Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 października 2008 r.
VI SA/Wa 1232/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski.

Sędziowie WSA: Ewa Marcinkowska (spr.), Pamela Kuraś-Dębecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2008 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2008 r. Nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr (...) z dnia (...) września 2007 r. nakładającą na A. T. karę pieniężną w wysokości 12.900 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) kwietnia 2007 r. na ul. H. w G. stanowiącej ciąg drogi wojewódzkiej nr (...), po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton, inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę ciągnika siodłowego marki (...) o nr rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki (...) o nr rejestracyjnym (...) należącego do przedsiębiorcy A. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. w I. Kontrolowany zespół pojazdów, którym kierował kierowca G. K., poruszał się z ładunkiem drewna na trasie Z. - B. wykonując usługę transportową. W toku czynności kontrolnych dokonano pomiaru nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Ważenia dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych. Po dokonaniu ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 3,178 t, przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu o 2,601 t, przekroczenie dopuszczalnego nacisku I pojedynczej osi nienapędowej pojazdu o 2,927 t oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku II pojedynczej osi nienapędowej pojazdu o 1,751 t. Kierowca podpisał protokół kontroli z adnotacją "do powyższej treści uwagi nie wnoszę".

Pismem z dnia (...) kwietnia 2007 r. (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił A. T. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając go o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w tym piśmie dokumentów.

W kolejnym piśmie z dnia (...) lipca 2007 r. organ zawiadomił stronę, że w protokole kontroli popełniono oczywistą omyłkę polegająca na tym, iż w rubryce dotyczącej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu w kolumnie / wartości po odjęciu 200 kg i 2 % wpisano 7399 kg, a powinno być 7301 kg. W związku powyższym zmniejszeniu ulega także pomierzona rzeczywista masa pojazdu członowego do 45,080 t.

A. T. w nadesłanych do organu wyjaśnieniach, ustosunkowując się do ustaleń kontroli wskazał, iż kierowcy w czasie załadunku drewna, dla oszacowania jego wagi, posługiwali się tabelą opracowaną przez Instytut Technologii Drewna w P. Podniósł też, że kierowca omyłkowo zjechał na 3-kilometrowy odcinek drogi wojewódzkiej nr (...) sądząc, że to droga prowadząca do krajowej jedynki. Zarzucił ponadto, że w czasie ważenia były problemy techniczne z wagami oraz, że nie przeprowadzono ponownego ważenia.

W dniu (...) września 2007 r., w obecności strony, organ dokonał ponownych oględzin kontrolowanego zespołu pojazdów oraz pomiaru zakresu odległości pomiędzy osiami pojazdu i naczepy. Z czynności tej sporządzony został protokół.

Decyzją z dnia (...) września 2007 r. (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. T. karę pieniężną w wysokości 12.900,00 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 3, § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219. poz. 1861) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219. poz. 1860). Organ, wskazując właściwe punkty załącznika do ustawy o drogach publicznych, wyjaśnił iż nałożone zgodnie z tymi punktami kary pieniężne odpowiadają stwierdzonym podczas kontroli drogowej w dniu (...) kwietnia 2007 r. przekroczeniom dopuszczalnych nacisków osi na drogę i przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Wyjaśnienia jakie złożył skarżący, zdaniem organu, nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie, ponieważ brak możliwości przeprowadzenia pomiaru ważenia po załadunku nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm wagowych. Omyłkowe wjechanie przez kierowcę na drogę o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t nie może stanowić przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na fakt, iż miejsce to jest właściwie oznakowane pionowymi znakami drogowymi, do których kierowca powinien się zawsze stosować. Kierowcy po zakończeniu pierwszego ważenia zostali poinformowani o możliwości przeprowadzenia drugiego ważenia, jednakże żaden z nich nie wnioskował o jego powtórzenie. Pomiary zostały dokonane przez wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń i podpisał protokół kontroli bez uwag. Pomiary zostały dokonane przy użyciu wag posiadających aktualną legalizację, a od uzyskanych wyników odjęto tolerancję błędu przyrządów pomiarowych. Stanowisko do pomiarów spełniało zaś wymagania określone przepisami.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. T. zarzucił, iż wyniki pomiarów wagi pojazdu oraz nacisków osi były nieprawidłowe i w związku z tym nie mogą być podstawą do wymierzenia kary. Podkreślił, że drewno będące przedmiotem transportu zostało załadowane według tabeli Instytutu Technologii Drewna w P. Z uwagi natomiast na to, że przy wyjeździe z lasu nie ma zainstalowanych wag, kierowca opierając się na ww. tabelach miał prawo sądzić, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie przekracza 42 t. Skarżący ponownie też podniósł, iż kierowca omyłkowo skręcił na odcinek drogi, na którym został zatrzymany do kontroli. Według skarżącego ważenie odbyło się z problemami technicznymi i w związku z tym nie jest ono wiarygodne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 9 lit. d), lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), Ip. 9 pkt 11 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) września 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie profesjonalnego przewoźnika, gdyż to właśnie on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje zaś w jaki sposób należy dokonywać załadunku.

