Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1609946

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 sierpnia 2013 r.
V SA/Wa 755/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kraczowski.

Sędziowie WSA: Beata Blankiewicz-Wóltańska, Dorota Mydłowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) października 2012 r. B. S. została poinformowana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) Oddział Regionalny w G. o odmowie przyznania pomocy w wyniku rozpoznania jej wniosku z dnia 4 października 2011 r. złożonego w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013.

Jako powód odmowy wskazano § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 z późn. zm.). Organ wyjaśnił, iż wnioski złożone przez K. S., B. S. i F. S. pokrywają się, jeżeli chodzi o zakres miejscowy realizowanej operacji oraz wykazują ścisłą współzależność zgłoszonych projektów. Analiza dostarczonej do wniosków dokumentacji wykazała, iż pomiędzy Wnioskodawcami występują powiązania rodzinne. K. S. oraz F. S. są rodzeństwem. B. S. jest matką pozostałych Wnioskodawców. W związku z powyższym organ stwierdził, iż intencją wszystkich trzech Wnioskodawców jest sztuczny podział jednej operacji na trzy części, w celu skorzystania w pełnej wysokości z trzech odrębnych limitów pomocy, a zatem obejście przepisu § 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, który ogranicza wysokość pomocy do nie więcej niż 300 tys. zł na jedną operację. Wszyscy Wnioskodawcy zamierzają prowadzić działalności gospodarcze w tym samym budynku zlokalizowanym na działce nr 31 w miejscowości L. Umowy dzierżawy budynku, w którym miałyby być prowadzone działalności gospodarcze każdego z Wnioskodawców, zostały zawarte tego samego dnia tj. 1 czerwca 2011 r. Zgodnie z zapisem znajdującym się w przedmiotowych umowach dzierżawy "wydzierżawiającym" jest "F." Sp. z o.o. reprezentowana przez Prezesa Zarządu M. S., który jednocześnie jest mężem lub ojcem Wnioskodawców, a "dzierżawcą" są odpowiednio K. S., B. S. i F. S. Wskazany w przedmiotowych umowach okres dzierżawy budynku jest identyczny (1 czerwca 2026 r.).

Decyzja o warunkach zabudowy przedstawiona przez B. S. zawiera informację, że Wnioskodawczyni w dniu 18 stycznia 2012 r. zwróciła się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku oraz zmianie sposobu użytkowania jego części objętej wnioskiem z funkcji restauracyjnej na kuchnię. Z uzasadnienia tej decyzji wynika również, że Wnioskodawczyni zamierza w części parterowej, w której dotychczas była kuchnia i restauracja wykonać kuchnię, natomiast na piętrze utrzymać część mieszkalną. Do wniosku dołączono projekt budowlany, który stanowi załącznik do decyzji nr (...) z dnia (...).07.2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w zakresie: rozbudowa i przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku z funkcji restauracyjnej na kuchenną w L., na dz. nr 31, kategoria obiektu XVII, VIII.

Z przedstawionej przez K. S. decyzji o warunkach zabudowy wynika natomiast, że dnia 18 stycznia 2012 r. Wnioskodawczyni ta zwróciła się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku oraz zmianie sposobu użytkowania jego części objętej wnioskiem, z funkcji gospodarczej (stajnie) na usługową (hotel). Z uzasadnienia ww. decyzji wynika również, że Wnioskodawczyni zamierza w części parterowej, w której dotychczas były biura, pomieszczenia sanitarne oraz stajnia dla koni wykonać biura, pomieszczenia sanitarne, salę balową i audiowizualną, natomiast na piętrze utrzymać funkcję usług hotelowych (całość będzie funkcjonowała jako hotel). Do wniosku dołączono projekt budowlany, który stanowi załącznik do decyzji nr (...) z dnia (...).07.2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w zakresie: rozbudowa i przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku z funkcji gospodarczej na usługową (hotel), kategoria obiektu XTV, XVII, VIII.

