Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2238087

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 września 2016 r.
V SA/Wa 3480/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.).

Sędziowie WSA: Izabella Janson, Michał Sowiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi P. K. w Ł. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie: Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania

1.

uchyla zaskarżone postanowienie,

2.

zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz P. K. w Ł. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Uzasadnianie Przedmiotem skargi P. K. (...) w (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z (...) lipca 2015 r.nr (...) stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z (...) marca 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych znak (...) I.dz. (...) nakazał skarżącej Parafii zwrot środków przekazanych tytułem dofinasowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Minister podniósł, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej (...) w dniu 16 marca 2015 r., a więc termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 30 marca 2015 r. Natomiast odwołanie zostało nadane w dniu 9 kwietnia 205 r. a więc po terminie. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu.

W skardze złożonej do Sądu skarżąca (...) podniosła, że odwołanie wniesiono zostało pismem nadanym do organu w dniu 24 marca 2015 r. tj. z zachowaniem ustawowego terminu. Podkreśliła, że pismo to określało dokładnie stronę od której pochodzi, wskazywało na sygnaturę sprawy, której dotyczy oraz zawierało w swojej treści sprzeciw w stosunku do wydanej przez organ I instancji decyzji.

Wyjaśniła, iż pismo nadane w dniu 9 kwietnia 2015 r. należy uznać za uzupełnienie odwołania wysłanego w dniu 24 marca 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podniósł, że w piśmie z 24 marca 2016 r. skarżąca jedynie dokonała zapowiedzi wniesienia odwołania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeżeli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718)., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wynikające z przywołanych przepisów prawa zasady kontroli sądowej działania administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna Decyzja z dnia (...).03.2015 r. nakazująca Stronie zwrot środków PFRON została doręczona w dniu 16 marca 2015 r. W dniu 24 marca 2015 r. zostało wysłane przez stronę skarżącą przesłane na adres organu I instancji pismo, które zaczyna się od słów: "W nawiązaniu do Państwa korespondencji z 10 marca 2015 r. ((...) L.dz. (...)) oraz z 11 marca 2015 r. ((...) L.dz. (...)) (...)" czyli zawiera oznaczenie decyzji Prezesa PFRON wydanych właśnie w powyższych datach. Z treści tegoż pisma wynika, że strona nie zgadza się z tymi decyzjami, uważa, że termin wyznaczony na złożenie wniosków dowodowych jest zbyt krótki i wyznaczenie tak krótkiego terminu narusza prawa strony. Pismo kończy się słowami: "Nie omieszkam wspomnieć, że w pouczeniu poinformowaliście o prawie wniesienia odwołania do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, co oczywiście uczynimy. Jednocześnie, w oparciu o zgromadzone materiały, nie omieszkamy przedstawić informacji do mediów. Obecnie opracowywane jest pismo skierowane do stałej podkomisji ds. osób niepełnosprawnych p. Marka Plury".

W dniu 9 kwietnia 2015 r. (...) z powołaniem się na oznaczenie ww. decyzji przesłała pismo zaczynające się od słów: "(...) (j.w.) składa odwołanie od decyzji PFRON w sprawie o zwrot środków dofinansowania pracownika R. G. z miesięcy: 08/2013 oraz 12/2013 korzystając z przysługującego jej prawa i uzupełniając pismo złożone w ustalonym terminie zaznaczające, iż odwołanie od decyzji PFRON zostanie dosłane". Z treści pisma wynikało, że jest to uzupełnienie pisma poprzedniego, które zostało wysłane, aby zachować termin do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. W ocenie Sądu pismo nadane w dniu 24 marca 2015 r. w pełni odpowiada tym wymogom.

Komentatorzy podkreślają, że w doktrynie przyjmuje się, że ze zdania pierwszego i drugiego komentowanego przepisu wynika, iż odwołanie nie wymaga żadnego uzasadnienia ani nawet wskazania, w jakim zakresie i w jakim kierunku odwołujący się żąda zmiany decyzji. Oznacza to, że odwołanie nie musi dokładnie, zgodnie z treścią przepisu art. 138, precyzować żądania uchylenia decyzji, nie musi określać zarzutów skierowanych przeciwko decyzji organu pierwszej instancji ani też zawierać uzasadnienia zarzutów i żądań. W konsekwencji uznaje się w piśmiennictwie, że odwołanie jest w zasadzie "zupełnie niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym" (Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 311), co ma służyć zapewnieniu stronie "maksymalnego ułatwienia obrony jej interesów" (E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 227; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1461/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 71, w którym stwierdzono, że: "Kodeks postępowania administracyjnego wyraża m.in. w art. 63, 65, 128 i 140, pośrednio również w art. 206, zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy jak i treści żądania wszczęcia postępowania oraz odwołań od decyzji I instancji i skargi do NSA tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony" - cyt. za M.Jaśkowska, A.Wróbel Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1965 r. kodeks postępowania administracyjnego LEX 2016).

Z treści pisma wysłanego w terminie do wniesienia odwołania wynikało również, że strona ma zamiar dostarczyć brakujące dokumenty, nie uważa więc sprawy za definitywnie zakończoną.

Podkreślone wyżej elementy pisma z 24 marca 2015 r. są wystarczające do uznania go za spełniającego wymogi odwołania w świetle art. 128 k.p.a. Oceny tej nie może podważyć wyrażona w końcowym akapicie pisma informacja, że strona ma dopiero zamiar złożyć odwołanie. Pismo to bowiem już taki skutek odniosło. Jedynym formalizmem, jaki dotyczy odwołania jest termin do jego wniesienia. Natomiast forma i treść muszą być interpretowane jak najszerzej na korzyść strony, co nie powinno budzić wątpliwości w świetle przytoczonych wyżej poglądów doktryny.

Na zamiar wniesienia odwołania pismem z 24 marca 2015 r. wskazuje zresztą sama Strona w piśmie wysłanym dnia 9 kwietnia 2015 r. Tym bardziej brak jest podstaw do pominięcia tego pisma jako skutecznie wniesionego odwołania od decyzji z (...) marca 2015 r.

Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe uwarunkowania i zgodnie z cyt. przepisami procedury administracyjnej przeprowadzi postępowanie odwoławcze wszczęte pismem Skarżącej z dnia 24 marca 2015 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe tj. wspomniane wyżej art. 128, art. 129 § 1, art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a., dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.