VI SA/Wa 1363/17, Wykazywanie braku winy w nieuiszczeniu opłaty za poruszanie się po drogach krajowych. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2468131

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r. VI SA/Wa 1363/17 Wykazywanie braku winy w nieuiszczeniu opłaty za poruszanie się po drogach krajowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki.

Sędziowie WSA: Sławomir Kozik, Jakub Linkowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. i M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) czerwca 2016 r. o godzinie (...) urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr (...) znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka autostrady (...), zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego specjalnego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...). Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym (...).

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że za przejazd ww. pojazdu, wyposażonego w urządzenie viabox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, nie została uiszczona opłata elektroniczna z powodu braku odpowiednich środków na koncie, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a jego właścicielami w chwili powstania naruszenia byli A. Z. i M. Z.

Odcinek drogi krajowej, po której poruszał się kontrolowany pojazd w dniu (...) czerwca 2016 r., tj. (...), został wyszczególniony w zał. 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.)

W konsekwencji Główny Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) nałożył na A. Z. i M. Z. karę pieniężną w wysokości 1.500 zł.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. Z. i M. Z. wnieśli o uchylenie nałożonej kary pieniężnej i umorzenie postępowania wskazując, że wydana decyzja narusza art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący podkreślili, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy ustalony stan faktyczny nie będzie budził żadnych wątpliwości. W toku postępowania skarżący wskazywali, że brak uiszczenia opłaty wynikał z wadliwego działania urządzenia viabox, a nieprawidłowości działania sytemu poboru opłat nie powinny obciążać użytkowników dróg płatnych, a w konsekwencji nie można tych podmiotów obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać karę pieniężną. Dodatkowo strona podniosła, że organ nie wyjaśnił dlaczego nałożył karę jedynie za przejazd o godzinie (...), natomiast za wcześniejsze przejazdy pod bramownicami w dniu (...) czerwca 2016 r. bez uiszczenia opłaty kara nie została nałożona.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...), działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że na podstawie odpowiedzi udzielonej przez K. Sp. z o.o., podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat działającego w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) w dniu (...) czerwca 2016 r. po autostradzie (...) o godzinie (...) nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viabox oraz w związku z działaniem elektronicznego systemu poboru opłat. Użytkownik nie dokonywał wymiany urządzenia pokładowego viabox. Ponadto operator poinformował, że nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz działaniu bramownic w dniu (...) czerwca 2016 r. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu (...) czerwca 2016 r. Użytkownik doładował konto w dniu (...) czerwca 2016 r. o godzinie (...), za pośrednictwem strony internetowej operatora systemu, kwotą 100 zł. Do pisma został dołączony szczegółowy wykaz operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanej operacji oraz wykonanych doładowań konta użytkownika z jednoczesnym wskazaniem kształtowania się salda konta użytkownika po zarejestrowaniu każdej z operacji oraz wskazaniem przy każdej z zarejestrowanych operacji, czy opłata elektroniczna za przejazd została lub nie została uiszczona. Wykaz dotyczy wszystkich pojazdów zarejestrowanych na umowie, które poruszały się po płatnych odcinkach dróg krajowych w okresie zarejestrowania incydentu. Kwota należna w zestawieniu to kwota za przejazd danym odcinkiem drogi płatnej skalkulowana w oparciu o dane rejestracyjne pojazdu zarejestrowane w danym momencie w systemie oraz o aktualne ustawienia urządzenia viabox. Wykaz ten stanowi potwierdzenie powyższych ustaleń i wynika z nich jednoznacznie, że opłata elektroniczna za ww. przejazd nie została uiszczona. Konto użytkownika zostało doładowane w dniu (...) czerwca 2016 r., a więc po zarejestrowanym naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Jednocześnie operator poinformował, że w powyższym zestawieniu stan salda umowy jest przedstawiany na moment przejazdu. Rozliczenie opłaty za przejazd, czyli obciążenie konta użytkownika, tym samym zmniejszenie stanu salda konta może nastąpić z opóźnieniem. Przyczyną takiego stanu rzeczy może być opóźnienie w transmisji danych pomiędzy infrastrukturą przydrożną, a systemem centralnym wynikające np. ze zwiększonego ruchu na drogach lub chwilowych zakłóceń transmisji danych. Po rozliczeniu operacji saldo konta użytkownika ulega pomniejszeniu o kwotę należną za przejazd. Oznacza to, że saldo na koncie użytkownika może pozostać bez zmian dla operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika w krótkim okresie czasu, co jest prawidłowym działaniem systemu.

