Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2742267

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 września 2019 r.
VI SA/Wa 1018/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek.

Sędziowie WSA: Jakub Linkowski, Sławomir Kozik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z " (...)" listopada 2018 r. nr " (...)", wydaną na podstawie art. 31 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 z późn. zm., dalej: "u.z.t.") w związku z art. 315 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776, dalej: "P.w.p."), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu na rozprawie " (...)" listopada 2018 r. wniosku " (...) "sp. z o.o. z siedzibą w " (...)" (dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Skarżący"), o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy SYLIMAROL 35 o numerze " (...) "udzielonego na rzecz " (...) "Zakładów " (...) "S.A. z siedzibą w " (...)" (dalej: "Uprawniony", Uczestnik postępowania"), wniosek oddalił.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że wniosek Strony o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy wpłynął 6 listopada 2017 r. Znak towarowy przeznaczono do oznaczania preparatów farmaceutycznych zawartych w klasie 5 klasyfikacji nicejskiej. Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną wniosku art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 u.z.t. Uzasadniając żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy Wnioskodawca podniósł, że znak ten nie ma dostatecznych znamion odróżniających, gdyż jest oznaczeniem bezpośrednio nawiązującym do międzynarodowej nazwy rodzajowej substancji czynnej "silymarin" (pol. sylimaryna). Oświadczył, że substancja ta, po uzyskaniu rejestracji na przedmiotowe oznaczenie, została zamieszczona na liście INN prowadzonej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Wskazał, że organizacja ta (jak wynika z Rezolucji WHO nr 49.19 z 12 maja 1993 r.) zaleca, aby państwa członkowskie odmawiały rejestracji znakom towarowym wykazującym podobieństwo do nazw INN (międzynarodowych nazw niezastrzeżonych), mających na celu identyfikację substancji farmaceutycznych lub aktywnych składników farmaceutycznych. Zdaniem wnioskodawcy sporny znak towarowy jest podobny do takiej nazwy, gdyż nie posiada żadnego elementu dodatkowego, zwiększającego jego zdolność odróżniającą. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy, "element, z którego stworzony jest znak opisuje przeznaczenie oraz skład towaru oraz wskazuje na nazwę rodzajową towaru, dla którego został zgłoszony". Wnioskodawca podniósł również, że znak zawiera człon "sylimar-", który pochodzi od substancji czynnej sylimaryny wykorzystywanej w lecznictwie. Wnioskodawca stwierdził, że dodanie końcówki "-ol" oraz liczby "35" nie może być wystarczające dla stwierdzenia zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego,.

Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy w piśmie z 16 lutego 2018 r. wniósł o oddalenie wniosku. Podniósł, że oznaczenie SYLIMAROL 35 nie jest opisowe. Stwierdził, że Wnioskodawca nie wykazał, aby faktycznie oznaczenie "silymarin" było umieszczone na liście INN. Ponadto sporny znak towarowy został zgłoszony przed datą przywołanej we wniosku rezolucji WHO. Uprawniony zakwestionował stanowisko strony przeciwnej, że samo nawiązanie do nazwy rodzajowej substancji czynnej, będącej składnikiem leku, jest wystarczające do uznania go za nazwę rodzajową, przy czym wskazał, że substancją czynną leku SYLIMAROL 35 jest wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego. Zatem, w ocenie Uprawnionego, znak ten nie nawiązuje bezpośrednio do substancji czynnej zawartej w leku, ani nie informuje wprost o cechach i właściwościach towaru. Tym samym jest oznaczeniem o charakterze fantazyjnym nie stanowi nazwy rodzajowej ani międzynarodowej nazwy rodzajowej substancji czynnej.

UP dokładnie opisał argumentację stron podnoszoną w postępowaniu administracyjnym, a następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 315 ust. 3 P.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego do ochrony. Mając zatem na uwadze, że sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony 11 grudnia 1990 r. Wnioskodawca wskazał we wniosku podstawy prawne określające warunki udzielenia prawa ochronnego obowiązujące w tej dacie, a mianowicie art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 u.z.t.

UP wskazał dalej, że Wnioskodawca wystąpił z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy 6 listopada 2017 r., a zatem po upływie pięciu lat od daty jego rejestracji (4 stycznia 1993 r.). W związku z czym UP zobowiązany był do oceny, czy wystąpienie z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy było dopuszczalne w świetle art. 165 P.w.p., albo (z uwagi na moment upływu pięcioletniego terminu) art. 31 u.z.t.

