Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1609870

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 maja 2013 r.
V SA/Wa 3015/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński.

Sędziowie WSA: Irena Jakubiec-Kudiura, Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania błędów pisarskich stwierdzonych w decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2012 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...)

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia (...) lipca 2012 r. znak nr (...) Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (OR ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. nr (...) wydaną w dniu (...) czerwca 2012 r. w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia na rok 2012 dla Z.B. W treści uzasadnienia rozstrzygnięcia znalazły się takie stwierdzenia jak:

- "Na mocy ww. decyzji stronie odmówiono przyznania płatności JPO, UPO, i PZ za 2011",

- "Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że ustalenia dokonane przez organ I instancji odnośnie wniosku strony o płatność za 2011 r. były prawidłowe."

- "Z uwagi na okoliczności ww. spraw i postawę Z.B., należy stwierdzić, że przejęcie przez niego uprawnień do płatności za lata 2005-2011 było i jest już niemożliwe".

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r. Dyrektor (...) OR ARiMR na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował oczywiste pomyłki stwierdzone w treści decyzji Dyrektora (...) OR ARiMR nr (...). Organ administracyjny I instancji zmienił wyżej przedstawione zdania (odpowiednio) w następujący sposób:

- "Na mocy ww. decyzji stronie odmówiono przyznania płatności JPO, UPO, i PZ za 2012 r."

- "Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że ustalenia dokonane przez organ I instancji odnośnie wniosku strony o płatność za 2012 r. były prawidłowe".

- "Z uwagi na okoliczności ww. spraw i postawę Z.B., należy stwierdzić, że przejęcie przez niego uprawnień do płatności za lata 2005-2012 było i jest już niemożliwe".

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, iż zauważone pomyłki stanowiące przedmiot sprawy nie miały charakteru istotnego i nie wpływały na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji.

Pismem z dnia (...) września 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora ARiMR z dnia (...) sierpnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia (...) października 2012 r. nr (...) Prezes ARiMR utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz treść mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Organ wyjaśnił przy tym znaczenie błędów pisarskich oraz podstawy i tryb korekty dostrzeżonych nieprawidłowości. Zdaniem organu zaistniałe w przedmiotowej sprawie błędy pisarskie charakteryzują się ich oczywistością, co kwalifikowało przedmiotową decyzję do sprostowania. Podkreślono również, iż argumentacja wniesionego zażalenia odnosi się de facto do kwestii merytorycznych poprawianego rozstrzygnięcia co nie stanowi przedmiotu badanego tutaj rozstrzygnięcia.

W dniu 21 listopada 2012 r. Z.B. wniósł skargę na ww. rozstrzygnięcie domagając się uchylenia postanowień obu organów wypowiadających się w sprawie przedmiotowego sprostowania. W ocenie skarżącego brak było podstaw do rozstrzygania w sprawie sprostowania, z uwagi na badanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi na rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot postępowania o sprostowaniu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Prezes ARiMR podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko oraz odniósł się do przedstawionych w skardze zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje to, czy sprostowanie kilku zdań zawartych w uzasadnieniu decyzji odnoszących się do wskazania daty i okresu dotyczącego badanych płatności, może zostać uznane za oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ rozstrzygnięciach.

W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zostało przyjęte, że w omawianym trybie nie można w żadnym wypadku prostować wad istotnych decyzji, tzn. błędów i omyłek istotnych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc odnoszących się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Prostowanie tego rodzaju wad decyzji prowadziłoby do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu - wbrew zarzutom skargi - sprostowanie decyzji w niniejszej sprawie polegające na zmianie wskazanych w rozstrzygnięciu zdań zawartych w uzasadnieniu decyzji Dyrektora OR ARiMR z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...) nie stanowi ingerencji w jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Wskazać bowiem należy, że inne elementy ww. decyzji z dnia (...) lipca 2012 r., przede wszystkim jej sentencja, wskazuje w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż decyzja ta dotyczy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Nadto na wstępie uzasadnienia poprawianej decyzji wskazano, iż Z.B. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2012 w dniu (...) maja 2012 r. W konsekwencji niewłaściwe wskazanie roku "2011" oraz okresu "2005-2011" w niektórych zdaniach uzasadnienia poprawianej decyzji uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską, która mogła zostać sprostowana przez organ w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd uznał, że sprostowanie przez Prezesa ARiMR trzech wskazanych w sentencji zaskarżonego postanowienia zdań, zawartych w uzasadnieniu poprawianej decyzji, jako oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. było zasadne i w żaden sposób nie doprowadziło do zmiany merytorycznej treści poprawianej decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi (tekst jedn.: wpływu postępowania toczącego się przed WSA w Krakowie na wynik niniejszego postępowania) wyjaśnić należy, iż możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek nie jest ograniczona jakimkolwiek terminem, co oznacza możliwość dokonania przez organ sprostowania w dowolnym czasie. Słusznie organ administracyjny w odpowiedzi na skargę powołał się tutaj na orzeczenie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r. (I SA 1429/92, ONSA 1994 Nr 1, poz. 39), które Sąd rozpoznających niniejsza sprawę w pełni podziela. W rozstrzygnięciu tym NSA wskazał, iż organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego Sądu. Sąd zobowiązany jest bowiem zbadać sprawę dotyczącą sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., bez względu na to, czy postanowienie organu w tym przedmiocie było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu.

Odnosząc się natomiast do sygnalizowanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, 7, 8, k.p.a. wskazać należy, iż są one bezzasadne ponieważ w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia żadnego z tych przepisów. Powoływane tutaj przepisy statuują zasady ogólne postępowania administracyjnego takie jak; pogłębianie zaufania obywateli do organów, zasada prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie ulega tutaj wątpliwości Sądu, iż stan faktyczny z jakim mamy do czynienia w sprawie, sprowadzający się do oceny czynności sprostowania, ustalony został prawidłowo, a przy jego ustaleniu nie naruszono żadnej z wymienionych wyżej zasad. W związku z powyższym Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, że organ administracyjny orzekający w sprawie naruszył ww. przepisy postępowania.

Mając na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie stwierdził istotnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę - jako niezasadną - oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.