Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1609942

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 9 maja 2013 r.
V SA/Wa 72/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Mydłowska.

Sędziowie WSA: Michał Sowiński, Jarosław Stopczyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia... października 2012 r. nr... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części subwencji ogólnej. Oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Po rozpatrzeniu wniosku Miasta i Gminy M. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwrotu części wyrównawczej subwencji ogólnej na 2011 r. zakończonej decyzją nr. Minister Finansów decyzją z dnia... października 2012 r. nr... utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji z dnia... października 2012 r. przywołano następującą argumentację:

Kwota podstawowa części wyrównawczej subwencji ogólnej dla gmin, naliczana według ustawowo określonych kryteriów, uzależniona jest od wielkości potencjalnych dochodów podatkowych gmin oraz liczby mieszkańców faktycznie zamieszkałych w gminie.

Do dochodów podatkowych gminy wlicza się dochody wykonane, czyli takie, które faktycznie wpłynęły na rachunek budżetu gminy oraz dochody, które gmina mogłaby uzyskać z podatku rolnego, stosując do ich obliczenia średnią cenę skupu żyta, a z podatku leśnego - średnią cenę sprzedaży drewna, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a w przypadku innych podatków, stosując do ich obliczenia górne granice stawek podatków obowiązujących w danym roku. Do dochodów, które gmina mogłaby uzyskać zalicza się także skutki finansowe wynikające z zastosowania, przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, ulg podatkowych i ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

Stosownie do art. 20 ust. 2 ww. ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, kwotę podstawową otrzymuje gmina, w której wielkość dochodów podatkowych w przeliczeniu na jednego mieszkańca (wskaźnik G) jest mniejsza niż 92% dochodów podatkowych wszystkich gmin w kraju w przeliczeniu na jednego mieszkańca (wskaźnik Gg). Im większa jest różnica pomiędzy wskaźnikiem Gg i wskaźnikiem G dla danej gminy, tym wyższa jest kwota podstawowa. Wskaźnik G jest wyliczany na podstawie dochodów podatkowych powiększonych o skutki decyzji o udzieleniu ulg w spłacie zobowiązań w zakresie podatków i opłat stanowiących dochody gminy, a także skutki uchwał rad gmin o stosowaniu stawek podatkowych niższych od stawek maksymalnych.

Dane niezbędne do wyliczenia części wyrównawczej subwencji ogólnej są wykazywane przez gminy w sprawozdaniu z wykonania dochodów podatkowych, o czym stanowi przepis art. 32 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym przepisem, podstawę do wyliczenia wskaźników G i Gg stanowią dochody wykazane za rok poprzedzający rok bazowy w sprawozdaniach jednostek samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem korekt złożonych do właściwych regionalnych izb obrachunkowych, w terminie do dnia 30 czerwca roku bazowego.

Obowiązek sporządzania sprawozdań Rb-27S i Rb-PDP za rok 2009 wynikał z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie sprawozdawczości budżetowej (Dz. U. Nr 115, poz. 781 z późn. zm.).

Zgodnie z zasadami określonymi w § 3 ust. 1 pkt 11 lit. a instrukcji stanowiącej załącznik nr 34 do ww. Rozporządzenia Ministra Finansów, skutki umorzeń w podatkach i opłatach, które wynikają z decyzji właściwych organów jednostki, w zakresie zarówno bieżących, jak i zaległych należności, powinny być wykazane w sprawozdaniu Rb-27S w kolumnie "Skutki decyzji wydanych przez organ podatkowy na podstawie ustawy - Ordynacja podatkowa, obliczone za okres sprawozdawczy". Jednocześnie, zgodnie z § 7 ust. 3 instrukcji, kwoty dotyczące skutków decyzji wydanych przez organ podatkowy na podstawie ustawy - Ordynacja podatkowa, obliczone za okres sprawozdawczy, wykazane w odpowiednich kolumnach sprawozdania Rb-PDP z wykonania dochodów podatkowych powinny być zgodne z odpowiadającymi tym kwotom skutkami, wykazanymi w sprawozdaniu Rb-27S z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego.