Odnosząc się do zarzutów strony jakoby ważenie było nieprawidłowo przeprowadzone, a wyniki pomiarów niewiarygodne oraz, że kierowca przypadkowo jechał drogą na której został zatrzymany do kontroli, organ odwoławczy podkreślił, iż czynności kontrolne wykonane w niniejszej sprawie były w pełni zgodne z obowiązującym prawem. Organ I instancji miał prawo zatrzymać pojazd do kontroli drogowej na drodze wojewódzkiej nr (...). Pojazd nienormatywny wykonywał transport po drodze, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Pomiarów dokonano za pomocą wag posiadających legalizację Urzędu Miar, a miejsce przeprowadzenia ważenia legitymuje się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Kontrolowany był pouczony na temat właściwego trybu przeprowadzania ważenia, co potwierdził podpisując bez zastrzeżeń protokół kontroli. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika zaś, że kierowca zapoznał się z dokumentami potwierdzającymi legalizację przyrządów pomiarowych i miejsca ważenia. Ponadto kierowca nie zgłaszał żadnych uwag do protokołu i nie sygnalizował, że warunki na miejscu ważenia mogą nie odpowiadać stosownym wymogom. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153), ustaleń stanu faktycznego dokonuje się na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. To nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów transportu drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności. Duża odpowiedzialność ciąży jednak również na kontrolowanym, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Tylko w ten sposób można bowiem ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził w konkluzji, iż w jego ocenie, w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem (...) marca 2003 r., powyżej 42,0 t do 52,0 t.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T. zarzucił organowi:

naruszenie prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie w szczególności w zakresie okoliczności, które spowodowały, że pojazdy znalazły się na drodze w kontrolowanym miejscu, dotyczącym rzeczywistej masy załadunku na pojazdy, okoliczności i odpowiedzialności za załadunek, wiarygodności przeprowadzonych przez kontrolujących pomiarów nacisków na osie pojazdy, miejsca przeprowadzania pomiarów nacisków i wiarygodności wskazań, a w szczególności pominięcia zastrzeżeń w zakresie sposobu ważenia i działania urządzeń przez kierowcę G. K. i uniemożliwienie mu wpisania do protokołów zastrzeżeń, co w konsekwencji zmusiło go do odmowy podpisania jednego z protokołów, ponadto przeprowadzenie pomiarów dotyczących rozstawu osi pojazdu i naczepy dopiero w dniu (...) września 2007 r. w trakcie oględzin, co czyni niewiarygodnym dokonane wcześniej ważenia i wskazania zawarte w toku ważenia i wcześniejszych pomiarów (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.),

naruszenie prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych wskazujących na dochowanie należytej staranności przez przedsiębiorcę przewoźnika - w świetle braku przepisów i norm dotyczących przewozu drewna i posługiwanie się w tym zakresie opinią Instytutu Technologii Drewna z UAM z P. (art. 77 § 1 k.p.a.), co pozostaje w zgodzie z samą dyspozycją Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawartą w piśmie z dnia (...) marca 2008 r. do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych,

