Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678465

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 czerwca 2013 r.
V SA/Wa 336/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura.

Sędziowie WSA: Piotr Kraczowski (spr.), Barbara Mleczko-Jabłońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania;

1.

oddala skargę;

2.

zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r. pr. B. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi z (...) grudnia 2012 r. wniesionej przez K. G. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w W. z (...) grudnia 2012 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z (...) września 2012 r. (...) w sprawie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący (...) maja 2010 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2010. We wniosku producent zadeklarował następujące działki rolne:

1. A o powierzchni 1,29 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

2. B o powierzchni 1,86 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

3. C o powierzchni 0,84 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

4. D (las) o powierzchni 0,25 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

5. E (las) o powierzchni 1,59 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

6. F o powierzchni 1,60 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

7. G o powierzchni 0,10 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

8. H o powierzchni 0,28 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

9. I o powierzchni 1,03 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

10. J (siedlisko) o powierzchni 0,11 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

11. K o powierzchni 0,11 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)),

12. L (droga) o powierzchni 0,04 ha (położona na działce ewidencyjnej nr (...)).

W trakcie kontroli kompletności wniosku stwierdzono nieprawidłowości dotyczące działki oznaczonej jako K i L. W związku z tym pismem z 24 czerwca 2010 r. organ I instancji wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie działek K i L. Wezwanie zawierało pouczenie o nieusunięciu braków formalnych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z 29 czerwca 2010 r. wyjaśnił, że "działka K to jest działka siedlisko (...) o pow. 0,11 ha, a działka L to jest działka (...) o pow. 0,11 ha łąka". Ponadto skarżący oświadczył, że "wszystkie działki zostały podane we wniosku i żadnych zmian nie będzie".

Organ I instancji pismem z 2 lipca 2010 r. poinformował skarżącego, że wszelkie zmiany do wniosku oraz korekty składa się na formularzu udostępnianym przez ARiMR. W załączeniu przekazano formularz wniosku o przyznanie płatności na 2010 r. oraz instrukcję jego wypełnienia.

Skarżący 6 lipca 2010 r. odesłał do organu I instancji ww. pismo wraz z załączonym formularzem wniosku informując, że korekty nie będzie.

W związku z nieusunięciem braków formalnych wniosku w terminie zakreślonym w piśmie z 24 czerwca 2010 r., organ I instancji pismem z (...) sierpnia 2010 r. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania w części dotyczącej działki rolnej K i L.

Do organu I instancji 22 marca 2011 r. wpłynął raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych (...) września 2010 r. w gospodarstwie skarżącego. Przeprowadzono dwie kontrole (w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania minimalnych norm dobrej kultury rolnej). W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości tylko w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Raporty doręczono skarżącemu 8 marca 2011 r. Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do powyższych raportów.

W dniu 29 marca 2011 r. do organu I instancji stawiła się J. B. i oświadczyła, że działki nr (...) oraz (...) są jej własnością od 1995 r. i są przez nią użytkowane rolniczo.

Decyzją z (...) kwietnia 2011 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej płatności. W wyniku odwołania skarżącego Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z (...) lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia z uwagi na to, że rozstrzygnięcie decyzji było sprzeczne w jej uzasadnieniem. Skarga skarżącego na decyzję organu II instancji została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 lutego 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1824/11.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. rozpatrując sprawę ponownie wydał decyzję z (...) września 2012 r. o odmowie przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2010 i nałożył sankcje w wysokości 511,94 zł.

Skarżący od powyższej decyzji (...) października 2012 r. złożył odwołanie.

Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z (...) grudnia 2012 r. utrzymał decyzję I instancji w mocy.

W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że płatność ONW przysługuje rolnikowi, który spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie ONW). Organ II instancji przytoczył § 2 i § 5 tego rozporządzenia i wskazał, że niezbędnym warunkiem otrzymania płatności ONW jest faktyczne użytkowanie posiadanych gruntów rolnych polegającym na prowadzeniu działalności rolniczej. Posiadanie obszarów ONW na których prowadzona działalność rolnicza liczy się na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, a obszar ten powinien wynosić co najmniej 1 ha. Ponadto działalność rolnicza na tych obszarach winna być prowadzona z przestrzeganiem wymogów i normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Następnie organ II instancji wyjaśnił, że weryfikacja, czy zdeklarowane we wniosku o przyznanie płatności działki są użytkowane przez wnioskodawcę i jaka jest ich powierzchnia uprawniona do przyznania płatności następuje m.in. poprzez kontrole administracyjne.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji wymienił działki rolne zgłoszone przez skarżącego we wniosku o płatność ONW i odniósł się do poszczególnych działek. I tak w przypadku działek rolnych K i L wskazał, że (...) sierpnia 2010 r. wydał pismo w sprawie pozostawienie wniosku bez rozpoznania w tej części z uwagi na nie usunięcie przez skarżącego braków formalnych wniosku.

