznej i praktycznej zgodnie z zakresem tematycznym kursu określonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Z akt sprawy wynika, że T. S. w dacie składania wniosku został poinformowany przez organ I instancji, iż wskazane wyżej zaświadczenia nie potwierdzają spełnienia przesłanki określonej w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia dot. posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Strona stwierdziła, iż w przypadku negatywnego rozpatrzenia jej wniosku, złoży od takiego rozstrzygnięcia odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) po rozpoznaniu wniosku zainteresowanego decyzją z dnia (...) marca 2018 r. odmówił dokonania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Odwołujący stwierdził, iż na podstawie posiadanych obecnie dokumentów został w przeszłości wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Powołał się przy tym na pozytywną opinię, niekaralność, zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz niemożność doszkolenia się w niepełnym wymiarze.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Komendant Główny Policji swoją decyzją z dnia (...) maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komendant Główny wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, co ma miejsce m.in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Organ podał, że w myśl przepisu art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają zgodnie z art. 26 ust. 7 ustawy:

1) dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia;

2) dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej;

3) świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej;

4) zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji. Straży Granicznej. Shiżby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9;

5) zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty;

6) zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

7) świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie.

Na podstawie wskazanego w pkt 5 i 6 art. 68a ust. 5 ustawy o systemie oświaty zostało wydane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).

Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829). spełnienie omawianego wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 prawa materialnego potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm,).

Na podstawie wskazanego art. 68c ust. 1 ustawy o systemie oświaty zostało wydane rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216).

Strona na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej przedstawiła zaświadczenie z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) o ukończeniu kursu na II stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zorganizowanego przez A. Sp. z o.o., którego celem było przygotowanie do egzaminu państwowego na II stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. oraz zaświadczenie nr 160/05/99 o ukończeniu w dniach (...).06.1999 r. kursu na I stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zorganizowanego przez R. Sp. z o.o. w (...), którego celem było przekazanie wiedzy teoretycznej i praktycznej zgodnie z zakresem tematycznym kursu określonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 7 sierpnia 1998 r.

Organ podkreślił, że wskazane kursy (z 1999 r. i 2006 r.) przygotowujące stronę do egzaminów państwowych na I i II stopień licencji pracownika ochrony fizycznej zostały - jak wynika z zapisów umieszczonych w powyższych zaświadczeniach - zrealizowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia. minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 731 z późn. zm.). Organ wskazał jednak, że ustawodawca (a nie organy Policji) nie uwzględnił kursów przeprowadzonych na podstawie przepisów tego rozporządzenia z 1998 r., w katalogu zdarzeń (potwierdzonych stosownymi dokumentami), potwierdzających posiadanie aktualnie wymaganych kwalifikacji (art. 26 ust. 7 ustawy ochronie osób i mienia oraz art. 39 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów).

Istotną okoliczność stanowi także fakt. iż wskazane wyżej zaświadczenie z 2006 r. (dot, ukończeniu kursu na II stopień licencji pracownika ochrony fizycznej) nie zostało wydane na ówcześnie obowiązującym wzorze zgodnym z załącznikiem nr 1 "zaświadczenie o ukończeniu" - rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216). Podkreślono, że organy Policji nie mogą w postępowaniu administracyjnym sanować błędów komercyjnego podmiotu (który odpłatnie świadczył usługę dla strony) poprzez przyjęcie, iż wydane stronie zaświadczenie A. Sp. z o.o. O. z dnia (...).12.2006 r., nr (...). jest zgodne z ówcześnie obowiązującymi przepisami, podczas gdy zgodne nie jest.

Reasumując KGP stwierdził, że przedstawione przez stronę zaświadczenia nie potwierdzają spełniania przez nią wymogów w zakresie posiadania odpowiedniego przygotowania teoretycznego i praktycznego, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 cytowanej na wstępie ustawy.

Mając na uwadze argumentację odwołania - organ zauważył, iż poprzedni wpis strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej możliwy był na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013. poz. 829). ponieważ w dniu 31 grudnia 2013 r. posiadała ona ważną licencję pracownika ochrony fizycznej. Licencja ta została jej wydana w związku ze zdaniem egzaminu, do którego została przygotowana na wyżej wskazanym kursie. Ponowne skorzystanie z dyspozycji tego przepisu prawa nie jest w obecnej chwili możliwe. Aby uzyskać obecnie wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, strona winna ukończyć odpowiedni kurs, adekwatny do obowiązujących - z woli ustawodawcy - przepisów ustawy o ochronie osób i mienia.