Organ podkreślił, ze w trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie viaBOX informuje kierowcę, czy posiada on wystarczające środki na koncie użytkownika, niezbędne do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych. Urządzenie viaBOX wydaje sygnały dźwiękowe, w momencie gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą, czyli punktem poboru opłat. Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza, że użytkownik ma wystarczające środki na koncie i opłata została pobrana, a tym samym przejazd jest dozwolony. Dwa sygnały dźwiękowe informują, że opłata została pobrana, przejazd jest dozwolony, jednakże posiadane środki pieniężne na koncie użytkownika są bliskie wyczerpania i należy niezwłocznie doładować konto lub zjechać z drogi płatnej. Cztery sygnały dźwiękowe wskazują brak środków na koncie lub wadliwe działanie urządzenia viaBOX, jak również wskazują, iż opłata za przejazd nie została pobrana i dalszy przejazd nie jest dozwolony. Dodatkowo, użytkownik - kierowca może sprawdzić poziom środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu, w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta viaTOLL. W sytuacji gdy urządzenie nie działa prawidłowo, użytkownik powinien udać się do najbliższego punktu obsługi klienta, zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia viaBOX. Kierujący kontrolowanym pojazdem miał zatem dostateczną możliwość sprawdzenia i posiadał informację o braku środków pieniężnych na koncie użytkownika viaBOX. Skoro do kontrolowanego pojazdu zostało przypisane konto typu przedpłaconego, oznacza to, że konieczna jest wpłata przed skorzystaniem z systemu viaTOLL - to jest przed rozpoczęciem przejazdu i jest konieczność sprawdzania ilości środków na koncie jak również ich uzupełniania.

Skoro K. Sp. z o.o., jako podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat, poinformowała, że opłata nie została uiszczona, to w ocenie organu należało dać wiarę tej informacji pochodzącej bezpośrednio od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat. W toku postępowania nie ustalono, aby opłata za sporny przejazd została uiszczona. Co więcej, dowodu na taką okoliczność nie przedstawiła też strona postępowania administracyjnego.

W dniu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej użytkownik rozpoczął wykonywanie przejazdów ze stanem konta nie pozwalającym na pokrycie opłaty za przejazd.

Organ zaznaczył, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny.

Mając na względzie powyższe okoliczności organ stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu (...) czerwca 2016 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. Z. i M. Z. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.- poprzez nierozpoznanie istoty sprawy polegającej na poprzez niepodjęciu przez organ na żadnym etapie tego postępowania, wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, w szczególności poprzez nieuwzględnienie lub brak ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, stanowiska w zakresie niewłaściwego działania ww. urządzenia viaBox oraz niewłaściwego działania systemu poboru opłat;

- art. 78 § i k.p.a. - poprzez oddalenie jego wniosków dowodowych jako nieistotnych dla rozpoznania sprawy w zakresie: uzyskania od spółki K. wykresu dźwiękowego i świetlnego dla urządzenia viaBOX dla pojazdu (...) w okresie zdarzenia w celu ustalenia czy była prawidłowa komunikacja pomiędzy bramownicą a urządzeniem i czy w konsekwencji skarżący mogli mieć świadomość dotyczącego braku środków na koncie pre-paid;

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że organ w całości pominął wniosek dowodowy skarżących i formułowane zarzuty w odniesieniu do prawidłowości funkcjonowania systemu poboru opłat. Jeżeli niepobranie stosownej opłaty wynika z błędów leżących po stronie systemu poboru opłat, to wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za brak opłaty elektronicznej jest w istocie konsekwencją niedopełnienia obowiązku należytego zabezpieczenia systemu poboru opłat przez operatora systemu poboru opłat. W takiej sytuacji, nie można dopuszczać do nakładania na stronę kary, na podstawie ww. przepisu. W konsekwencji dla prawidłowego rozpoznania istoty sprawy konieczny jest pełne i wszechstronne wyjaśnienie podnoszonych zarzutów co do wadliwości działania systemu viatoll. Skarżący od początku postępowania konsekwentnie podnosili że urządzenie viaBox zamontowane w pojeździe działało nieprawidłowo, gdyż nie informowało ich ani o niskim stanie środków pieniężnych na koncie ani o ich braku.