-

naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa przez prowadzenie kontroli i postępowań kończących się wymierzaniem kar za jazdę pojazdem nienormatywnym w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego transport drogowy w zakresie przewozu drewna, bez względu na stopień zawinienia przy jednoczesnym braku przepisów precyzujących zasady postępowania, które pozwalałyby na uniknięcie naruszeń i prawidłowe postępowanie (art. 8 i art. 11 k.p.a.),

-

naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, przez nieuwzględnienie i nierozważenie wniosków i zarzutów zgłaszanych przez stronę co do zgromadzonego w sprawie materiału i nie przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, jak w szczególności opinia biegłego (art. 10 k.p.a.),

-

naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustawy o drogach publicznych, ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez przyjęcie bezwzględnej odpowiedzialności przewoźnika w wypadku przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu i przekroczenia nacisków na osie, bez względu na odpowiedzialność za zaistniałą sytuację innych podmiotów wykonujących czynności związane z tym przewozem, w tym Lasów Państwowych, czego wyrazem jest samo stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawarte w piśmie z dnia (...) marca 2008 r. do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, a także poprzez podwójne wymierzanie kary administracyjnej za "jeden i ten sam czyn" (w wypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu, przewoźnik karany jest jednocześnie za przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu oraz za przekroczenia nacisków na osie), co pozostaje w sprzeczności z zasada praworządności i zaufania obywateli do państwa,

-

naruszenie art. 8 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

-

błędy w ustaleniach faktycznych, w szczególności w zakresie twierdzeń i okoliczności zawartych na stronie 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem wbrew wskazaniu zatrzymanie i kontrola pojazdów miała miejsce w G., a nie we W. przy ul. L.,

-

naruszenie prawa procesowego poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do stanu faktycznego w konkretnej sprawie i zgłoszonych w toku postępowania wniosków i zarzutów strony skarżącej (art. 107 § 1 k.p.a.),

przewlekłość postępowania odwoławczego i wydanie decyzji z przekroczeniem terminów określonych dla załatwienia sprawy administracyjnej (art. 11 k.p.a.).

Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako naruszających prawo.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż oczywista omyłka do jakiej doszło na str. 3 uzasadnienia decyzji nie miała wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie. Przeprowadzone w dniu (...) września 2007 r. ponowne pomiary rozstawu osi pojazdu i naczepy nie miały natomiast wpływu na dokonane wcześniej ważenia, gdyż rozstaw osi pojazdu i naczepy nie uległ zmianie. Nie znajduje też uzasadnienia twierdzenie strony, że została dwukrotnie ukarana za ten sam czyn. Czym innym jest bowiem przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu, a czym innym przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez A. T. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) września 2007 r., nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się natomiast karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącego, przewożący w dacie kontroli ładunek drewna, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia (...) kwietnia 2007 r., który to protokół, wbrew twierdzeniom skarżącego, został podpisany przez kierowcę pojazdu G. K. z adnotacją "do powyższej treści uwagi nie wnoszę".

Skarżący konsekwentnie podczas całego postępowania kwestionował prawidłowość ważenia pojazdu twierdząc, iż proces ważenia odbywał się z problemami technicznym, gdyż w czasie ważenia znikały cyfry z pulpitu wagi, a samochody nierówno najeżdżały na podstawione wagi. Według twierdzeń skarżącego kierowcy odmówiono przeprowadzenia ponownego ważenia, a zgłaszanych przez niego zastrzeżeń nie wpisano do protokołu kontroli. Okoliczności te nie znalazły jednak jakiegokolwiek odzwierciedlenia w protokole kontroli, gdyż, jak wskazano wyżej, kierowca podpisał protokół kontroli z adnotacją, że nie ma uwag do jego treści.

Naczelny Sąd Administracyjny swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej na okoliczność stwierdzonego przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie.

