Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678444

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 czerwca 2013 r.
VI SA/Wa 116/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk.

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Halina Emilia Święcicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) w przedmiocie kary dyscyplinarnej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu;

3.

zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494), po rozpatrzeniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) w sprawie zastosowania wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z dnia (...) czerwca 2008 r. M. C. skierowała do O. skargę wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami M. T., wskazując, że licencja nr (...), którą sobie przypisuje należy do M. M. - cytowanej dalej jako "pośrednik". W związku z tym zadała pytanie, czy miał on prawo, nie będąc pośrednikiem w obrocie nieruchomościami, podpisywać umowę pośrednictwa. Uznała, że skoro M. T. bezprawnie zawarł z nią umowę i pobrał z tego tytułu wynagrodzenie, to może ona oczekiwać zwrotu pieniędzy.

Powyższą skargę, wymienione Stowarzyszenie przekazało do Ministra Infrastruktury, który wszczął wobec M. M. (pośrednika) postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej, o czym zawiadomił ją pismem z dnia (...) sierpnia 2008 r.

Jednocześnie organ przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, zwanej dalej "Komisją", w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Komisja ustaliła, że pośrednik w obrocie nieruchomościami M. M. zarejestrowała działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Z zaświadczenia nr (...) (o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) z dnia (...) kwietnia 2008 r. wynika, że rozpoczęła ona działalność z dniem 1 stycznia 2003 r. w dwóch miejscach: K., ul. N. (...) oraz W., ul. M. (...). Jednocześnie w okresie od 4 maja 2006 r. do 31 maja 2008 r. była zatrudniona w firmie P. M.T. z siedzibą w O., ul. O. (...) i na podstawie umowy o pracę z dnia (...) maja 2006 r. była odpowiedzialna za wykonywanie czynności pośrednictwa w ww. firmie.

Jak wynika z ustaleń Komisji, w dniu (...) stycznia 2008 r. M. C. zawarła z firmą P. M. T. umowę pośrednictwa w nabyciu mieszkania w O. Treść tej umowy wskazuje, że została ona zawarta "...pomiędzy P. M. T. Nr Licencji (...) z siedzibą w O. przy ul. O. (...) lok. (...) reprezentowanym przez M. T....". W umowie brak jest wskazania pośrednika odpowiedzialnego zawodowo za wykonywanie czynności pośrednictwa. W tym czasie M. M. była jedynym pośrednikiem w obrocie nieruchomościami w firmie P. M. T. M. C. była przekonana, że pośrednikiem w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnym zawodowo za wykonanie czynności zawodowych, wynikających z zawartej z nią umowy pośrednictwa, jest M. T., który w okresie wykonywania tych czynności nie posiadał licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. M. C. kontaktowała się wyłącznie z M. T. Pośrednik w obrocie nieruchomościami - M. M. stwierdziła, że klienci firmy P. M. T. wiedzieli, że ona jest pośrednikiem, ponieważ świadectwo nadania jej licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz polisa ubezpieczeniowa wisiały na ścianie w siedzibie ww. firmy. Zdaniem Komisji, wykonywanie czynności pośrednictwa w firmie P. M. T. przez ww. pośrednika miało charakter iluzoryczny, polegający jedynie na firmowaniu jej licencją zawodową działań przedsiębiorcy.

Komisja stwierdziła, że ww. pośrednik naruszyła art. 180 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2010 r.), poprzez łączenie wykonywania zawodu pośrednika w dwóch ww. formach w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 maja 2008 r. oraz art. 181 ust. 1 ww. ustawy, poprzez niekierowanie się zasadą ochrony interesu osób, na rzecz których wykonywała czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Mając powyższe na uwadze, Komisja zawnioskowała o zastosowanie w stosunku do pośrednika kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy.

