VI SA/Wa 1306/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2596188

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r. VI SA/Wa 1306/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.).

Sędziowie WSA: Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Magdalena Maliszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącego I. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) marca 2017 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO"), działając na podstawie art. i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659, z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania I.O. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z (...) marca 2016 r., nr (...), o cofnięciu licencji nr (...) na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

(...) października 2015 r. organ licencyjny powziął informację, że Sąd Rejonowy dla W. w W. orzekł (...) lipca 2014 r. o skazaniu Strony za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 297 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), dalej: "k.k.". Z uwagi na fakt, że przestępstwo to stanowi w myśl art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", organ (...) grudnia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent W. decyzją z (...) marca 2016 r. cofnął Stronie licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła m.in. o doręczenie decyzji w sposób prawidłowy oraz przeprowadzenie dowodu z koperty, w której nadano decyzję celem wykazania, że brak jest informacji o przesłaniu innych pism i decyzji, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że zawierała pozostałe decyzje, które organ wysłał w tym terminie.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO przywołaną na wstępie decyzją z (...) marca 2017 r. utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podniósł, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona, a Strona w złożonym odwołaniu nie kwestionowała faktu jej otrzymania. Zdaniem SKO brak oznaczenia numeru decyzji na kopercie, w której ją doręczono, nie ma wpływu na prawidłowość doręczenia.

Rozpatrując odwołanie, organ wyjaśnił, że licencji transportowej udziela się osobie prowadzącej działalność gospodarczą, jeżeli nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. SKO wskazało, że wyrok skazujący Stronę na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata za przestępstwo z art. 19 § 1 w zw. z art. 197 § 1, art. 69 § 1 i 2 oraz art. 70 pkt 1 k.k. uprawomocnił się 1 sierpnia 2014 r. Organ zaznaczył, że jeżeli Strona uważa, iż dane zawarte w Krajowym Rejestrze Karnym są sprzeczne z treścią wydanego wyroku, to powinien wystąpić z wnioskiem o ich sprostowanie, gdyż SKO nie posiada uprawnień do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i jest związane z otrzymaną informacją ze wskazanego powyżej rejestru.

Na powyższe orzeczenie Strona pismem z (...) maja 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1)

art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz 140 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 78 k.p.a., 136 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu Skarżącemu dokonania końcowego zapoznania się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co pozbawiło go możliwości obrony jego praw i wniesienia dalszych wniosków dowodowych;

2)

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na pominięcie faktów znanych organowi II instancji z urzędu, tj. faktu, że czyn, za jaki Skarżący został skazany, uległ zatarciu co najmniej z dniem (...) lutego 2017 r., a w konsekwencji organ II instancji nie mógł w swoim orzeczeniu powoływać się na tę okoliczność, jako uzasadniającą cofniecie licencji;

3)

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wyjaśnienia czy w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi;

4)

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania lub orzeczenie o uchyleniu wskazanej decyzji;

5)

art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d., gdyż w dniu wydania decyzji przez organ II instancji brak było przesłanek, które uprawniały organ do cofnięcia wydanej licencji.

Skarżący wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zapytania o udzielenie informacji o osobie celem wykazania, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie było podstaw do cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący podniósł, że w przypadku gdy organ może przeprowadzać dowody z urzędu, strona postępowania nie powinna dowiadywać się o zakresie zgromadzonego materiału dowodowego dopiero z uzasadnienia decyzji. Skarżący wskazał, że przez zaniechanie wezwania do wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym został pozbawiony możliwości złożenia wniosku dowodowego w postaci zapytania o udzielenie informacji o osobie. Zaznaczył przy tym, że fakt niezłożenia tego wniosku we wcześniejszej fazie postępowania podyktowany był przekonaniem, iż organ ma tę informację z urzędu.

