Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3099720

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 sierpnia 2020 r.
V SA/Wa 437/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak.

Sędziowie WSA: Krystyna Madalińska-Urbaniak, Dariusz Czarkowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi S. J.H., S. F. H. - wspólników (...) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) czerwca 2019 r., nr (...);

2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz S. J. H., S. F. H. - wspólników (...) kwotę 7434 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) utrzymał mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) nakazującej stronie - S. J. H. i S. F. H. wspólnikom spółki cywilnej wykonujących działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) spółka cywilna (dalej: "Strona" lub "Skarżący")- zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: listopada 2014 r., czerwiec 2016 r., lipiec 2016 r., sierpień 2016 r., listopad 2017 r., grudzień 2017 r., styczeń 2018 r. oraz luty 2018 r.

Zaskarżona przez Stronę decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

PFRON pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o udzielenie informacji, czy Strona opłaciła w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP za okresy m.in. listopad 2013 r., luty 2014 r., kwiecień 2014 r., maj 2014 r., grudzień 2014 r., styczeń 2015 r., od maja 2016 r. do września 2016 r. od grudnia 2017 r. do czerwca 2018 r. w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Pismem z dnia (...) listopada 2018 r. znak: (...) ZUS (...) Oddział w P. poinformował, że płatnik - P.P.H.U. (...) S.C. opłacił składki za okresy listopad 2013 r., luty 2014 r., kwiecień 2014 r., maj 2014 r., grudzień 2014 r., styczeń 2015 r., od maja 2016 r. do września 2016 r. od grudnia 2017 r. do czerwca 2018 r. w sposób zgodnie z załączonym zestawieniem tabelarycznym.

Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...), Ldz. (...) Strona została wezwana do zwrotu środków Funduszu wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: listopad 2014 r., od czerwca 2016 r. do sierpnia 2016 r., od listopada 2017 r. do lutego 2018 r. w łącznej kwocie (...) zł wraz z odsetkami naliczonymi od nienależnie pobranej kwoty od dnia jej otrzymania w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania.

Fundusz wskazał, iż według informacji ZUS wynika, że składki za okresy składkowe:

- 12/2014 na FUS, FUZ zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).05.2016 r.,

- 7/2016 na FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).08.2017 r.,

- 8/2016 na FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).01.2018 r.,

- 9/2017 na FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).01.2018 r.,

- 12/2017 na FUZ, FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).02.2018 r.,

- 1/2018 na FUZ, FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).03.2018 r.,

- 2/2018 na FUZ, FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).04.2018 r.,

- 3/2018 na FUZ, FPG zostały opłacone ostatecznie w dniu (...).05.2018 r., natomiast obowiązującym płatnika terminem płatności składek według deklaracji i stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest termin do 15-tego każdego m-ca za miesiąc ubiegły.

W związku z brakiem wpłaty kwoty w określonym w wezwaniu terminie, pismem z dnia (...) marca 2019 r., znak: (...), L.dz. (...) Fundusz zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu kwoty nienależne pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: listopad 2014 r., od czerwca 2016 r. do sierpnia 2016 r., od listopada 2017 r. do lutego 2018 r. na podstawie art. 61 § 4 k.p.a.

Strona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie przejawiała żadnej aktywności.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) nakazał Skarżącym zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze listopad 2014 r., od czerwca 2016 r. do sierpnia 2016 r., od listopada 2017 r. do lutego 2018 r.

Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) utrzymał mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) czerwca 2019 r.

Organ powyższe decyzje argumentował ustaleniem w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, iż z rozliczenia konta płatnika wynika, że kwota składek ZUS opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji:

- za okres sprawozdawczy w PFRON listopad 2014 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS grudzień 2014 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON czerwiec 2016 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS lipiec 2016 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON lipiec 2016 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS sierpień 2016 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2016 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS wrzesień 2016 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2%

składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON listopad 2017 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS grudzień 2017 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON grudzień 2017 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS styczeń 2018 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON styczeń 2018 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS luty 2018 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc,

- za okres sprawozdawczy w PFRON luty 2018 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS marzec 2018 r.) wynosi (...) zł, co stanowi powyżej 2% składek należnych za dany miesiąc.

W ocenie PFRON skoro na koncie płatnika za okresy rozliczeniowe objęte postępowaniem zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczających 14 dni, informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Z analizy danych wynika również, że wpłaty dokonane z uchybieniem terminu, przekroczyły wysokość 2% składek należnych za dany miesiąc. Zgodnie zatem z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż informacje przekazane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych stanowią dowód w postaci dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności dokumentu) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, wobec czego staje się najbardziej wiarogodnym środkiem dowodowym.