Uwzględniając wyniki postępowania wyjaśniającego, Minister Infrastruktury decyzją z dnia (...) listopada 2010 r. zastosował w stosunku do pośrednika w obrocie nieruchomościami karę dyscyplinarną w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy na podstawie art. 183 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem organu, pośrednik przy wykonywaniu działalności zawodowej jest obowiązany stosować przepisy prawa i standardy zawodowe, kierować się zasadami etyki zawodowej, a czynności pośrednictwa wykonywać ze szczególną starannością właściwą dla ich zawodowego charakteru. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności. Łączenie wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności gospodarczej oraz w ramach umowy o pracę z innym przedsiębiorcą było sprzeczne z przepisami prawa obowiązującymi w okresie do dnia (...) kwietnia 2010 r. W tym okresie były wykonywane czynności pośrednictwa na rzecz M. C. Jak podkreślił organ, że klienci korzystający z usług pośrednika w obrocie nieruchomościami, dążąc do zminimalizowania ryzyka związanego z transakcją, oczekują przede wszystkim profesjonalnych działań ze strony osoby uprawnionej. Spodziewają się skutecznych i kompetentnych czynności, gwarantujących bezpieczeństwo transakcji i zaangażowanych w nią środków finansowych. Dlatego wykonywanie czynności pośrednictwa zostało zarezerwowane dla osób posiadających odpowiednią wiedzę i umiejętności, potwierdzone nadaniem licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Nadto organ wyjaśnił, że przedmiotem usług pośrednictwa są dobra materialne o dużej wartości ekonomicznej. Osoby zamawiające usługi pośrednictwa mają prawo wiedzieć jakie czynności na ich rzecz będzie wykonywał pośrednik, kto jest zawodowo odpowiedzialny za ich wykonanie oraz czy wskazany w umowie pośrednik posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej. W przedmiotowej sprawie tego zabrakło. W ocenie organu, kara zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy jest karą współmierną do nieprawidłowości, jakich pośrednik dopuścił się wykonując swój zawód. Kara taka będzie skuteczną przestrogą przed dalszym postępowaniem pośrednika w sposób opisany w niniejszej sprawie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją pośrednik domagała się umorzenia postępowania, względnie obniżenia orzeczonej kary dyscyplinarnej do upomnienia. Podała między innymi, że w analizowanym przez Komisję okresie wykonywała zawód pośrednika w obrocie nieruchomościami tylko w ramach zatrudnienia w biurze pośrednictwa "P. M. T.". Miała co prawda zarejestrowaną własną działalność gospodarczą jednak, jak podała, w jej ramach nigdy nie wykonywała usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, bowiem w zakresie tej działalności prowadzony był i jest sklep i serwis rowerowy. Nadto wskazała, w odpowiedzi na zarzut organu, jakoby czynności pośrednictwa wykonywane były przez osobę nie posiadającą do tego uprawnień, że czynności te prowadzone były pod jej stałym i bezpośrednim nadzorem.

Pośrednik wyjaśniła, że skarga M. C. w rzeczywistości nie ma związku z wykonywaniem na jej rzecz czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wyjaśniła, że firma M. T. prowadziła również czynności związane z pośrednictwem kredytowym, którymi zajmował się współwłaściciel firmy. Pani C. za pośrednictwem tej firmy starała się uzyskać kredyt na zakup nieruchomości, jednak okazało się, że pierwotnie przedstawiona oferta kredytowa jednego z banków, po przeanalizowaniu dokumentacji finansowej przedstawionej przez M. C. jest niemożliwa do realizacji, z powodu wieku kredytobiorcy i zdolności kredytowej. W ocenie pośrednika, zainteresowana uzyskaniem kredytu była z tego powodu bardzo rozgoryczona i swoje nieuzasadnione pretensje skierowała przeciwko biuru P., a w rezultacie przeciwko działalności pośrednika.

Pismem z dnia (...) grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury skierował sprawę do Komisji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Komisja podtrzymała uprzednio stwierdzone naruszenia obowiązków wynikających z art. 181 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ponownie zawnioskowała o zastosowanie wobec pośrednika kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 3 miesięcy.

Rozpatrując ponownie sprawę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stojący na czele Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powstałego wskutek przekształcenia dotychczasowego Ministerstwa Infrastruktury, na wstępie powołał treść przepisów art. 181 ust. 1, a także art. 180 ust. 3 i ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stwierdził, że nałożone wymienionymi przepisami prawa na pośredników w obrocie nieruchomościami obowiązki nie zostały przez M. M. dopełnione.