Zdaniem skarżących nie wiadomo na jakiej podstawie prawnej, organ formułuje domniemanie co do prawdziwości i wiarygodności informacji uzyskanych od prywatnej firmy, która ma interes faktyczny (ekonomiczny) w tym aby wszelkie zarzuty dotyczące nieprawidłowości działania systemu, odrzucać jako nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13 ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ww. ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), instalowane w pojeździe samochodowym.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1030), kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej jest przeprowadzana jako kontrola stacjonarna lub kontrola mobilna i polega na sprawdzeniu czy kontrolowany nie naruszył obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kontrola stacjonarna polega na kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej za pomocą stacjonarnych lub przenośnych przyrządów automatycznych ujawniających i rejestrujących informacje o naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej (§ 2 pkt 2 ww. rozporządzenia).

W systemie elektronicznego poboru opłat wykorzystywana jest technologia mikrofalowa DSRC (Dedicated Short Rangę Communication - dedykowana komunikacja krótkiego zasięgu). Technologia DSRC działa w oparciu o dwa rodzaje współpracujących urządzeń: czujniki rejestrujące fale, umieszczone na bramownicach wzniesionych nad drogą objętą obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej oraz transponder (tzw. viabox) wysyłający dane o pojeździe do czujników. W chwili, gdy kierujący pojazdem przejeżdża pod bramownicą lub do pojazdu zbliży się Mobilna Jednostka Kontrolna Inspekcji Transportu Drogowego, nawiązywana jest łączność między bramownicą (lub Mobilną Jednostką Kontrolną) a jednostką pokładową (viabox) zainstalowaną w pojeździe. Dane o pojeździe przekazywane są do operatora, a następnie centrum rozliczeniowego. Na bramownicach zainstalowane są również urządzenia pozwalające na ujawnienie oraz rejestrację pojazdów, które nie uiściły opłaty elektronicznej.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości.

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13I ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13I ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że należącym do skarżących pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, dokonano przejazdu w dniu (...) czerwca 2016 r. po odcinku autostrady (...), objętych obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, czyli pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Materiał dowodowy nie wskazuje, by ujawnione przez organ naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. Natomiast skarżący nie przedstawili dowodów, które zaprzeczałyby ustaleniom poczynionym przez organ.

Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez K. Sp. z o.o., podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat działającego w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) w dniu (...) czerwca 2016 r. po autostradzie (...) o godzinie (...) nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika Użytkownik nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viabox oraz w związku z działaniem elektronicznego systemu poboru opłat. Użytkownik nie dokonywał wymiany urządzenia pokładowego viabox. Ponadto operator poinformował, że nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz działaniu bramownic w dniu (...) czerwca 2016 r. Dostępne środki zostały wyczerpane w dniu (...) czerwca 2016 r. Użytkownik doładował konto w dniu (...) czerwca 2016 r. o godzinie (...), za pośrednictwem strony internetowej operatora systemu, kwotą 100 zł. Do pisma został dołączony szczegółowy wykaz operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanej operacji oraz wykonanych doładowań konta użytkownika z jednoczesnym wskazaniem kształtowania się salda konta użytkownika po zarejestrowaniu każdej z operacji oraz wskazaniem przy każdej z zarejestrowanych operacji, czy opłata elektroniczna za przejazd została lub nie została uiszczona. Wykaz dotyczy wszystkich pojazdów zarejestrowanych na umowie, które poruszały się po płatnych odcinkach dróg krajowych w okresie zarejestrowania incydentu. Kwota należna w zestawieniu to kwota za przejazd danym odcinkiem drogi płatnej skalkulowana w oparciu o dane rejestracyjne pojazdu zarejestrowane w danym momencie w systemie oraz o aktualne ustawienia urządzenia viabox. Wykaz ten stanowi potwierdzenie powyższych ustaleń i wynika z nich jednoznacznie, że opłata elektroniczna za ww. przejazd nie została uiszczona. Konto użytkownika zostało doładowane w dniu (...) czerwca 2016 r., a więc po zarejestrowanym naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Należy podkreślić, że doładowanie konta użytkownika po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego anulowania.

Z jednoznacznych ustaleń kontroli stacjonarnej przeprowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że kara pieniężna w wysokości 1.500 zł prawidłowo została nałożona na skarżących, jako właścicieli pojazdu, poruszającego się po drogach krajowych bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej.

W świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ww. ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżących zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i rozstrzygania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co w niniejszej sprawie uczyniono. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, w tym przeprowadzania wnioskowanego przez skarżących dowodu, bowiem stwierdzone naruszenia w istocie zaistniały, gdyż na koncie nie było dostępnych środków. Z kolei w uzasadnieniu prawnym decyzji przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono jej podstawy prawne. Natomiast sam fakt, że skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem GITD, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd uznał tym samym, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.