Od powyższej decyzji Strona złożyła skargę do WSA w Warszawie.

W skardze Strona zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a w zw. z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 w zw. z art. 26a ust. 1a (2) w zw. z art. 26a ust. 11 pkt 1 oraz w zw. z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji poprzez wydanie decyzji nakazującej zwrot środków Funduszu pomimo braku przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji z uwagi na okoliczność, że Skarżący uiszczali należne składki w terminie oraz w wysokości określonymi przepisami prawa, a w szczególności Skarżący nie składali korekt imiennych miesięcznych raportów rozliczeniowych za osoby niepełnosprawne w okresach sprawozdawczych PFRON za czerwiec 2016 r., lipiec 2016 r., sierpień 2016 r., listopad 2017 r., grudzień 2017 r., styczeń 2018 r. oraz luty 2018 r.,

2. art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez naruszenie zasady zapewnienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak doręczenia Stronom - osobom fizycznym pism poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności pisma z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...) wzywającego stronę do zwrotu ww. środków z Funduszu, pisma z dnia (...) marca 2019 r., znak: (...) stanowiącego zawiadomienie strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu kwoty nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz pisma z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie o zwrot środków z Funduszu pod właściwy adres, to jest w mieszkaniu strony lub miejscu pracy, co uniemożliwiło stronom możliwość zajęcia stanowiska w toku prowadzonego postępowania administracyjnego (przed wydaniem decyzji z dnia (...) czerwca 2019 r.),

3. art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez uznanie za skuteczne doręczone pism poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności pisma z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...) wzywającego stronę do zwrotu ww. środków z Funduszu, pisma z dnia (...) marca 2019 r., znak: (...) stanowiącego zawiadomienie strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu kwoty nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz pisma z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu na zapoznanie się oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie o zwrot środków z Funduszu, co uniemożliwiło stronom możliwość zajęcia stanowiska w toku prowadzonego postępowania administracyjnego (przed wydaniem decyzji z dnia (...) czerwca 2019 r.),

4. art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez brak ustalenia przez PFRON prawdy obiektywnej i brak wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o dowody przedłożone przez Skarżących oraz w oparciu o wnioskowane przez Skarżących dowody,

5. art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na wybranych, jednostronnych dowodach - piśmie ZUS z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...) oraz w pismach ZUS z dnia (...) lipca 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r. oraz z dnia (...) sierpnia 2019 r., znak: (...), a więc na dowodach nieistotnych dla określenia przesłanek wskazanych w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 oraz art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji służących wyłącznie do określenia ogólnego rozliczenia stanu konta Skarżących w ZUS jako Płatnika składek, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niejednoznacznym i niekompletnym dowodzie, a także poprzez pominięcie dowodów składanych przez Skarżących, co poskutkowało powierzchowną, wybiórczą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego i niezasadnym stwierdzeniem przez Organ, że doszło do nieprawidłowości w opłacaniu składek na poszczególne fundusze ZUS za pracowników niepełnosprawnych we wskazanych okresach rozliczeniowych,

6. art. 78 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji, przez bezzasadne wydanie przez PFRON postanowień o odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę w postaci: zwrócenia się do ZUS z prośbą o przedłożenie następujących dokumentów: wyciągów bankowych ze wszystkimi przelewami dokonanymi przez stronę w zakresie płatności wskazanych w piśmie ZUS (...) Oddział w P. z dnia (...) lipca 2019 r., znak: (...), deklaracji ZUS P DRA składanych przez stronę za okresy wskazane w ww. piśmie ZUS (...) Oddział w P., szczegółowego rozliczenia przez ZUS (...) Oddział w P. dokonanych przez stronę wpłat w powiązaniu tych wpłat z wyciągami bankowymi oraz deklaracjami, o których mowa powyżej oraz protokołem kontroli ZUS z dnia (...) kwietnia 2016 r., a także pominięcie przez PFRON dowodów składanych przez Stronę w toku postępowania dowodowego, w szczególności deklaracji rozliczeniowych DRA za okresy składkowe mające znaczenie dla przedmiotowej sprawy, potwierdzenia przelewów składek należnych i wynikających z deklaracji rozliczeniowych DRA za ww. okresy, protokołu kontroli ZUS z dnia (...) kwietnia 2016 r., znak (...),

7. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez niezasadną odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego pomimo, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,

8. art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez wydanie decyzji zawierającej nieprawidłowe uzasadnienie, uniemożliwiające Stronie polemikę z ustalonym stanem faktycznym, w szczególności w decyzji nie wyjaśniono przyczyn pominięcia dowodów zgłaszanych przez Stronę oraz odmowy wiarygodności dokumentów przedstawionych przez Stronę,