UP stwierdził następnie, że z uwagi na to, że pięcioletni termin liczony od daty rejestracji spornego znaku towarowego (tj. od 4 stycznia 1993 r.) upłynął pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (termin ten upłynął w roku 1998) zastosowanie znajduje art. 31 u.z.t., który stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w okresie pięciu lat od rejestracji. Po upływie tego okresu z wnioskiem takim można wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w złej wierze.

UP wyjaśnił, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 31 u.z.t., znajduje uzasadnienie w związku z art. 315 P.w.p., w szczególności art. 315 ust. 2 P.w.p., zgodnie z którym do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem UP, z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku uzależnione było od wykazania, że sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze. Tymczasem w sprawie tej Wnioskodawca na żadnym etapie toczącego się postępowania nie podnosił zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, a co za tym idzie, nie wykazał, że zgłoszeniu spornego znaku towarowego taka zła wiara towarzyszyła. Wobec powyższego UP stwierdził, że przedmiotowy wniosek podlega oddaleniu, a udzielone w roku 1993 prawo na sporny znak towarowy dalej pozostaje w mocy.

Na poparcie swojego stanowiska UP powołał dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 167/06 z 5 grudnia 2006 r. i II GSK 642/08 z 20 stycznia 2009 r.

W skardze z 26 kwietnia 2019 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję UP z " (...)" listopada 2018 r., w całości wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od UP na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 31 u.z.t. w związku z art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., poprzez wydanie decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy z uwagi na upływ pięciu lat od daty rejestracji tego znaku towarowego pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych przy jednoczesnym zaniechaniu wykazania przez Wnioskodawcę nabycia przez Uprawnionego praw do tego znaku w złej wierze, w sytuacji gdy upływ pięciu lat od daty rejestracji spornego znaku towarowego pod rządami poprzedniej ustawy nie wywołuje skutków w sferze materialnoprawnej i tym samym zgodnie z treścią art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., brak jest podstaw do stosowania przesłanek wynikających z art. 31 u.z.t. do wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego złożonego na podstawie P.w.p., które to naruszenie stanowi podstawę do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji,

2) art. 164 ust. 1, art. 165 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., poprzez wydanie decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy z uwagi na upływ pięciu lat od daty rejestracji tego znaku towarowego pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, w sytuacji gdy wniosek o unieważnienie prawa ochronnego do tego znaku towarowego został złożony 6 listopada 2017 r., a tym samym na gruncie obowiązywania art. 164 ust. 1, art. 165 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., które nie przewidują terminu pozwalającego na skuteczne złożenie wniosku o unieważnienie praw ochronnych do znaku, które to naruszenie stanowi podstawę do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji,

3) art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p., tj. naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa poprzez stosowanie interpretacji prawa prowadzącej do nieuzasadnionej dyskryminacji podmiotów, które uzyskały prawa ochronne pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej, w porównaniu z tymi podmiotami, które uzyskały prawa ochronne pod rządami ustawy o znakach towarowych przy jednoczesnym braku wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości związanych z interpretacją przepisów przejściowych i uzasadnienia przyczyny dla której organ przychylił się do mniejszościowego stanowiska doktryny i orzecznictwa odnośnie zasadności stosowania art. 31 u.z.t., przy rozpoznawaniu wniosków o unieważnienie praw ochronnych do znaków towarowych złożonych na gruncie obowiązywania P.w.p., co z kolei doprowadziło do naruszenia obowiązku wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji,

4) art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p., poprzez: brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego; nierozważenie sprawy co do jej istoty i ograniczenie rozpoznania sprawy wyłącznie do kwestii wadliwej i niezasadnej interpretacji przepisów przejściowych ustawy Prawo własności przemysłowej; nieustosunkowanie się do twierdzeń i dowodów Skarżącego podnoszonych w trakcie trwania postępowania administracyjnego oraz zaniechanie przeprowadzenia polemiki w tym zakresie ze Skarżącym.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w obecnym stanie prawnym, stosownie do art. 164 P.w.p., złożenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy nie jest obwarowane żadnym ustawowym terminem. Oznacza to, że taki wniosek może być złożony w każdym czasie, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 165 P.w.p. W ocenie Skarżącego, w przypadku, gdy wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy (które to prawo powstało przed wejściem w życie P.w.p.) został złożony w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, do tego wniosku nie znajduje zastosowania art. 31 u.z.t.