Z kolei z decyzji o warunkach zabudowy przedstawionej przez F. S. wynika, że Wnioskodawca w dniu 18 stycznia 2012 r. zwrócił się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania części budynku objętego wnioskiem, z funkcji gospodarczej na usługi hotelowe, na terenie działki nr 31 przy ulicy (...) w miejscowości L. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji znajduje się również zapis, że Wnioskodawca zamierza w części parterowej, w której dotychczas była stajnia dla koni wykonać recepcję, salę konferencyjną i inne pomieszczenia dla obsługi hotelu natomiast na pierwszej kondygnacji, na której dotychczas były pomieszczenia gospodarcze, wykonać pokoje hotelowe i sanitarne (całość będzie funkcjonowała jako hotel). Do wniosku dołączono projekt budowlany, który stanowi załącznik do decyzji nr (...) z dnia (...).07.2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w zakresie: rozbudowa i przebudową wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku z funkcji gospodarczej na hotelową w L., na dz. nr 31, kategoria obiektu XIV, VIII.

Po przeprowadzeniu analizy ww. dokumentów organ doszedł do wniosku, iż dokonano sztucznego podziału budynku zlokalizowanego na działce nr 31, w którym miałyby być prowadzone działalności gospodarcze każdego z trzech Wnioskodawców. Działalność prowadzona przez K. S. miałaby być zlokalizowana w części lewej budynku patrząc od strony południowej. Działalność F. S. miałaby być zlokalizowana w części środkowej budynku. Natomiast w części prawej budynku patrząc od strony południowej zlokalizowana byłaby działalność B. S.

Organ stwierdził, iż zgłoszone przez Wnioskodawców projekty będą realizowane wspólnie i stanowią w rzeczywistości elementy składowe jednego dużego projektu. Wskazana przez K. S. i F. S. działalność związana z prowadzeniem hotelu oraz działalność B. S. związana z funkcjonowaniem kuchni wskazuje ścisłą współzależność zgłaszanych projektów. Z przedstawionych przez K. S. dokumentów wynika, że w ramach realizowanej operacji będzie świadczyć usługę wynajmu pokoi oraz udostępniania sal konferencyjnych. F. S. wskazuje, że prowadzona przez niego działalność będzie polegała na organizacji imprez biznesowych, targów, wystaw, spotkań prywatnych i uroczystości rodzinnych. Wskazana organizacja imprez miałaby polegać m.in. na zapewnieniu noclegu uczestnikom imprez oraz zapewnieniu cateringu. Natomiast B. S. miałaby w ramach realizacji projektu świadczyć usługi gastronomiczne (catering). Tak więc usługi świadczone przez każdego z Wnioskodawców są wobec siebie komplementarne, tzn.: klienci korzystający z usługi hotelu/noclegu będą zarazem korzystać z usług gastronomicznych (cateringu), wynajmu sal, itp. Z dokumentów przedstawionych przez K. S. i F. S. wynika bowiem, że w objętych operacją częściach budynku przeznaczonych pod działalność hoteli nie będzie kuchni czy restauracji.

Jak wskazał organ, Wnioskodawcy próbują uzyskać wsparcie na budowę/wyposażenie faktycznie jednego budynku, dzieląc go "na trzy operacje", aby skorzystać z trzech odrębnych limitów pomocy dla jednego Wnioskodawcy. Organ wskazał, że czynność ta stanowi nadużycie prawa i wobec tego nie może korzystać z ochrony prawnej, skoro istotą Programu jest skierowanie pomocy dla podmiotów, które tej pomocy rzeczywiście potrzebują, nie zaś dla podmiotów tworzonych specjalnie po to, by tę pomoc otrzymać. Na sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania nienależnego wsparcia wskazuje, w ocenie organu, nie tylko fakt powiązania ze sobą wszystkich trzech Wnioskodawców, ale również sztuczne rozbicie jednego projektu na trzy odrębne, przy jednoczesnym wskazaniu tej samej lokalizacji inwestycji (ten sam adres) oraz ścisła współzależność zgłoszonych projektów, wyrażająca się tym, iż usługi świadczone przez każdego z Wnioskodawców są wobec siebie komplementarne, tzn.: klienci korzystający z usługi hotelu/noclegu będą zarazem korzystać z usług gastronomicznych (cateringu), wynajmu sal, itp.