Na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu Rb-PDP Minister Finansów ustala wysokość części wyrównawczej subwencji ogólnej. Sprawozdanie sporządzane jest przez jednostkę samorządu terytorialnego, a następnie sprawdzane przez Regionalną Izbę Obrachunkową i za jej pośrednictwem przekazywane do Ministerstwa Finansów. Minister Finansów w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty części wyrównawczej subwencji ogólnej, nie jest uprawniony do badania zasadności zamieszczonych danych w sprawozdaniu Rb-PDP.

Organ przypomniał, że w sprawie niniejszej korekta nr 1 sprawozdania Rb-PDP z wykonania dochodów podatkowych za rok 2009, sporządzona przez Miasto i Gminę M. w dniu... czerwca 2011 r., zawierała inne dane w zakresie dochodów podatkowych za 2009 r., niż zawarte w sprawozdaniu z dnia 22 lutego 2010 r. Zmianie na plus uległa kwota określająca skutki obniżenia górnych stawek podatków (kolumna 3 sprawozdania) w podatku rolnym, podatku od nieruchomości i podatku od środków transportowych, łącznie o... zł, kwota określająca skutki udzielonych ulg i zwolnień (kolumna 4 sprawozdania) w podatku od nieruchomości o kwotę... zł, a także kwota określająca skutki decyzji wydanych przez organ podatkowy na podstawie ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie umorzeń zaległości podatkowych (kolumna 5 sprawozdania) w podatku rolnym, podatku od nieruchomości i podatku leśnym, łącznie o... zł. Także w korekcie nr 2 sprawozdania Rb-PDP Miasta i Gminy M. z dnia 3 listopada 2011 r. zwiększona została kwota określająca skutki udzielonych ulg i zwolnień (kolumna 4 sprawozdania) w podatku od nieruchomości o kwotę... zł.

W dniu... maja 2012 r. Miasto i Gmina M. sporządziło korektę nr 3 sprawozdania Rb-PDP za 2009 r. realizując zalecenia Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. odnośnie podjęcia działań mających na celu usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli oraz złożenia korekty rocznego sprawozdania Rb-PDP za 2009 r. i związanego z nim sprawozdania Rb-27S do Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. Termin realizacji wniosku został wyznaczony na dzień... maja 2012 r. Stosownie do art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 z późn. zm.) Burmistrz Miasta i Gminy M. poinformował o wykonaniu w wyznaczonym terminie zalecenia pokontrolnego Urzędu Kontroli Skarbowej w Z., tj. przekazaniu do Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. korekty m.in. rocznego sprawozdania z wykonania dochodów podatkowych Rb-PDP za 2009 r., a także o podjęciu kroków mających na celu uniknięcie w przyszłości powstawania nieprawidłowości w zakresie realizacji dochodów z tytułu podatków. Strona nie kwestionowała więc zasadności złożenia korekty sprawozdania Rb-PDP.

Organ wskazał, że w wyniku korekty nr 3 sprawozdania, zwiększona została kwota określająca skutki obniżenia górnych stawek podatków (kolumna 3 sprawozdania) w podatku od nieruchomości o... zł, tj. do kwoty... zł oraz kwota określająca skutki udzielonych ulg i zwolnień (kolumna 4 sprawozdania) w podatku od nieruchomości o kwotę... zł, tj. do kwoty.

W następstwie korekty nr 3 zwiększyły się dochody podatkowe Miasta i Gminy M. za 2009 r.o... zł, a tym samym zmianie uległ również wskaźnik dochodów podatkowych na mieszkańca (wskaźnik G) z... zł do... zł.

Korekta nr 3 wpłynęła na zmianę wysokości kwoty podstawowej części wyrównawczej subwencji ogólnej na 2011 r. w stosunku do kwoty określonej w decyzji Ministra Finansów z dnia... grudnia 2011 r. nr. Kwota części wyrównawczej subwencji ogólnej na 2011 r., ustalona na podstawie korekty nr 3 sprawozdania wynosi... zł i jest o... zł niższa od kwoty... zł wynikającej z decyzji Ministra Finansów z dnia... grudnia 2011 r. Miastu i Gminie M., została więc przyznana na 2011 r. kwota części wyrównawczej subwencji ogólnej wyższa od należnej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część wyrównawcza subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji, zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty części wyrównawczej wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba, że gmina dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty.