Konkludując, Komendant Główny Policji uznał, że argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie tworzą podstaw ani do wpisu strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ani do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2018 r. T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie tej negatywnej decyzji i jej zmianę na decyzję pozytywną.

Skarżący podniósł, że został skreślony z Listy Koncesjonowanych Pracowników Ochrony, gdyż toczyło się wobec niego postępowanie karne lecz wyrokiem prawomocnym został uniewinniony. Dnia 24 stycznia 2018 r. zrobił wymagane badania oraz dokonał stosownej opłaty wniosku, lecz odmówiono mu wpisu na listę motywując decyzję odmowną tym iż posiada niewystarczające uprawnienia wobec Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia z późn. zm.. Skarżący podkreślił, że posiadał licencje I i II stopnia i z chwilą gdy weszły nowelizację a utraciły ważność licencje automatycznie zostałem wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, po za tym w ustawie nie ma wzmianki iż KWP lub KGP nie może przywrócić wpisu na Kwalifikowanego Pracownika Ochrony. Skarżący podał również, ze w związku z zaistniałą sytuacją nie ma pracy i znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.

Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa.

Sąd zauważa, że podstawę materiaInoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213), z którego to przepisu wynika, że odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy. Z art. 26 ust. 3 pkt 8 wynika, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Zaś art. 26 ust. 7 ustawy enumeratywnie wymienia dokumenty potwierdzające spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 tegoż artykułu. Organy Policji zarówno I, jak i II instancji prawidłowo ustaliły, że dokumenty przedstawione w toku postępowania przez Skarżącego nie potwierdzają spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy.

Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, spełnienie wymogu z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych, prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust. t ustawy o systemie oświaty, potwierdzające przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Sąd podziela stanowisko organu, że złożone przez Skarżącego dokumenty nie potwierdzają posiadania przez niego kwalifikacji, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy.

Słusznie, zdaniem Sądu, wskazał organ, że potwierdzeniem takim mogłoby być:

1) zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59 i 949) oraz

2) zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe;

Dokonując wykładni art. 26 ust. 7 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie osób i mienia, należy mieć na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2014 r. nie obowiązuje już rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich. składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 731. z późn. zm.), które w § 2 regulowało przedmiotowe zagadnienie i wskazywało jakie dokumenty potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej ochrony osób i mienia.

Ww. rozporządzenie było wydane na podstawie art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia, który to przepis został uchylony z dniem 1 stycznia 2014 r. przez art. 9 pkt 13 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

Rozdział 5 ustawy o ochronie osób i mienia pn. "Wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony" otrzymał nowe brzmienie, które w odmienny sposób reguluje dokumentowanie uzyskania specjalistycznych kwalifikacji kandydata na pracownika ochrony osób i mienia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3823/14 - niepubl.).

Niesłuszne jest przy tym twierdzenie Skarżącego, że organ Policji może "przywrócić" Skarżącemu wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, na podstawie licencji pracownika ochrony posiadanej na dzień 31 grudnia 2013 r. Organ Policji prawidłowo wskazał, że ponowne skorzystanie z dyspozycji art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, nie jest możliwe w obecnej chwili. Trzeba, bowiem zauważyć, że Skarżący złożył wniosek o wpisanie go na listę pracowników ochrony fizycznej w dniu (...) stycznia 2018 r., a zatem wniosek ten podlegał rozpatrzeniu w oparciu o nowe przepisy, co oznacza, że obecnie Skarżący powinien m.in. ukończyć odpowiedni kurs spełniający nowe wymagania.

Wobec faktu, wcześniejszego skreślenia z listy pracowników ochrony w związku z prowadzonym wobec skarżącego postępowaniem karnym ponowny wniosek skarżącego o wpis musiał być rozpoznawany przez organy Policji zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania stanem prawnym.

Słusznie wskazał organ, że ustawa o ochronie osób i mienia nie zna pojęcia "przywrócenia" wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w sytuacji gdy skarżący został z listy skreślony. Uzyskanie ponownego wpisu na listę wiąże się z faktem spełnienia wszystkich warunków obowiązujących w dacie orzekania przez organ administracji.

W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.