W dniu 15 listopada 2012 r. B. S. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa. W uzasadnieniu tej oceny podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie informującym Wnioskodawczynię o odmowie przyznania pomocy.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie ww. pisma z (...) października 2012 r. i uznanie jej uprawnienia do otrzymania wnioskowanej pomocy w ramach przedmiotowego działania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1)

art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.:

- poprzez bezpodstawne ustalenie, że projekty złożone przez skarżącą oraz innych wnioskodawców: K. S. i F. S., wykazują "ścisłą współzależność",

- poprzez bezpodstawne ustalenie, że wskazana wyżej "ścisła współzależność" oraz okoliczność, iż projekty skarżącej i innych wnioskodawców: K. S. i F. S. zakładają rozbudowę tego samego budynku w różnych jego częściach, stanowią podstawę do przyjęcia, że przedmiotowe projekty "będą realizowane wspólnie i stanowią w rzeczywistości elementy składowe jednego dużego projektu";

2)

§ 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, poprzez bezpodstawne uznanie, iż skarżąca, działając z K. S. i F. S.iem, stworzyła sztuczne warunki w celu obejścia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013;

3)

art. 5 i 58 Kodeksu cywilnego poprzez bezpodstawne zastosowanie przepisów prawa cywilnego do sprawy o charakterze administracyjnym i bezzasadne przyjęcie, że skarżąca, składając wniosek, wykorzystała swoje prawa w sposób sprzeczny z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego oraz dokonała czynności prawnej mającej na celu obejście ustawy;

4)

art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę przyznania skarżącej pomocy z powołaniem między innymi na okoliczność, że skarżąca oraz K. S. i F. S. są rodziną.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowe projekty mogą być realizowane niezależnie i samodzielnie przez każdego z wnioskodawców. Jak zauważyła skarżąca, realizacja poszczególnych projektów nie jest uwarunkowana realizacją pozostałych. Sama zaś bliskość (jeden budynek, aczkolwiek realizujący trzy odrębne funkcje) wykonywania wskazanych wyżej trzech samodzielnych przedsięwzięć nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe projekty "będą realizowane wspólnie i stanowią w rzeczywistości elementy składowe jednego dużego projektu".

Projektowana działalność B. S. dotyczy działalności cateringowej, która polega na produkcji gotowych dań. We wniosku wskazano, że wnioskodawczyni planuje działalność polegającą na przygotowywaniu posiłków na zakontraktowane imprezy (wesela, imprezy masowe, wydarzenia sportowe, konferencje, targi) oraz dla odbiorców zbiorowych (zakłady pracy, szkoły, przedszkola itp.). Potrawy będą przygotowywane na podstawie szczegółowych specyfikacji składanych przez zamawiających. B. S. nie planuje działalności polegającej na przygotowywaniu posiłków dla gości hotelowych K. S. czy gości targów, lecz przygotowywaniu posiłków dla wszystkich odbiorców zewnętrznych.

Działalność F. S. ma natomiast polegać na organizacji imprez takich jak: kongresy, spotkania, imprezy masowe itp. W zależności od zlecenia organizacji konkretnej imprezy czy spotkania, składowe usługi są zawsze inne. We wniosku opisano to jako działalność w zakresie opisanym w PKD 82.30.Z "Działalność związana z organizacją targów, wystaw i kongresów". Działalność będzie prowadzona w L. w budynku, który zostanie wyremontowany i zmodernizowany pod potrzeby prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej. Zapewnienie noclegu nie wiąże się automatycznie z zapewnieniem noclegu u K. S., gdyż w zależności od liczby uczestników nocleg może zapewnić sam F. S. lub też zapewni nocleg w innym miejscu wskazanym przez zleceniodawców, lub nie zapewni noclegu, jeżeli nie będzie takiego zlecenia.