9. art. 76 § 3 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji oraz art. 34 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 300 z późn. zm., dalej jako: "u.s.u.s."), poprzez przyjęcie przez PFRON, że dokumenty urzędowe w postaci pisma ZUS z dnia (...) listopada 2018 r., znak: (...) oraz pism ZUS z dnia (...) lipca 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r., z dnia (...) sierpnia 2019 r. oraz z dnia (...) sierpnia 2019 r., znak: (...) wyłączają możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści ww. dokumentów, a w konsekwencji brak dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, oraz poprzez przyjęcie z góry przez PFRON, że przedstawione przez ZUS dokumenty urzędowe zawierają autentyczne i prawdziwe dane w zakresie terminów i wysokości dokonywanych przez Skarżącego - Płatnika składek wpłat na poszczególne składki ZUS, pomimo, że Strona przedstawiła dowody w postaci deklaracji ZUS DRA za sporne okresy, bankowe potwierdzenie przelewów składek na odpowiednie fundusze ZUS za ww. okresy rozliczeniowe i skutecznie zakwestionowała prawdziwość i autentyczność ww. dokumentów przedstawionych przez ZUS.

10. art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, że decyzja nakazująca zwrot środków z Funduszu pozostaje decyzją związaną informacją uzyskaną od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a tym samym uznanie, że uzyskanie informacji z ww. instytucji wyłącza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym,

11. art. 63 § 3 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez brak wezwania Skarżących przez PFRON do usunięcia braków podania - pisma z dnia (...) września 2019 r. w wyznaczonym terminie oraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie ww. podania bez rozpoznania, pomimo, że ww. podanie nie było opatrzone podpisem Strony,

12. art. 7 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej jako: "Konstytucja RP'") oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji polegające na naruszeniu obowiązku działania Organu na podstawie i w granicach przepisów prawa,

13. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45a ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, w szczególności polegającego na braku skierowania pism poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji na właściwy adres Stron, przyjęcia rozliczenia składek niezgodnego ze stanem faktycznym, pominięcie dowodów przedstawianych przez Skarżących, skierowanie pism na niewłaściwe adresy.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 104 § 1 k.p.a. w zw. 45 ust. 3a w zw. z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 w zw. z art. 26a ust. 1a (2) oraz w zw. z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji nakazującej zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i przyjęcie, że w ustalonym przez Organ stanie faktycznym doszło do poniesienia przez Strony kosztów płacy (składek) z uchybieniem terminów wskazanych przepisami prawa,

2. art. 2 pkt 4a w zw. z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia kosztów płacy i przyjęcie, że koszty płacy dotyczą ogółu zatrudnionych, a nie odnoszą się wyłącznie do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, a w konsekwencji poprzez błędne zastosowanie,

3. § 12 w zw. z § 13 w zw. z § 32 w zw. z § 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1831 z późn. zm., dalej jako: "Rozporządzenie") w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 78, poz. 465 z późn. zm., dalej jako: "Rozporządzenie z 2008 r.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że do wpłat za należne składki ZUS objęte decyzją stosuje się zasadę rozliczania wpłat na najdawniejsze rozliczenia kont poszczególnych niepełnosprawnych ubezpieczonych, podczas gdy taka norma nie istnieje, a do należności z tytułu składek objętych zaskarżoną decyzją za następujące okresy rozliczeniowe: listopad 2014 r., czerwiec 2016 r., lipiec 2016 r., sierpień 2016 r. stosuje się przepisy nakazujące rozliczenie dokonanej wpłaty zgodnie z oznaczeniem dokonanym przez Płatnika składek na dokumencie płatniczym,

4. art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji poprzez określenie odsetek naliczanych od kwoty dofinansowania podlegającego zwrotowi, pomimo braku uprzedniego wykluczenia przez PFRON zaistnienia przesłanek wskazanych w powyższym przepisie,

III. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy poprzez ustalenie, że doszło do skutecznego doręczenia pism poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji Stronom, a także poprzez ustalenie, że doszło do nieprawidłowości w uiszczaniu składek.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON, a także o umorzenie postępowania lub zobowiązanie przez Sąd organu do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji umarzającej postepowanie w sprawie. Strona wniosła nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu (...) marca 2020 r. Skarżący wnieśli pismo z dołączonym pismem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w P., w którym wskazano, iż ponownie dokonano rozliczenia składek, bowiem wcześniej powstałą nadpłatę zaliczono na należności przedawnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a zatem skarga okazała się zasadna.

Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy wskazać na treść art. 26a ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o rehabilitacji",- w brzmieniu obowiązującym w spornych okresach - pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych.

Z brzmienia art. 26a ust. 1a (1) ustawy wynika jednakże, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje:

1) na pracowników zaliczonych do umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności, którzy mają ustalone prawo do emerytury;

1a) do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku, o którym mowa w art. 26c ust. 1 pkt 2;

2) jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych;

3) jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, ilekroć w ustawie jest mowa o kosztach płacy - oznacza to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Oznacza to, że pojęcie "kosztów płacy" użyte w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji należy rozumieć zarówno koszt wynagrodzenia pracownika - obejmującego kwotę wynagrodzenia wypłaconego bezpośrednio pracownikowi, jak również kwoty zaliczek na podatek dochodowy od tego wynagrodzenia odprowadzonych do urzędu skarbowego przez pracodawcę jako płatnika, kwoty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne potrąconych z wynagrodzenia pracownika, a także kwoty składek wypłacanych z własnych środków pracodawcy na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy czy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (patrz: M. Włodarczyk (red.) Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, komentarz do art. 26a, Lex/el).

Dokonując oceny treści art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji i wskazanych tam "kosztów płacy" należy stwierdzić, iż oznaczają one wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy też zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

Sąd w tym miejscu pragnie wskazać, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 kosztami kwalifikowalnymi są koszty płacy za cały okres zatrudniania pracownika niepełnosprawnego. Podobnie obecnie obowiązujący art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE.L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 z późn. zm., dalej: rozporządzenie 651/2014) wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1511/18 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2019 r. wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2062/18).

Sąd wyjaśnia, że rola Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a jedynie w takim wypadku jest zobowiązany do ustalenia, czy przedsiębiorca nie znajduje się w trudniej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji) (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18).

Dlatego też w ocenie Sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy Strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie Sądu - naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. W wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 2217/19 wskazano, że "uwzględniając wszystkie konsekwencje wynikające z przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia kosztów płacy, którym na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz dla potrzeb jej stosowania operuje ustawodawca w jej art. 2 pkt 4a i art. 26a ust. 1a (1) pkt 3, trzeba stwierdzić, że zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu prowadzonym w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, który wyznaczał art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy - w rozpatrywanej sprawie ta część zawartej w tym przepisie wypowiedzi normatywnej, która odnosi się do podlegającej zwrotowi kwoty ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości - aby mógł być uznany za prawidłowy, nie mógł abstrahować od tego, że koszty płacy, o których mowa powyżej, to koszty płacy pracownika niepełnosprawnego, nie zaś innego pracownika zatrudnianego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 26a ust. 1, a mianowicie przez pracodawcę korzystającego z dofinansowania do wynagrodzenia z tytułu zatrudniania pracownika niepełnosprawnego.

Tym samym, tak wyznaczony przepisem prawa materialnego zakres postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, w sensie odnoszącym się do ustalenia prawnie relewantnych dla jego wyniku faktów, powinien przede wszystkim uwzględniać potrzebę (i zarazem obowiązek) wykazania przez organ administracji, że źródłem i przyczyną stwierdzonych nieprawidłowości uzasadniających żądanie zwrotu przyznanych środków jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał dofinansowanie z Funduszu.

W rozpatrywanej sprawie - jak trafnie stwierdził Sąd I instancji - tak się nie stało, co uzasadnia twierdzenie o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

W kontekście przedstawionych powyżej uwag odnoszących się do znaczenia regulacji materialnoprawnej dla oceny prawidłowości ustalenia koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w konkretnej sprawie, ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie pozostają w żadnym związku z materialnoprawną podstawą jej wydania, przez co nie są związane z przedmiotem i istotą sprawy rozstrzyganej decyzją, o której mowa w art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy. Wobec skali ich deficytów są więc one także dowolne.

Przy tym - a w kontekście odnoszącym się do sposobu skonstruowania oraz uzasadnienia tych zarzutów trzeba to podkreślić - za uzasadnione należy uznać stanowisko, że prawidłowemu ustaleniu koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie - o czym mowa była powyżej - aby rezultat tego postępowania mógł być uznany za zgodny z prawem, musi również towarzyszyć, jako warunek niezbędny, respektowanie przez organ administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów oraz przepisów procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, co umożliwia kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia.