Skarżący dodał, że od wielu lat zauważalny jest spór w doktrynie i orzecznictwie w zakresie kwestii, jak należy interpretować art. 315 P.w.p. Organ natomiast w żaden sposób nie odniósł się do interpretacji art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. Zdaniem Skarżącego, uzasadnienie kwestionowanej decyzji sprowadza się de facto wyłącznie do przytoczenia tez zawartych w dwóch wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. wyroku z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 642/08 oraz wyroku z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II GSK 167/06. Tymczasem, stanowisko zawarte w zacytowanych przez UP orzeczeniach nie jest dominujące.

Skarżący powołał się na stanowisko doktryny (K. Szczepanowskiej - Kozłowskiej Unieważnienie prawa ochronnego, Studia Prawa Prywatnego 03/2009, s. 249 - 250), zgodnie z którym upływ pięcioletniego terminu nie wywołuje skutków w sferze materialnoprawnej i okoliczność ta nie może stanowić uzasadnienia dla wyłączenia praw ochronnych, które zostały udzielone pod rządami u.z.t., z możliwości unieważnienia po upływie pięciu lat od ich rejestracji. Przyjęcie poglądów wyrażonych w wyroku NSA z 5 grudnia 2006 r. sygn. akt II GSK 167/06 prowadziłoby do nieuzasadnionej dyskryminacji podmiotów, które uzyskały prawa ochronne pod rządami P.w.p., w porównaniu z tymi, które uzyskały prawo pod rządami u.z.t. Prowadziłoby również de facto do istnienia dwóch odmiennych typów praw ochronnych: takich, które mogą być unieważnione w dowolnym momencie od ich udzielenia, oraz takich, które nie mogą być już unieważnione poza przypadkiem rejestracji w złej wierze.

Skarżący podkreślił, że zgodnie z treścią art. 315 ust. 2 P.w.p., do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie prawa własności przemysłowej, tj. przed 22 sierpnia 2001 r., zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. A contratio do stosunków prawnych powstałych po wejściu w życie ustawy Prawo własności przemysłowej stosuje się przepisy tej ustawy, a nie przepisy dotychczasowe. Termin "stosunek prawny" definiowany jest jako relacje, jakie powstają każdorazowo między różnymi podmiotami w związku z wykonywaniem prawa podmiotowego. Określenie "stosunek prawny" oznacza, że chodzi nie o samo prawo z rejestracji znaku towarowego w znaczeniu ogólnym, lecz o prawo w relacji do innych podmiotów. Jak wskazał Skarżący, w ocenie A. Kruszewskiej, za datę powstania stosunków prawnych uważa się moment zdarzenia, które stało się dla stron źródłem praw i obowiązków (tak też w wyr. SA w Poznaniu z 26 września 2013 r., I ACA 699/13. OSG 2014, Nr 10, poz. 78). Zdarzeniem rodzącym skutki prawne będzie niewątpliwie złożenie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego. Stosunki prawne w zakresie znaków towarowych, to relacje w jakie wchodzi np. korzystający z prawa do znaku towarowego z innymi podmiotami, realizując szczegółowe uprawnienia, kompetencje, czy wykonując obowiązki wynikające z udzielonego prawa. Te stosunki prawne aktualizują się wskutek różnych zdarzeń prawnych, a w niniejszej sprawie zrealizowały się dopiero na skutek wniosku o unieważnienie prawa ochronnego złożonego po wejściu w życie P.w.p. (A. Kruszewska (w:) A. Michalak (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 315 pwp, s. 852).

Skarżący również wskazał, że zgodnie z wyrokiem ETS z 2 października 1997 r. wydanym w sprawie C-122/96 Saldanha, pkt 14, Zb.Orz. 1997, s. 1-05325, stosowanie prawa wspólnotowego nie może być uzależnione od przepisów intertemporalnych danego państwa. W ocenie K. Szczepanowskiej - Kozłowskiej, "zasada natychmiastowego działania prawa wspólnotowego po akcesji w zakresie regulacji dotyczącej znaków towarowych nie została w odniesieniu do Polski zmodyfikowana w traktacie akcesyjnym. Ewentualne ograniczenia stosowania przepisów implementujących prawo wtórne o tyle mogą być wprowadzone w nowym państwie członkowskim, o ile ograniczenia takie wynikają z postanowień takiego prawa, mających charakter przepisów przejściowych. Dyrektywa 2008/95 dopuszczała w odniesieniu do znaków towarowych, udzielonych pod rządami przepisów obowiązujących przed wejściem w życie przepisów implementujących postanowienia dyrektywy 2008/95, dalsze stosowanie przepisów obowiązujących w dniu rejestracji ale w zakresie jedynie podstaw stwierdzenia nieważności. Tym samym, dyrektywa 2008/95/WE, jako akt prawa wtórnego, zawierała własne przepisy przejściowe, które, jedynie w zakresie w niej określonym pozwalały na stosowanie porządku prawnego, obowiązującego w danym państwie przed akcesją (K. Szczepanowska - Kozłowska, Unieważnienie prawa ochronnego, Studia Prawa Prywatnego 03/2009, s. 251).