K. S. prowadzić zaś będzie działalność tylko udostępnienia miejsc noclegowych w hostelu, co praktycznie wyklucza klientów F. S., gdyż hostel nastawiony jest raczej na młodzież i młode rodziny, a nie uczestników kongresów i targów. Znajduje to odzwierciedlenie we wniosku, który wskazuje, iż działalność hostelu będzie prowadzona w budynku przy ul. (...) w L., hostel będzie posiadał 7 pokoi dwuosobowych, mogących przyjąć jednorazowo 14 osób. Hostel to niskobudżetowe miejsce tymczasowego zakwaterowania, zasadniczo różniące się od hotelu przede wszystkim ilością miejsc w pokojach i współdzieleniem pewnej części wyposażenia oraz pomieszczeń z innymi gośćmi hostelu. Hostel zasadniczo różni się od hotelu także mniej oficjalną atmosferą.

Ponadto, w ocenie skarżącej, organ w sposób nieuprawniony posłużył się regulacją cywilnoprawną. Dodatkowo, zdaniem strony, przepisy rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. nie odnoszą się do kwestii powiązań rodzinnych w kontekście kryterium ubiegania się o pomoc.

W odpowiedzi na skargę Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dn. 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) stanowi § 12 w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na I. 2007-2013. Zgodnie z jego treścią pomoc jest przyznawana i wypłacana do wysokości limitu, który w okresie realizacji Programu wynosi na jednego beneficjenta 300 tys. zł, z tym że: w przypadku działalności wykonywanej w zakresie określonym w § 10 ust. 1 pkt 3 wysokość pomocy przyznawanej na realizację jednej operacji nie może przekroczyć (pkt 1):

- 100 tys. zł - jeżeli ekonomiczny plan operacji przewiduje utworzenie co najmniej 1 i mniej niż 2 miejsc pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem rzeczowym operacji (a);

- 200 tys. zł - jeżeli ekonomiczny plan operacji przewiduje utworzenie co najmniej 2 i mniej niż 3 miejsc pracy w przeliczeniu na pełnie etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem rzeczowym operacji (b);

- 300 tys. zł - jeżeli ekonomiczny plan operacji przewiduje utworzenie co najmniej 3 miejsc pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem rzeczowym operacji (c).

W przypadku, gdy operacja dotyczy wyłącznie działalności związanej z przetwórstwem lub obrotem produktami lub obrotem produktami rolnymi lub jadalnymi produktami leśnymi objętymi załącznikiem nr 1 do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wymienionej w wykazach działalności, do których może być przeznaczona pomoc określonych w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, pomoc jest przyznawana i wypłacana do wysokości 100 tys. zł, jeżeli ekonomiczny plan operacji przewiduje utworzenie co najmniej jednego miejsca pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem rzeczowym operacji (pkt 2).

W przypadku, gdy pomoc jest przyznawana i wypłacana na podstawie ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 w okresie realizacji Programu, suma przyznawanej pomocy nie może przekroczyć 300 tys. zł. (ust. 3).

Należy podzielić stanowisko organu, iż weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy złożonego przez B. S., jak również innych wniosków złożonych do organu w ramach tego samego naboru przez F. S. oraz K. S. wykazały, że wnioski dotyczą de facto jednej inwestycji, sztucznie podzielonej na trzy.

Trafnie w ocenie Sądu organ ustalił i podniósł, że zależności pomiędzy podmiotami dotyczą zarówno miejsca realizacji inwestycji, jak i jej zakresu. Wnioski wszystkich podmiotów dotyczą bowiem inwestycji w jednym budynku. Z zestawienia wszystkich trzech wniosków wynika, że planowane przedsięwzięcia inwestycyjne nie są to odrębne i niezależne od siebie działania, lecz celowe, powiązane działania polegające na zorganizowaniu hotelu, świadczącego kompleksowe usługi turystyczne, gastronomiczne i związane z organizacją konferencji, szkoleń, uroczystości wraz z całą infrastrukturą. Dopiero połączenie tych trzech działalności daje pełen zakres usług świadczonych przez tego typu obiekty. Organ w sposób prawidłowy to wykazał i uzasadnił w zaskarżonym piśmie zaś Sąd w pełni akceptuje tę argumentację.