Organ zobowiązał zatem stosownie do powyższego przepisu Miasto i Gminę M. do zwrotu nienależnie otrzymanej w 2011 r. kwoty części wyrównawczej subwencji ogólnej w wysokości... zł oraz do zapłaty odsetek ustalonych jak dla zaległości podatkowych od tej kwoty. W ocenie organu zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa podatkowego są bezprzedmiotowe, gdyż nie mają bezpośredniego związku ze sprawą zwrotu nienależnie otrzymanej części wyrównawczej subwencji ogólnej.

Decyzję Ministra Finansów z dnia... października 2012 r. zaskarżyło Miasto i Gmina M. zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- art. 36 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 32 w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez ich błędną wykładnię i wskutek tego błędne uznanie, że podatek od nieruchomości, który Gmina płaci sama sobie powinien być brany pod uwagę przy wyliczaniu wysokości kwoty zwrotu nienależnej części wyrównawczej subwencji ogólnej oraz, że treść sprawozdań z dochodów podatkowych i korekt nie podlega ocenie przez Ministra Finansów;

- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj;

1)

art. 15 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie odniesienie się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskutek tego nie dokonanie ponownej merytorycznej oceny sprawy;

2)

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich błędną wykładnię i nie ustalenie stanu faktycznego w sposób pełny i wyczerpujący na skutek przyjęcia, że treść sprawozdań z dochodów podatkowych i korekt nie podlega ocenie przez Ministra Finansów;

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że w ocenie Gminy korekty sprawozdań zostały dokonane zgodnie z błędnym założeniem, że Gmina jest zobowiązana płacić podatek od nieruchomości sama sobie. Gmina stała również na stanowisku, że hipotetyczny podatek od nieruchomości nie może być w żadnym przypadku uznany za "dochód" Gminy.

Zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego dochodem podatkowym, mającym wpływ na wysokość części wyrównawczej subwencji ogólnej, jest dochód z tytułu podatku od nieruchomości. Wskazana przez Gminę argumentacja podkreślała, że takim "dochodem" nie jest podatek od nieruchomości, jaki Gmina płaciłaby sama sobie, gdyż nie stanowi on dla niej żadnego przysporzenia. Co za tym idzie, wskazano we wniosku, że na gruncie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie doszło do zawyżenia części wyrównawczej subwencji ogólnej przyznanej Gminie. Gmina może wykazać kwoty podatku od nieruchomości, jakie jest sama sobie należna, jednakże przy weryfikacji wysokości przyznanej subwencji nie mogą być one brane pod uwagę.

Czym innym jest więc dokonywanie przez Regionalną Izbę Obrachunkową weryfikacji danych zawartych w sprawozdaniach i korektach, a czym innym stwierdzenie przez Ministra Finansów, czy doszło do zawyżenia przyznanej subwencji. Zatem Regionalna Izba Obrachunkowa nie mogła dokonać rozróżnienia między podatkiem od nieruchomości stanowiącym dochód Gminy i tym, który tego dochodu nie stanowi (pozostaje bowiem w obiegu zamkniętym w budżecie Gminy). Takiej weryfikacji może dokonać dopiero Minister Finansów na etapie wydawania decyzji o ewentualnym zwrocie nienależnej kwoty części subwencji.

Jednakże Minister Finansów w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tej kwestii i nie zweryfikował złożonych korekt w tym zakresie dokonując wyliczenia nienależnie wypłaconej subwencji ogólnej. Biorąc pod uwagę fundamentalną dla sprawy kwestię prawidłowej wykładni przepisów o dochodach jednostek samorządu terytorialnego we wskazanym przez Gminę zakresie, należy stwierdzić, że podejmowanie decyzji przez Ministra Finansów, w sytuacji posiadania przez niego wszelkich przesłanek wskazujących na sporną wątpliwą i niejednoznaczną kwestię prawną, należy uznać na nieprawidłowe.

Skarżąca uznała, że przyjęcie przez Ministra założenia, że zmiana kwoty przyznanej Gminie części wyrównawczej subwencji ogólnej opiera się wyłącznie na złożonych przez Gminę korektach jest również błędna na gruncie interpretacji przepisów ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych. RIO bowiem wraz z korektą przekazują Ministrowi informację o stwierdzonych nieprawidłowościach, która to informacja również powinna stanowić element materiału dowodowego ocenianego w sprawie

Zdaniem skarżącej stanowisko Ministra Finansów, sprowadzające się do wniosku, że jedyną podstawą wydania jego decyzji o zwrocie nienależnej subwencji są korekty jest błędne. Zatem Minister Finansów dokonał nieprawidłowej wykładni art. 36 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 32 w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia przepisów obejmujących postępowanie w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej.