W wyroku z dnia 3 września 2008 r. II GSK 291/08 NSA stwierdził natomiast, że sam fakt podpisania bez zastrzeżeń protokołu przez kierowcę nie zwalnia organu odwoławczego od wyjaśnienia zgłaszanych przez stronę wątpliwości co do sposobu przeprowadzenia kontroli. Tak jest jednak pod warunkiem, że te wątpliwości można uznać za uzasadnione, a więc gdy podmiot kontrolowany przedstawia jakiekolwiek dowody na ich poparcie.

W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na poparcie zasadności zgłaszanych przez siebie zastrzeżeń co do przebiegu i wyników ważenia. Z treści protokołu kontroli oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że stanowisko ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, przenośne wagi do pomiarów statycznych posiadały legalizację Urzędu Miar, kierowca miał możliwość zapoznania się z tymi świadectwami legalizacji oraz został zapoznany z zasadami przeprowadzania pomiarów przy użyciu tego typu wag.

Skorygowana przez organ w toku postępowania administracyjnego oczywista omyłka arytmetyczna w protokole kontroli, w rubryce dotyczącej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu przy ustalaniu wyniku ważenia z uwzględnieniem tolerancji błędu przyrządów pomiarowych (po odjęciu 200 kg i 2%) nie może być podstawą do zanegowania wyników przeprowadzonego ważenia. Przeprowadzony przez organ w dniu w dniu (...) września 2007 r., w obecności skarżącego, ponowny pomiar zakresu odległości pomiędzy osiami pojazdu i naczepy potwierdził natomiast wcześniejsze ustalenia zawarte w protokole kontroli.

Zgodnie z treścią art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a zgodnie z § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty w zakresie poruczonym im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Przepis § 3 tego artykułu stanowi zaś, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach.

Skarżący poza własnymi twierdzeniami co do wadliwości przebiegu i wyników ważenia nie przeprowadził jednak dowodu przeciwko treści dokumentów, w oparciu o które wydana została decyzja nakładająca na niego karę pieniężną.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych m.in. z naruszeniem art. 10 k.p.a. Skarżący został zawiadomiony pismem z dnia (...) kwietnia 2007 r. o przysługującym mu prawie czynnego udziału w postępowaniu m.in. o prawie wglądu do materiałów zgromadzonych w sprawie oraz wypowiadania się co do zebranych dowodów.

Po złożeniu pisemnych wyjaśnień, skarżący nie korzystał już na etapie postępowania przez organem I instancji z przyznanej mu prawem możliwości oraz nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych, zaś na etapie postępowania odwoławczego, skarżący nie zajmował stanowiska w sprawie i także nie zgłaszał wniosków dowodowych.

Organowi nie można też, w ocenie Sądu, zarzucić naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zarówno zaskarżona decyzja, jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały bowiem uzasadnione w sposób wyczerpujący, spełniający wymogi tego przepisu. Oczywista omyłka do jakiej doszło na str. 3 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie miała natomiast wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie.

Niewydanie decyzji w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stanowi wprawdzie naruszenie przepisów prawa, w tym także art. 12 k.p.a., jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia zaufania do organów państwa nie może natomiast znaleźć uznania Sądu, bowiem podnoszona przez skarżącego okoliczność braku winy jest bez znaczenia dla nałożonej kary administracyjnej. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu, w świetle powołanych wyżej przepisów, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące zasad załadunku drewna w lesie, nie mogą więc być podstawą do wyłączenia jego odpowiedzialności za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy.

Przywołany w skardze przepis art. 13g ust. 1b pkt 2) ustawy o drogach publicznych (dodany przez ustawę z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 192 poz. 1381) nie obowiązywał natomiast w dacie kontroli, wszedł w życie dopiero z dniem 3 listopada 2007 r. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że zgodnie z tym przepisem kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia może być nałożona na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a żadna z takich okoliczności nie została przez skarżącego w niniejszym postępowaniu dowiedziona.

W świetle niepodważonego przez skarżącego stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny zarówno w odniesieniu do dopuszczalnej masy całkowitej, jak też nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kar za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.