W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze w żaden sposób nie podważają ustaleń organu.

Skarżąca w skardze podnosi, że jej działalność ma dotyczyć cateringu - produkcji gotowych dań jedynie dla odbiorców zewnętrznych. Nie jest zaś planowane przygotowywanie dań dla gości hotelowych K. S., czy gości targów organizowanych przez F. S. Tym samym planowana przez nią działalność jest oddzielna i niezależna od działalności pozostałych wnioskodawców.

Z powyższą argumentacją nie sposób się jednak zgodzić z następujących powodów. Po pierwsze należy zwróć uwagę, iż skarżąca we wniosku wskazała, że posiłki mają być przygotowywane na zakontraktowane imprezy (wesela, wydarzenia sportowe, konferencje, targi) oraz dla odbiorców zbiorowych (zakłady pracy, szkoły, przedszkola itp.). Nie wykluczono zatem świadczenia usług na rzecz gości hotelowych K. S., czy tym bardziej gości targów organizowanych przez F. S. Po drugie z dokumentów złożonych na etapie oceny wniosków K. S. i F. S. wynika, iż w objętych ich wnioskami częściach budynku nie będzie kuchni czy restauracji. Nie sposób więc w tej sytuacji zakładać, iż dla gości hotelowych K. S., czy gości targów organizowanych przez F. S. usługi cateringowe będą świadczone przez firmę zewnętrzną, podczas gdy świadcząca właśnie ten rodzaj usług B. S. będzie je kierować wyłącznie do odbiorców zewnętrznych. Zupełnie nielogiczne byłoby również założenie, iż klienci K. S. i F. S. (goście hotelowi oraz osoby uczestniczące w targach, konferencjach itp.) nie będą korzystać z usług gastronomicznych. Sama skarżąca wskazuje w skardze, że elementem organizacji imprez organizowanych przez F. S. (targów, wystaw, kongresów itp.) ma być m.in. catering.

Z przedstawionych powodów za trafne należało uznać stanowisko organu o braku rozdzielności funkcjonalnej pomiędzy operacją zgłoszoną do dofinansowania przez skarżącą oraz przez K. S. i F. S.

Jeśli dodatkowo zważyć bliskie związki rodzinne pomiędzy skarżącą a ww. osobami, to przyjęcie stwierdzenia, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących górnego limitu przyznawanej pomocy, jest w pełni zasadne. Zasadnie więc organ uznał, iż powyższe działanie wyczerpało przesłanki art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskaniu tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści, jak i art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. Środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w większości są finansowane z budżetu Unii Europejskiej, w związku z powyższym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 312/1 z 23.12.1995). Stosownie do ww. rozporządzenia środki te muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem.

Aplikowanie o pomoc przez te same osoby należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. W takiej sytuacji następuje naruszenie § 12 cyt. rozporządzenia z dn. 17 lipca 2008 r., którego celem jest umożliwienie uzyskania środków pomocowych jak największej liczbie podmiotów spełniających wymogi prawne, a nie grupie podmiotów powiązanych ze sobą oraz planujących wykonać jedno kompleksowe przedsięwzięcie.

Sąd zauważa, że powołanie się na przepisy art. 5 i 58 kodeksu cywilnego, jako uzasadnienie odmowy przyznania pomocy jest oczywiście błędne, bowiem w tego rodzaju sprawach, jako podlegających sferze prawa administracyjnego, przepisy prawa cywilnego nie mają zastosowania. Jednak ten błąd nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, które Sąd uznaje za w pełni prawidłowe.

Mając powyższe na względzie należy uznać, że ARiMR miała podstawy do odmowy przyznania skarżącej pomocy w ramach wnioskowanego działania i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.