Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2592308

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 kwietnia 2018 r.
V SA/Wa 379/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Sowiński.

Sędziowie WSA: Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Jarosław Stopczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. wniosku Ś. O. sp. z o.o. z siedzibą w W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17 w sprawie ze skargi Ś. O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej dotyczącej uznania grupy producentów i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17 w ten sposób, że w sentencji wyroku dodaje punkt 3 rozstrzygnięcia w brzmieniu: "3. oddala skargę w pozostałym zakresie".

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) stycznia 2017 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" "spółka" lub "strona") wniosła skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z (...) grudnia 2016 r. nr (...) uchylającą decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z (...) czerwca 2016 r. nr (...) o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej dotyczącej uznania grupy producentów i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zobowiązanie przez Sąd Administracyjny w Warszawie organu II instancji - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - do wydania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), decyzji o uchyleniu decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z (...) czerwca 2016 r., nr (...) i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) października 2009 r. (znak: (...)) w przedmiocie wstępnego uznania skarżącej za grupę producentów owoców i warzyw oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 379/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z (...) marca 2018 r. strona wniosła o uzupełnienie ww. wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku spółki o zobowiązanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") organu II instancji do wydania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji wydanej w niniejszej sprawie i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) października 2009 r.

Strona wskazała, że doręczony jej odpis wyroku zawiera jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o uchylenie decyzji organów administracji (pkt 1 sentencji) oraz w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji). Nie zawiera on natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie ww. wniosku złożonego na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. Dodała, iż uzasadnienie doręczonego wyroku również nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki o ww. wniosku skarżącej. W ocenie spółki, okolicznościami, które uzasadniają wskazanie przez sąd sposobu załatwienia sprawy, są niesporne okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy i niesporny stan prawny.

Na rozprawie, która odbyła się 24 kwietnia 2018 r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż modyfikuje wniosek o uzupełnienie wyroku zawarty w punkcie 3.2 skargi w ten sposób, że wnosi o zobowiązanie przez Sąd organu I instancji do wydania decyzji, w której organ ten odmówi stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 157 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. (§ 3).

Zgodnie natomiast z art. 145a § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

Z uwagi na fakt, że pomimo zawartego w skardze wniosku strony o zobowiązanie na podstawie cytowanego wyżej art. 145a § 1 p.p.s.a. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania decyzji Sąd nie zawarł w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w tym zakresie należało dokonać uzupełnienia przedmiotowego wyroku.

Zdaniem Sądu należało oddalić skargę w zakresie ww. wniosku strony. Zgodnie bowiem z treścią skargi (strona 4) skarżąca wniosła m.in. o uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w całości oraz o zobowiązanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organu II instancji do wydania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji o uchyleniu decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z (...) czerwca 2016 r., nr (...) i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) października 2009 r. (znak: (...)) w przedmiocie wstępnego uznania strony za grupę producentów owoców i warzyw.

Wyrokiem z 23 stycznia 2018 r. wydanym w niniejszej sprawie Sąd uchylił jednakże nie tylko decyzję organu II instancji, ale i wskazaną we wniosku o uzupełnienie wyroku decyzję Prezesa ARR z (...) czerwca 2016 r. Zgodnie zatem z treścią orzeczenia Sądu sprawa, po jej prawomocnym zakończeniu, trafi nie do Ministra, który w oparciu o treść wniosku strony miałby zostać zobowiązany do wydania decyzji uchylającej decyzję Prezesa ARR z (...) czerwca 2016 r., ale właśnie do organu I instancji, którego decyzja również została przez Sąd uchylona na podstawie art. 135 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do treści złożonego na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. oświadczenia pełnomocnika o modyfikacji wniosku o uzupełnienie wyroku Sąd wskazuje, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek związany był treścią żądania strony zawartego w pkt III.2 skargi. Zdaniem Sądu orzekając o pominiętym żadaniu w ramach uzupełnienia wyroku Sąd miał obowiązek rozstrzygać o nim w takim kształcie w jakim został on zgłoszony i o jakim miałby orzekać w sytuacji, w której pominięcie to nie miałoby miejsca. Tym samym modyfikacja treści żądania skargi po wydaniu przez Sąd wyroku w sprawie nie jest możliwa. Nie można bowiem przyjąć za prawidłowe działanie pełnomocnika, który treść wniosku wskazanego w skardze poprzez jego modyfikację w ramach postępowania o uzupełnienie wyroku "dopasowuje" go do aktualnej sytuacji w sprawie, w której 23 stycznia 2018 r. zapadło już rozstrzygnięcie.

Tym niemniej należy wyjaśnić, że rozpoznając co do zasady wniosek strony również należało go uznać za niezasadny. Podkreślić bowiem trzeba, iż w doktrynie przyjmuje się, że wskazany w cytowanym wyżej art. 145a § 1 p.p.s.a. warunek ustawowy, którego pojawienie się umożliwia zobowiązanie organu przez sąd do wydania decyzji, tj. "zaistnienie uzasadnionych okoliczności sprawy" obejmuje w szczególności sytuacje, w których okoliczności sprawy z dużym prawdopodobieństwem będą wskazywać, że w postępowaniu administracyjnym toczącym się po uchyleniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) oceny i zalecenia sformułowane w orzeczeniu sądu administracyjnego nie zostaną w należytym stopniu uwzględnione przez prowadzący to postępowanie organ administracji publicznej (A. Kabat Komentarz do art. 145a p.p.s.a., LEX 2016). Ww. warunek dotyczy zatem "sytuacji patologicznych", gdy np. sprawa powtórnie, a niekiedy nawet wielokrotnie, wraca do sądu z powodu niezastosowania się przez organ do jego oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, niewykonywania wyroku sądu oraz innych naruszeń prawa przez organ w toku postępowania administracyjnego (P. Pietrasz, Reformacyjne orzekanie przez wojewódzkie sądy administracyjne w przypadku sądowej kontroli decyzji i postanowień - uwagi de lege ferenda (w:) Z zagadnień prawa rolnego, cywilnego i samorządu terytorialnego. Księga Jubileuszowa Profesora Stanisława Prutisa, red. J. Bieluk, A. Doliwa, A. Molarewicz-Jakubow, T. Mróz, Białystok 2012, s. 816). Mając na uwadze istniejące również odmienne poglądy przedstawicieli doktryny w tej kwestii, Sąd w składzie niniejszym, przychylił się do przedstawionej wyżej interpretacji art. 145a p.p.s.a., uznając ją za prawidłową. Podkreślić zatem należy, że w niniejszej sprawie brak było uzasadnionych okoliczności umożliwiających skorzystanie ze wskazanej w cytowanym wyżej przepisie możliwości zobowiązania organu do wydania decyzji. Sprawa nie była wcześniej przedmiotem oceny sądu administracyjnego, nie sposób również z góry przyjąć, iż ocena prawna wskazana w przedmiotowym wyroku, po jego uprawomocnieniu, nie zostanie w należytym stopniu uwzględniona przez organ orzekający w sprawie.

Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że w uzasadnieniu skargi strona nie zawarła argumentów świadczących o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 145a § 1 p.p.s.a. Ograniczyła się bowiem w tym zakresie jedynie do stwierdzenia, że "w ocenie strony okoliczności sprawy jednoznacznie prowadzą do wniosku, iż decyzja Marszałka nie jest nieważna" (s, 19 skargi). Powyższego twierdzenia nie można było jednak, zdaniem Sądu, uznać za wystarczające do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 157 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.