Organ stwierdził, że w umowie pośrednictwa zawartej przez M. C. nie wskazano z imienia i nazwiska pośrednika w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie, czym naruszono art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co prawda, jak podał organ, podano numer licencji (wymagany przepisem art. 180 ust. 3 u.g.n.), lecz z treści tego zapisu wynika, że licencję zawodową o nr (...) posiada przedsiębiorca M. T. W ocenie organu, pośrednik naruszyła też art. 180 ust. 8 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie prowadzenia działalności zawodowej, bowiem prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, jednocześnie była związana umową o pracę z M. T.

Zdaniem organu, wnioskowana przez Komisję kara jest adekwatna do rodzaju i ilości stwierdzonych nieprawidłowości, polegających w szczególności na firmowaniu licencją pośrednika działań ww. przedsiębiorcy, umożliwiając mu w ten sposób prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Organ wyraził pogląd, zgodnie z którym pośrednik swoim postępowaniem akceptowała sytuację faktycznego wykonywania czynności pośrednictwa przez osobę nie posiadającą uprawnień do tego typu działań.

W ocenie organu, w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami, nie doszło do uchybień, mogących mieć wpływ na jego wynik. Podjęto wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy i jego oceny pod kątem obowiązujących przepisów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2012 r. wniosła M. M., zwana dalej skarżącą, domagając się jej uchylenia w całości.

Skarżąca zarzuciła organowi niestaranne przeprowadzenie postępowania dowodowego, które potwierdzałoby tezy postawione w ww. decyzji oraz niewłaściwą interpretację sposobu wykonywania przez nią zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami. Powtórzyła argumentacje przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżąca nie zgodziła się z zarzutem dotyczącym akceptowania przez nią stanu, w którym czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w firmie "P. M. T." wykonywała osoba nieposiadająca do tego uprawnień.

Skarżąca stwierdziła, że wszystkie czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wykonywane były pod jej stałym i bezpośrednim nadzorem, w siedzibie ww. firmy była obecna codziennie i orientowała się w przebiegu obsługi poszczególnych klientów oraz znała bezpośrednio ofertę, która była prezentowana M. C. Jednocześnie skarżąca przyznała, że w umowach pośrednictwa brak było wymaganego przepisem art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami zapisu wskazującego pośrednika w obrocie nieruchomościami wraz z numerem jego licencji zawodowej, odpowiedzialnego zawodowo za ich wykonanie, stwierdzając, że ww. przepis obowiązuje od początku 2008 r., a umowa pośrednictwa zawarta z M. C. została podpisana w dniu (...) stycznia 2008 r.

Skarżąca oświadczyła również, że nie naruszyła przepisu art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2010 r.), poprzez łączenie wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności gospodarczej pod firmą "(...)" oraz w ramach umowy o pracę w firmie "P. M. T.", ponieważ, jak podała, nie wykonywała czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności gospodarczej.

Skarżąca nadmieniła, że zdaje sobie sprawę z pewnych niedociągnięć, jakich dopuściła się wykonując czynności pośrednictwa. Jednakże, jak podała, od złożenia skargi przez M. C. minęły cztery lata i przez ten czas jej doświadczenie zawodowe znacznie się poszerzyło, a dostrzeżone w ramach przeprowadzonego przez Komisję postępowania dyscyplinarnego błędy zostały wyeliminowane.

Ponadto skarżąca wskazała, że w trakcie postępowania wyjaśniającego nie zostały uwzględnione wyjaśnienia jej obrońcy i wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków. Uznała również, że orzeczona wobec niej kara dyscyplinarna jest zbyt surowa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Rozstrzygając niniejszą sprawę w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy przed wymierzeniem kary dyscyplinarnej skarżącej, zarzuciły jej trzy naruszenia t.j. naruszenie art. 181 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z:

1.

art. 180 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niewykonywanie czynności zawodowych osobiście oraz brak nadzoru nad czynnościami wykonywanymi przez przedsiębiorcę.

2.

art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niezbadanie, aby w stosowanych umowach pośrednictwa zawarto wymagane postanowienia (imię i nazwisko pośrednika w obrocie nieruchomościami odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie).

3.

art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez łączenie wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności gospodarczej oraz w ramach umowy o pracę u przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Organy zarówno w decyzji wydanej jako pierwszej, jaki i w decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazały, że zakaz, którego naruszenia dopuściła się w ocenie organów skarżąca, a określony w art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązywał do dnia 10 kwietnia 2010 r.