Organ administracyjny był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, co w związku z charakterem postępowania przed Ministrem Finansów powinno sprowadzać się do ponownej, merytorycznej oceny przedstawionej przez Gminę argumentacji i stanu faktycznego. Minister Finansów opierając zaskarżoną decyzję na argumentacji sprowadzającej się do stwierdzenia, że jest on związany wyłącznie korektami deklaracji złożonymi przez Gminę neguje ten obowiązek.

Trudno w opisanym stanie faktycznym stwierdzić, że Minister dokonał ponownej, merytorycznej oceny stanowiska Gminy, wzbogaconego argumentacją przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżąca podkreśliła, że na gruncie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego brak jest mechanizmu podwyższania części wyrównawczej subwencji ogólnej w drodze korekt sprawozdań składanych przez Gminę po wydaniu decyzji przez Ministra Finansów. Oznacza to, że brak gruntownej oceny stanu faktycznego i powołanych przez Gminę argumentów na tym etapie postępowania będzie oznaczać zamknięcie Gminie możliwości odzyskania należnej jej części wyrównawczej subwencji ogólnej.

Wskazano również, że Gmina nie miała możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w celu zweryfikowania zastosowanej przez UKS wykładni przepisów. Co za tym idzie, dopiero postępowanie przed Ministrem Finansów stanowi pierwszą możliwość zaprezentowania przez Gminę swojego stanowiska i skonfrontowanie jej z niekorzystną dla niej wykładnią przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Skarżąca podniosła również, że Minister Finansów powołując się na treść art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie wskazał podstaw do wyłączenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sprowadzając swoje działanie w zakresie ustalenia stanu faktycznego do prostego przekalkulowania kwot nie spełnił obowiązku określonego w tym artykule. W opinii Gminy wbrew stanowisku Ministra Finansów z dokonania ustaleń w tym zakresie nie zwalnia organów art. 32 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. To bowiem, że podstawę wyliczenia kwot subwencji stanowią określone sprawozdania finansowe i korekty nie oznacza, że nie podlegają one weryfikacji w trakcie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w postępowaniu dotyczącym budżetu jednostki samorządu terytorialnego organ działający na podstawie art. 36 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego może sam ustalać kwestie związane z wykonaniem dochodów podatkowych za rok poprzedzający rok bazowy, abstrahując od danych zawartych przez gminę w sprawozdaniu z wykonania dochodów podatkowych i jego korekcie, czy też obowiązany jest oprzeć się na sprawozdaniu i jego ewentualnej korekcie.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539 z późn. zm.) część wyrównawcza subwencji ogólnej dla gmin składa się z sumy kwoty podstawowej i kwoty uzupełniającej.

Część wyrównawcza subwencji ogólnej dla gmin, zarówno w zakresie kwoty podstawowej, jak i kwoty uzupełniającej, jest naliczana według zobiektywizowanych i ustawowo określonych kryteriów.

Wysokość części wyrównawczej subwencji ogólnej dla gmin w zakresie kwoty podstawowej uzależniona jest od wielkości dochodów podatkowych, możliwych do uzyskania przez gminę oraz liczby mieszkańców faktycznie zamieszkałych w gminie, a dokładniej - od relacji między wskaźnikiem określającym wielkość dochodów podatkowych gminy w przeliczeniu na mieszkańca gminy (tzw. "wskaźnikiem G") i analogicznym wskaźnikiem obliczonym łącznie dla wszystkich gmin w kraju (tzw. "wskaźnikiem Gg"). Kwotę podstawową otrzymuje gmina w której wskaźnik G jest mniejszy niż 92% wskaźnika Gg. Im większa jest różnica między wskaźnikiem Gg i wskaźnikiem G dla danej gminy, tym wyższa jest kwota podstawowa.