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy interpretacji art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. oraz zastosowania art. 31 u.z.t.

Zgodnie z art. 31 u.z.t., z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w okresie pięciu lat od daty rejestracji. Po upływie tego okresu z wnioskiem takim można wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w złej wierze.

Sporny w niniejszej sprawie znak towarowy został zgłoszony do ochrony 11 grudnia 1990 r. Prawo ochronne na ten znak zostało udzielone Uprawnionemu 4 stycznia 1993 r. Pięcioletni okres, o którym mowa w cyt. art. 31 u.z.t., upłynął zatem w styczni 1998 r. Termin ten upłynął, co jest istotne w niniejszej sprawie, w trakcie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, która obowiązywała do 21 sierpnia 2001 r. Ustawa ta została uchylona na podstawie art. 326 pkt 1 P.w.p., który wszedł w życie 22 sierpnia 2001 r.

Reguły intertemporalne określające zasady stosowania przepisów u.z.t. po wejściu w życie przepisów P.w.p., zostały unormowane m.in. w art. 315 P.w.p. Zgodnie z treścią tego artykułu, prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów scalonych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (ust. 1). Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2).

Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepis art. 37 ust. 2 (ust. 3).

W ocenie Sądu, kwestię zastosowania w niniejszej sprawie art. 31 u.z.t., reguluje norma wynikająca z art. 315 ust. 1 P.w.p., z której wynika, że m.in. do praw w zakresie znaków towarowych, które pozostały w mocy po dniu wejścia w życie P.w.p., stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc również art. 31 u.z.t. Zdaniem Sądu, zastosowania w niniejszej sprawie art. 31 u.z.t., nie zmienia treść art. 315 ust. 2 P.w.p., z którego a contrario wynika wniosek, że do stosunków prawnych powstałych po dniu wejścia w życie P.w.p., stosuje się przepisy P.w.p., a stosunek prawny pomiędzy Wnioskodawcą i Uczestnikiem powstał w niniejszej sprawie 6 listopada 2017 r. z dniem wpłynięcia do UP wniosku Skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jak bowiem wskazano wcześniej istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt, że do upływu pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 31 u.z.t., doszło jeszcze pod rządami ustawy o znakach towarowych. Upływ tego terminu, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 grudnia 2006 r. sygn. akt II GSK 167/06, powodował określone skutki dotyczące stosunku prawnego (prawa podmiotowego). Termin ten biegł od daty rejestracji i jego upływ powodował ten skutek, że żądanie unieważnienia prawa, poza szczególną sytuacją, o której mowa w zdaniu drugim art. 31 u.z.t., było już niedopuszczalne. NSA stwierdził w tym wyroku, że jeżeli to zdarzenie prawne i jego skutek nastąpiły przed wejściem w życie Prawa własności przemysłowej, to nie sposób przyjąć, że po wejściu w życie tej ustawy do takiego prawa może mieć zastosowanie art. 164 i art. 165 P.w.p. Oznaczałoby to bowiem zniesienie skutków zdarzeń prawnych, które już wcześniej nastąpiły, a takie stosowanie art. 164 i art. 165 P.w.p. byłoby sprzeczne z przepisem art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p.

Sąd całkowicie zgadza się z powyższym stanowiskiem NSA, nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 67/06, w którym NSA w ogóle nie rozważał problemu, pod rządami której ustawy doszło do upływu terminu z art. 31 u.z.t. Dlatego w ocenie Sądu, stanowisko NSA zawarte w wyroku z 5 grudnia 2006 r. sygn. akt II GSK 167/06, w sposób wyczerpujący rozstrzyga kwestię, która jest sporna również w niniejszej sprawie.