Odnosząc się do działek D (las), E (las) i J (siedlisko) o łącznym areale 1,95 ha stwierdził, że działki te nie spełniają z natury definicji działki rolnej, która oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha, natomiast grunty rolne oznaczają użytki rolne obejmujące: grunty orne, trwałe użytki zielone (trwałe łąki i trwałe pastwiska), uprawy trwałe, ogródki przydomowe oraz grunty obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji. W tego powodu działki D, E i J jako wykluczone z płatności jako niekwalifikujące się do płatności ONW. Powierzchnia deklarowana kwalifikowana wyniosła zatem 8,95 ha - 1,95 ha= 7,00 ha.

Jeżeli chodzi o działki nr (...) i (...), to wyniku kontroli, że powierzchnie tych działek zadeklarował inny producent rolny. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wykazało, iż właścicielem powyższych działek jest od 1995 r. J. B., która użytkuje je rolniczo. Natomiast skarżący w złożonych przez siebie dokumentach i pism nie potwierdza faktu użytkowania tych działek w 2010 r., a jedynie kwestionuje stan prawny gruntów będących jego własnością. Organ II instancji powołując się na wyrok Sądu Rejonowego w S. z (...) maja 2009 r. sygn. akt (...) wyjaśnił, że działki ewidencyjne (...) i (...) nie są własnością skarżącego, dlatego działki rolne F i I położone spornych działkach zostały wykluczone z wniosku o płatność ONW.

Organ II instancji odnosząc się do pozostałych działek rolnych użytkowanych przez skarżącego wyjaśnił, że organ I instancji uwzględniając raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni prawidłowo pomniejszył powierzchnie działek rolnych. W związku z wynikami kontroli na miejscu różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną do płatności ONW a stwierdzoną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wyniosła 69,0821%. Zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L 368, z 23 grudnia 2006 r., str. 74 z późn. zm.) jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 50% rolnik jest wykluczony z otrzymania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Kwota ta jest odejmowana z wypłaty pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu 3 lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto różnicę. Kwota sankcji wyniosła 511,94 zł.

Pismem z (...) grudnia 2012 r. skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR kwestionując w niej m.in. prawo własności J. B. do spornych działek.

Pełnomocnik z urzędu pismem procesowy z 10 czerwca 2013 r. uzupełniła zarzuty skargi i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik zarzuciła naruszenie:

1.

art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całości materiału dowodowego w sprawie poprzez niewyjaśnienie kto faktycznie jest właścicielem działek objętych płatnościami i w jakiej części;

2.

niewłaściwą wykładnię § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW poprzez przyjęcie, iż wysokość płatności ONW ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni zdeklarowanej tego gruntu, podczas gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż chodzi o powierzchnię gruntu kwalifikującą się do płatności ONW, przy czym powierzchnia działki rolnej lub jej części deklarowana we wniosku nie może być mniejsza niż 0,1 ha, co spełnił skarżący;

3.

art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sprawa dotyczy płatności na rok 2010 do 12 działek: A nr ewid. (...), B nr ewid. 141, C nr ewid. (...), D nr ewid. (...), E nr ewid. (...), F nr ewid. (...), G nr ewid. (...), H nr ewid. (...), I nr ewid. (...), J nr ewid. (...), K nr ewid. nr (...) oraz L nr ewid. nr (...), które zostały zadeklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010.

Przy czym wskazać należy wniosek co działek K i L został pozostawiony przez organ I instancji pismem z (...) sierpnia 2010 r. bez rozpoznania (k. 97 akt adm.), ponieważ skarżący pomimo prawidłowego wezwania (pismo organu I instancji z 24 czerwca 2010 r., k. 62 akt adm.) nie usunął w zakresie tych działek braków formalnych. Wskazać należy, że działanie organu w tym zakresie było prawidłowo i odpowiadało dyspozycji art. 64 § 2 k.p.a.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy na podstawie zebranego materiału dowodowego organy miały podstawy do ustalenia, że skarżący nie spełniał przesłanek do otrzymania płatności do gruntów rolnych wynikających z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zgodnie z powołanym przepisem rozporządzenia ONW - płatność ONW przyznaje się rolnikowi:

1)

który podjął zobowiązanie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26 czerwca 1999 r., str. 80, z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391) i w art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.);

2)

jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L 316 z 02.12.2009, str. 65) 4), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3)

do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha;

4)

jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

5)

jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.).