Powyższe prowadzi do konstatacji, że w dacie wydania decyzji z dnia (...) listopada 2010 r. zakaz łączenia wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności gospodarczej oraz w ramach umowy o pracę w przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie obrotu nieruchomości nie obowiązywał. W związku z powyższym w celu ustalenia, czy organ orzekający w sprawie postępowania dyscyplinarnego może dalej orzekać w przedmiocie powyższego przewinienia należy zweryfikować przepisy intertemporalne związane z uchyleniem art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przepis art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami został uchylony przez art. 31 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278) dalej ustawa zmieniająca.

Zgodnie z art. 56 ww. ustawy zmieniającej

1. Koncesje, zezwolenia, licencje i zgody wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność do upływu terminu, na który zostały wydane.

2. Do postępowań o:

1.

udzielenie koncesji, zezwolenia, licencji i zgody,

2.

dokonanie wpisu do rejestru działalności regulowanej

- wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z powyższego wynika, że w przepisach intertemporalnych ustawodawca nie przewidział postępowania dyscyplinarnego ani postępowania o nałożenie kary dyscyplinarnej, wobec powyższego należy przyjąć, że do postępowań dyscyplinarnych stosuje się przepisy nowe w brzmieniu po zmianie dokonanej ustawy zmieniającej. A więc w dacie (...) listopada 2010 r. wydania decyzji o ukaranie nie istniał zakaz łączenia wykonywania działalności pośrednika w obrocie nieruchomościami w ramach własnej działalności ze stosunkiem pracy u przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Na powyższe wskazuje również treść art. 180 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2010 r., gdzie wskazano, że pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonuje zawód:

1.

prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub

2.

w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Spójnik lub użyty przez ustawodawcę w powyższym przepisie prowadzi do wniosku, że ze zdaniem prawdziwym mamy do czynienia w wypadku, gdy oba człony zdania są prawdziwe, pierwszy człon jest prawdziwy a drugi fałszywy, pierwszy człon jest fałszywy a drugi prawdziwy. Wobec powyższego należy uznać, iż możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz działanie w tym zakresie w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Reasumując należy wskazać, że jedno z trzech naruszeń przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami przypisanych skarżącej nie istniało w dacie wydawania decyzji z dnia (...) listopada 2010 r. przez organ, wobec braku przepisów intertemporalnych, o czym była mowa powyżej, należy przyjąć, że po zmianie przepisów organ był obowiązany umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe postępowanie dyscyplinarne wszczęte wobec skarżącej w zakresie naruszenia art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to zakaz nie obowiązywał już w dacie orzekania.

Z uwagi na konieczność umorzenia postępowania dyscyplinarnego w wyżej wskazanym zakresie rodzi się pytanie, czy nałożona na skarżącą kara dyscyplinarna w stosunku do pozostałych dwóch wskazanych powyżej naruszeń jest nadal adekwatna.

Powyższych ustaleń Sąd nie może dokonać samodzielnie, ponieważ Sąd Administracyjny ocenia decyzję pod względem formalno-prawnym nie dokonując samodzielnych ustaleń (wyjątek art. 106 § 3 k.p.a.), zaskarżoną decyzję należało uchylić, gdyż Sądowi nie jest znane stanowisko organu w zakresie adekwatności zastosowania wskazanej kary w stosunku do dwóch pozostałych naruszeń.

Reasumując należy wskazać, że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył przepisy prawa materialnego poprzez uznanie, że skarżąca dopuściła się naruszenia prawa materialnego tj. art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli chodzi natomiast o pozostałe naruszenia to Sąd w pełni podziela stanowisko organu co do naruszenia art. 181 ust. 1 w związku z art. 180 ust. 2 i art. 180 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Są to naruszenia ewidentne i o ciężkim charakterze.

Ponownie rozpoznając sprawę organ umorzy postępowania w zakresie naruszenia z art. 180 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zastosuje stosowną karę dyscyplinarną w odniesieniu do dwóch pozostałych naruszeń.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji, o wykonalności orzekł w oparciu o art. 152 p.p.s.a. a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.