Ponadto Skarżący wskazał, że SKO nie przeprowadziło własnego postępowania dowodowego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazało, które fakty organ uznał za udowodnione i nie wskazał dowodów, na których się oparł. Podniósł także, że organ pominął znaną mu z urzędu informację o zatarciu skazania oraz odstąpił czy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi Skarżącego ani nie udowodnił, że w kopercie z przesyłką znajdowała się liczba decyzji odpowiadająca informacji wskazanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Stwierdził, że zmuszanie strony postępowania do składania odwołania od decyzji bez możliwości zapoznania się z jej treścią nie buduje zaufania obywatela do organu administracji. Za wadliwe Skarżący uznał również wybiórcze przytaczanie przez SKO orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z (...) marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję w mocy decyzję Prezydenta W. z (...) marca 2016 r. o cofnięciu licencji nr (...) na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd uznał w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości w ocenie stanu faktycznego sprawy.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest rozważanie czy organ naruszył wyrażoną w art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu tzn., czy umożliwiono Stronie wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego, przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto rozważenie czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych (zatarcie skazania). Fakt ten jak twierdzi skarżący winien być znany organowi z urzędu, gdyż dokument ten był wskazywany w szeregu postępowań toczących się zarówno przed SKO w W. jak i na późniejszym etapie. Ponadto organ zdaniem skarżącego organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Istota tejże zasady polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 5 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydal decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W wyroku WSA w Warszawie z 4 października 2006 r. (VI SA/WA 1409/06,) podkreślono, że: "prawną konsekwencją statuowanej przepisem art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania jest obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w pełnym zakresie. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Zdaniem Sądu Organ odwoławczy zobligowany jest do rozpatrzenia żądań strony i podniesionych zarzutów i rozpoznania sprawy w jej całokształcie w sposób określony przepisami procedury administracyjnej."

Organ nie przeprowadził w sprawie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu decyzji organ nie wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione oraz nie wskazał dowodów, na których się oparł.

Znany był organowi z urzędu fakt, że wyrok na mocy, którego I.O. został skazany uległ zatarciu, co najmniej w dniu (...) lutego 2017 r. Fakt ten był podnoszony przez stronę skarżącą w innych postępowaniach prowadzonych w przedmiocie posiadanych przez I.O. licencji, stąd organ II instancji uzyskał o niech wiedzę w toku wykonywanych obowiązków. W związku z tym skarżący miał prawo oczekiwać poinformowania go o uwzględnieniu tego faktu z urzędu zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a., lub ewentualnie wezwania do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie, co jednak nie nastąpiło.

Należy uznać, że okoliczność, iż wyrok uległ zatarciu, stanowił fakt znany organowi z urzędu i nie wymagał dodatkowego dowodzenia przez skarżącą. Co więcej jego całkowite pominięcie przy wydaniu decyzji stanowi istotne naruszenie norm proceduralnych. Należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 106 k.k., skutkiem zatarcia skazania jest więc fakt, że za niebyłe uważa się nie tylko skazanie, lecz również samo popełnienie przestępstwa. Oznacza to wprowadzenie fikcji prawnej, że do popełnienia przestępstwa w ogóle nie doszło. Stąd, należy uznać, iż z punktu widzenia porządku prawnego, że danego przestępstwa nie popełniono. Stąd nie można orzec o naruszeniu art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym i konieczności wydania decyzji o cofnięciu licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nadto, za wadliwe należy uznać działanie organu w przedmiocie ustalenia czy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej. Organ II instancji uznał, iż nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu do załączonej do odwołania poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii koperty, mimo stosownego wniosku pełnomocnika skarżącego, organ nie podał również podstaw pominięcia tego dowodu. W ocenie sądu za wadliwe należy uznać wnioskowanie SKO, oparte jedynie na przypuszczeniu, że w kopercie znajduje się taka sama ilość decyzji jak na zwrotnym potwierdzeniu nadania, które znajdowało się w posiadaniu organu I instancji, Biorąc pod uwagę powyższe organ dokona prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w zależności od wyników tego postępowania podejmie właściwe rozstrzygnięcia.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.