Do wyliczenia części wyrównawczej subwencji ogólnej, zgodnie z przepisem art. 32 ust. 3 o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, bierze się pod uwagę tzw. potencjał dochodowy gmin, na który składają się kwoty uzyskane z tytułu:

1.

wykonania dochodów podatkowych,

2.

skutków uchwał rad gmin o stosowaniu stawek podatkowych niższych od stawek maksymalnych

3.

skutków finansowych wynikających z zastosowania przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, ulg podatkowych i ulg w spłacie zobowiązań.

Powyższe dane są wykazywane przez gminy w sprawozdaniu z wykonania dochodów podatkowych (Rb-PDP), o czym stanowi przepis art. 32 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym przepisem podstawą do wyliczenia wskaźnika G i Gg stanowią dochody wykazane za rok poprzedzający rok bazowy w sprawozdaniach jednostek samorządu terytorialnego, których obowiązek sporządzania wynika z przepisów o finansach publicznych w zakresie sprawozdawczości budżetowej, z uwzględnieniem korekt złożonych do właściwych regionalnych izb obrachunkowych, w terminie do dnia 30 czerwca roku bazowego. Obowiązek sporządzania sprawozdania Rb-PDP wynika z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie sprawozdawczości budżetowej Dz. U. Nr 115, poz. 781, z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.).

Sąd podziela pogląd Ministra Finansów, iż z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że ustalenia wskaźników G i Gg, a następnie wysokość części wyrównawczej subwencji ogólnej Minister dokonuje na podstawie danych o dochodach podatkowych wykazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz, że ustalając roczną kwotę subwencji na postawie sprawozdania gminy oraz ewentualną zmianę tej kwoty na podstawie korekty sprawozdania nie jest uprawniony do badania podstaw prawnych i faktycznych zamieszczenia określonych dochodów w sprawozdaniu Rb-PDP.

Minister Finansów jest zobligowany do wyliczenia wysokości części wyrównawczej subwencji ogólnej na podstawie danych przedstawionych przez gminy. Zatem kwestionowanie przez Ministra danych zawartych w sprawozdaniu sporządzonym przez gminę i zweryfikowanym przez Regionalną Izbę Obrachunkową stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Dlatego też zasadnie Minister Finansów kierując się art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o jednostkach samorządu terytorialnego zażądał od skarżącej zwrotu części wyrównawczej subwencji ogólnej.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej jakoby w toku postępowania administracyjnego błędnie założono, iż Gmina jest zobowiązana płacić podatek od nieruchomości sama sobie. Gmina jest przecież podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie tych nieruchomości, które stanowią jej własność o ile nie zostały przekazane w posiadanie innym podmiotom i nie podpadają pod działanie przepisów dotyczących wyłączeń bądź zwolnień od opodatkowania w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.). To o czym wyżej mowa znajduje oparcie w art. 3 ust. 1 ustawy przywołanej powyżej. Oznacza to, że obowiązek podatkowy w przypadku podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości, jej posiadaczu samoistnym oraz użytkowniku wieczystym gruntów. Co charakterystyczne ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje zupełnego wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków oraz budowli będących własnością gminy.

Także ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie pozwala na takie wyłączenia. Trudno zgodzić się ze skargą także wówczas kiedy sugeruje ona oparcie kwestionowanej decyzji na błędnych danych. Minister Finansów oparł przecież zaskarżoną decyzję na tym co przedstawiła skarżąca. Chodzi w szczególności o korekty sporządzone i złożone przez Miasto i Gminę M.

Jeśli chodzi o rozważania skargi dotyczące samej zasady opodatkowania nieruchomości to są one bezzasadne i nie mają związku z niniejszym postępowaniem, którego istotą jest żądanie zwrotu nienależnej kwoty części wyrównawczej subwencji ogólnej.

Sąd nie podziela również twierdzenia skarżącej jakoby w sprawie doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Pamiętać bowiem trzeba, że organ (Minister Finansów) ustalił wysokość części wyrównawczej subwencji ogólnej w przypadku skarżącej na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu z wykonania dochodów podatkowych. To sprawozdanie sporządzone zostało przez skarżącą a następnie sprawdzone przez Regionalną Izbę Obrachunkową w S. i za jej pośrednictwem przekazane organowi, który wydał stosowne rozstrzygnięcie (zaskarżoną decyzją).

Mając powyższe na względzie sąd uznał, iż żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podstawą wyroku był art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.