Z regulacji tej wynika, że koniecznym warunkiem uzyskania przez producenta rolnego płatności ONW jest zatem m.in. prowadzenie na działkach rolnych działalności rolniczej z zachowaniem dobrej kultury rolnej. Oznacza to konieczność dysponowania przez producenta rolnego gruntami oraz efektywnego korzystania z tych gruntów. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2791/08 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do deklaracji wszystkich działek ewidencyjnych i położonych na nich działek rolnych stwierdzono, po przeprowadzonych kontrolach, że część działek musiała zostać wykluczona z objęcia ich wnioskowaną płatnością.

W pierwszej kolejności Sąd podziela ocenę organów, że działki oznaczone jako D (las), E (las), J (siedlisko) o łącznym areale 1,95 ha nie spełniają definicji działki rolnej, którą - jak zasadnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji - jest zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, co zasadnie skutkowało ich wykluczeniem z objęcia płatnościami ONW.

Z kolei działki rolne oznaczone jako F oraz I położone odpowiednio na działce ewidencyjnej nr (...) i (...) nie były przez skarżącego użytkowane w roku 2010, co stanowi niezbędny warunek przyznania wnioskowanej płatności ONW. O powyższym fakcie świadczy oświadczenie J. B. z (...) marca 2011 r. (k. 27 akt adm.), w którym przyznała, iż jest właścicielem i użytkownikiem działek o nr (...) i (...) oraz wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) maja 2009 r., sygn. akt (...) potwierdzający wyłączną własność działek (...) i (...) J. B. Poza tym sam skarżący nie twierdzi, że powyższe działki aktualnie użytkuje lecz kwestionuje prawo własności tych działek J. B., co w świetle wcześniej przytoczonego warunku posiadania pozostaje bez wpływu na sprawę przyznania płatności. Tym samym zadeklarowanie powierzchni tych dziełek we wniosku o przyznanie płatności ONW nie spełnia warunków o jakich mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia ONW.

Następnie wskazać należy, że powierzchnia działki G - jak wynika z kontroli na miejscu - nie spełnia warunku minimalnej wielkości wymaganej powierzchni (0,1 ha), co skutkowało jej wykluczeniem z płatności. Poza tym - także z raportów kontroli na miejscu z (...) września 2010 r. wynika - że działki A, B i C miały powietrznię stwierdzoną mniejszą niż zadeklarowana (odpowiednio 1,29 ha - 1,26 ha, 1,86 ha - 1,77 ha i 0,84 ha - 0,83 ha). Przy czym zauważyć należy, że skarżący nie wniósł zastrzeżeń do protokołów kontroli, a więc przyjąć należy, iż nie kwestionuje wielkości stwierdzonych powierzchni.

Reasumując Sąd uznał, że organ zasadnie wykluczył z płatności 8 z 12 działek rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku (D, E, F, G, I, J, K i L), a także słusznie pomniejszył powierzchnie działek nr A, B i C. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do przyznania płatności ONW na rok 2010 przez skarżącego wynosiła 8,95 ha. W wyniku przedmiotowego postępowania organ ustalił powierzchnię stwierdzoną na 4,14 ha. Procentowa różnica pomiędzy obiema wskazanymi powierzchniami, liczona w odniesieniu do powierzchni stwierdzonej, wyniosła 69,0821%, a zatem przekroczyła wysokość 50%.

W takiej sytuacji organ prawidłowo, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, odmówił płatności ONW za rok 2010, oraz nałożył karę finansową (sankcję) w wysokości 511,94 zł, która będzie potrącane z płatności, jakie ewentualnie zostaną rolnikowi przyznane w kolejnych trzech latach kalendarzowych, następujących po roku wykrycia nieprawidłowości.

Podkreślić przy tym należy, iż skarżącemu znane były zasady pomocy finansowej w sprawach przyznania płatności ONW, o czym stanowi oświadczenie zawarte w sekcji IX ("oświadczenia i zobowiązania") wniosku, złożone przez samego wnioskodawcę.

Sąd stwierdza, że skarżący nie ma racji, że organy naruszyły przepisy prawa w szczególności § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, a także przepisy postępowania w postaci art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W ocenie Sądu organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów oraz działał w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Również organ drugiej instancji w sposób prawidłowy zweryfikował ustalenia organu pierwszej instancji, wskazał właściwe przepisy i prawidłowo je zastosował. Organ dopełnił powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w szerokim uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa.

Sąd badając sprawę w pozostałym zakresie, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, nie dopatrzył się uchybień mogących stanowić podstawę uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem.

Ponieważ skontrolowana decyzja odpowiada prawu, skargę należało oddalić, uwzględniając dyspozycje art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.