Rekonstrukcja wskazanych reguł procesowych powinna zaś w rozpatrywanej sprawie następować w oparciu o treść art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., który w zakresie nieuregulowanym tą ustawą odsyła do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Uwzględniając treść zasad ogólnych k.p.a. (np. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w związku z art. 81) oraz jego szczegółowych regulacji odnoszących się do postępowania wyjaśniającego i dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym (np. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80), nie może budzić żadnych wątpliwości, że to one właśnie stanowią źródło szczegółowych obowiązków oraz kompetencji procesowych organu administracji w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, określając również - w kontekście celu oraz przedmiotu prowadzonego postępowania - tryb oraz zasady ich realizacji.

Przestrzeganie przez organ w prowadzonym postępowaniu wymienionych zasad oraz przepisów szczegółowych k.p.a. nie jest pozbawione znaczenia dla oceny prawidłowości tego postępowania oraz - jeżeli nie zwłaszcza - prawidłowości przeprowadzonych w nim ustaleń faktycznych.

W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, w tym zwłaszcza tych, w których świetle trzeba było uznać, że w konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia pojęcia kosztów płacy, zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów nie został prawidłowo ustalony przez ten organ, co wobec skali związanych z tym deficytów, przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne czyniło dowolnymi, trzeba podkreślić, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94."

Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli. Postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie Sądu, stanowiło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo trzeba wskazać, że istotnie z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, że funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych (a nie wszystkich pracowników) ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj.m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGS'P. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje (patrz: cyt. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r.).

Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwracał się do oddziału ZUS o udzielenie informacji, czy Skarżąca strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne za sporne miesiące. Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON i w wypadku, gdy treść dowodu w sposób niepełny odzwierciedla stan faktyczny, albo też temu dowodowi przeczą inne dowody, także z dokumentów (np. przedstawione przez stronę postępowania), to organ winien dokonać ich oceny i ewentualnie wyjaśnić powody rozbieżności oraz je przedstawić w decyzji.

Strona w toku postępowania administracyjnego (pismo stanowiące wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego z dnia (...) listopada 2019 r.) informowała, że pismem wniosła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych żądanie o wyjaśnienie sposobu rozliczenia składek. Składała nadto wnioski o zawieszenie postępowania w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych do momentu ostatecznego wyjaśnienia przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych rozliczenia należnych składek. Zgłaszała wnioski dowodowe, w tym zawierające żądanie zwrócenia się przez organ do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o szczegółowe rozliczenie przez Zakład dokonanych przez nią wpłat. Organ zarówno odmówił zawieszenia powyższego postępowania jak i wystąpienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ww. dokumenty rozliczeniowe.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie do wszystkich pracowników. W zaskarżonej decyzji zabrakło konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu Skarżący (pracodawca) nie pokryli kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać i przedstawić w decyzji dowód wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób, do wynagrodzenia której zostało przez PFRON wypłacone dofinansowanie.

Nie można pominąć, że Skarżący wskazują na okoliczności, które w ich ocenie, potwierdzają, że w pierwotnym terminie uregulowali należności składkowe wynikające ze złożonych deklaracji w stosunku do osób niepełnosprawnych, to rolą organu jest jednoznaczne ustalenie i przedstawienie stanowiska w decyzji, dlaczego w ocenie organu Skarżący są zobowiązani do uiszczenia kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu nie można pominąć, że w dniu (...) marca 2020 r. Skarżący wnieśli pismo z dołączonym pismem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w P., w którym wskazano, iż ponownie dokonano rozliczenia składek, bowiem wcześniej powstałą nadpłatę zaliczono na należności przedawnione. Mając powyższe na uwadze ustalenia faktyczne dokonane przez organ były niezupełne.

Dokonywana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz zbadania, czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego, także zbadanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe ograniczające się zasadniczo do uzyskania odpowiedzi z Oddziału ZUS z pominięciem zarzutów Strony i dokumentów przez nią przedstawionych jest przeprowadzone z naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie w ocenie Sądu w sprawie organ naruszył przepisy materialne tj. art. 26a ust. 1a (1) ust. 3 ustawy o rehabilitacji, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do wskazanej w wyroku wykładni prawa materialnego. W tym kontekście dokona ustaleń faktycznych w oparciu o całość materiału dowodowego. Organ weźmie również pod uwagę wskazaną ocenę związaną z interpretacją pojęcia "koszty płacy", odniesie się także do stawianych przez Stronę skarżącą zarzutów i złożonych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 litera a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.), gdyż Skarżący byli reprezentowani przed Sądem przez radcę prawnego (punkt 2 wyroku). Wskazana w tym punkcie kwota (...) zł stanowi sumę: kwoty uiszczonego wpisu od skargi w wysokości (...) zł, kwoty kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w wysokości (...) zł oraz podwójnej opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł (17 zł x 2).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.