V U 353/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2785699

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 11 grudnia 2019 r. V U 353/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Regina Stępień.

Sentencja

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. w Legnicy sprawy z wniosku M. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o wysokość emerytury na skutek odwołania M. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 5 kwietnia 2019 r. znak (...)

I. oddala odwołanie,

II. zasądza od wnioskodawcy M. P. na rzecz strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Regina Stępień

Uzasadnienie faktyczne

M. P. w dniu 14 marca 2019 r. złożył wniosek, w którym domagał się przeliczenia jego emerytury, ("skorygowania") decyzji o przeliczeniu emerytury z 11 października 2017 r. według najkorzystniejszego wariantu oraz przeliczenie aktualnego świadczenia zgodnie z art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z FUS według nowej kwoty bazowej. Do wniosku nie dołączył żadnych nowych dokumentów.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L., rozpoznając ten wniosek, decyzją 5 kwietnia 2019 r. z 5 kwietnia 2019 r. odmówił mu prawa do przeliczenia emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż brak jest podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury bowiem wnioskodawca nie przedstawił żadnych nowych dowodów, ani nowych okoliczności, które na mocy art. 114 ust. 1 ww ustawy miałyby wpływ na wysokość emerytury. Dodał, iż ostatnio przyjęta podstawa wymiaru do obliczenia emerytury wnioskodawca została ustalona z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia od 1983 r. do 2009 r., gdzie wwpw wyniósł 294, 82% i jest najkorzystniejszym wskaźnikiem. Zaś w wyniku kolejnego przeliczenia, uwzględniającego zarobki uzyskane w części lub w całości po nabyciu uprawnień do emerytury, wwpw wyniósłby 294, 78%. Wobec czego brak jest podstaw do przeliczenia.

W odwołaniu od tej decyzji M. P. domagał się jej zmiany w oparciu o art. 110 ustawy emerytalnej. Wskazywał, iż w decyzji z 2017 r. organ rentowy przyjął niekorzystny dla niego sposób wyliczenia wwpw na 294, 82%. Co w konsekwencji uniemożliwiło i nadal uniemożliwia przeliczenie wysokości jego świadczenia. W jego ocenie organ rentowy winien w decyzji z 2017 r. przyjąć wwpw w wysokości 250, 66%. Podkreślił, iż nie był świadomy skutków przyjęcia tego, w jego przekonaniu błędnego, wskaźnika przez ZUS i nie odwoływał się od decyzji z 2017 r.

Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie, argumentując jak w skarżonej decyzji.

Sąd ustalił:

M. P. od 1 kwietnia 2005 r. uprawniony jest do emerytury górniczej przyznanej decyzją z 26 kwietnia 2005 r. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 kolejnych lat kalendarzowych (1989 r. do 1998 r.), wwpw wyniósł 289, 80 zł. Ubezpieczony pozostawał w zatrudnieniu do 15 stycznia 2010 r.

W dniu 28 lipca 2015 r. złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej. Decyzją z 16 listopada 2015 r. przeliczono mu wysokość emerytury na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia (1988-1992, 1994-2004 i 2006-2009), wwpw wyniósł 250, 10%.

W dniu 25 września 2017 r. wnioskodawca złożył ponowny wniosek o ustalenie wysokości jego świadczenia poprzez przeliczenie na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej, podstawy wymiaru od nowej kwoty bazowej. Rozpatrując ten wniosek, organ rentowy decyzją z 11 października 2017 r. przeliczył jego emeryturę, zgodnie z tym wnioskiem, przyjmując do podstawy wymiaru przeciętna podstawę wymiaru skaldek z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia (1983-1990, 1993-2000, 2002-2004 i 2009 r.), wwpw wyniósł 294, 82%

W dniu 28 marca 2018 r. wnioskodawca złożył kolejny wniosek o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej, przy czym nie złożył żadnych nowych dokumentów, które miałyby wpływ na wysokość jego świadczenia. Decyzją z 11 maja 2018 r. odmówiono mu przeliczenia emerytury na podstawie art. 114 ustawy emerytalnej.

W dniu 14 marca 2019 r. złożył kolejny wniosek o przeliczenie jego emerytury. Skarżoną decyzją z 5 kwietnia 2019 r. odmówiono mu prawa do tego przeliczenia.

(bezsporne, a nadto akta emerytalne).

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 110 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 ro emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2018.1270 z późn. zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, (...), jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Poprzednio ustalony wwpw wyniósł 294, 82% (decyzją z 11 października 2018 r.). Ob Zaś w wyniku kolejnego przeliczenia, uwzględniającego zarobki uzyskane w części lub w całości po nabyciu uprawnień do emerytury, wwpw wyniósłby 294, 78%. Wobec czego brak jest podstaw do przeliczenia.

Brak jest podstawy do ustalenia, jak tego domaga się wnioskodawca, innego wwpw, przyjętego w październiku 2017 r., co miałoby zagwarantować mu w przyszłości możliwość kolejnych przeliczeń w oparciu o art. 110 ust. 1 (czy też 111) ustawy emerytalnej. Zasada przyjmowania najkorzystniejszego wariantu ustalenia wysokości świadczenia nie oznacza, że wwpw musi zostać wyliczony w jak najniższej wysokości, tak aby spełnić w minimalnym zakresie warunek posiadania wyższego niż poprzednio wwpw. Sposób ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zawiera art. 15 ust. 1, zgodnie z którym podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lata kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek, z uwzględnieniem ust. 6, który stanowi, iż na wniosek ubezpieczonego podstawę e wymiaru może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru skaldek (...) w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybrane z całego okresu ubezpieczenia.

Wybranie najkorzystniejszego wariantu dotyczy wyboru jednego z tych sposobów Ustalając wwpw w październiku 2017 r. organ rentowy prawidłowo zastosował reguły dotyczące zasad przeliczanie świadczeń i ustalania podstawy ich wymiaru. Wyliczenia zostały oparte na dołączonych do wniosków ubezpieczonego zaświadczeniach o wysokości uzyskiwanych dochodów.

Z powyższych względów organ rentowy zasadnie-zaskarżoną decyzją-odmówił wnioskodawcy prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury w oparciu o cyt. wyżej przepisy. Dlatego też odwołanie M. P. podlegało oddaleniu, na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c. sędzia Regina Stępień

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.