Należy dodać, że proponowana przez Skarżącego interpretacja norm intertemporalnych wynikających z art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. prowadziłaby do zmiany reguł ochrony prawnej związanych z przysługującym Uprawnionemu prawem ochronnym na sporny znak towarowy, na niekorzyść Uprawnionego, po ziszczeniu się skutków prawnych wynikających z upływu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 31 u.z.t., jeszcze w trakcie obowiązywania tego przepisu. Przepis ten wyłączał możliwość unieważnienia prawa z rejestracji uzyskanego w dobrej wierze, jeżeli od daty rejestracji upłynął okres pięciu lat. W ocenie Sądu, taka zmiana reguł ochrony prawnej nie może wynikać z interpretacji, jak sam Skarżący podkreśla - nieprecyzyjnych przepisów intertemporalnych art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., lecz powinna wprost wynikać z niebudzącej wątpliwości regulacji prawnej, popartej zasadnym ratio legis wyjaśniającym zniesienie skutków zaistniałych zdarzeń prawnych, w tym przypadku, wynikających z upływ terminu z art. 31 u.z.t. w trakcie obowiązywania tego przepisu. W ocenie Sądu, nie jest wystarczającym uzasadnieniem wyjaśniającym proponowaną przez Skarżącego interpretację omawianych przepisów, argumentacja odwołująca się do stanowiska doktryny podnosząca nieuzasadnioną dyskryminację podmiotów, które uzyskały prawa ochronne pod rządami P.w.p., w porównaniu z tymi, które uzyskały prawo ochronne pod rządami u.z.t. oraz istnienia dwóch odmiennych typów praw ochronnych: takich, które mogą być unieważnione w dowolnym momencie od ich udzielenia, oraz takich, które nie mogą być już unieważnione poza przypadkiem rejestracji w złej wierze.

Zdaniem Sądu trudno uznać różnice w systemach prawnych regulujących kwestie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy przed 22 sierpnia 2001 r. i po tej dacie, jako dyskryminujące podmioty, które uzyskały prawa ochronne pod rządami P.w.p. Różnice te niewątpliwie istnieją, co samo w sobie nie jest sytuacją nadzwyczajną w przypadku gruntownej zmiany danej regulacji i zastąpienia jednaj ustawy inną. Różnice te jednak w zakresie w jakim dotyczą niniejszej sprawy, znajdują swoje uzasadnienie w wystąpieniu zdarzenia prawnego oraz jego skutku w trakcie obowiązywania ustawy o znakach towarowych oraz w zasadzie zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, opartej na pewności prawa. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 164 i art. 165 P.w.p., stałoby w istocie w sprzeczności z tą zasadą, jak również zasadą lex retro non agit.

Z powyższych względów, Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia art. 31 u.z.t. w związku z art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. oraz art. 164 ust. 1, art. 165 ust. 1 i ust. 2 P.w.p.

Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że regulacja wynikająca z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zastąpionej następnie przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, wykluczały zastosowanie w niniejszej sprawie art. 31 u.z.t. Zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2008/95/WE i odpowiadającym mu art. 5 ust. 6 dyrektywy 2015/2436, każde państwo członkowskie może postanowić, w drodze odstępstwa od ust. 1, 2 i 3, że podstawy do odmowy rejestracji lub stwierdzenia nieważności, obowiązujące w tym państwie przed datą wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 89/104/EWG, będą miały zastosowanie do znaków towarowych, w stosunku do których wniosek o rejestrację został złożony przed tą datą. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że użyte w cyt. przepisie pojęcie "podstawy stwierdzenia nieważności", nie obejmuje całej regulacji związanej z unieważnieniem prawa ochronnego na znak towarowy w tym art. 31 u.z.t.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p., poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa i stosowanie interpretacji prawa prowadzącej do nieuzasadnionej dyskryminacji podmiotów, które uzyskały prawa ochronne pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej, w porównaniu z tymi podmiotami, które uzyskały prawa ochronne pod rządami ustawy o znakach towarowych. Do kwestii tej Sąd odniósł się powyżej, wskazując że różnic w regulacji zawartej w u.z.t. i P.w.p. nie można uznać za dyskryminujące, różnice te natomiast mają swoje uzasadnienie prawne, co zostało już wyjaśnione. W ocenie Sądu, UP dokładnie wyjaśnił swoje stanowisko odnośnie interpretacji przepisów przejściowych art. 315 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącym, że organ uchybił obowiązkowi wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 31 u.z.t., uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie sprawy w zakresie podniesionych przez Wnioskodawcę podstaw unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. UP zatem nie mógł ustosunkować się do twierdzeń i dowodów Skarżącego podnoszonych w trakcie trwania postępowania administracyjnego oraz przeprowadzić polemikę w tym zakresie ze Skarżącym.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), orzekła jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.