Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2598246

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 listopada 2017 r.
V SA/Wa 3006/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska.

Sędziowie WSA: Izabella Janson (spr.), Arkadiusz Tomczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Producentów P. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi S. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca, strona lub Grupa) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) września 2016 r., nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora (...) Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ I instancji) z (...) maja 2016 r., nr (...) odmawiającą przyznania środków finansowych na wspieranie grup producentów rolnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z (...) grudnia 2013 r. Marszałek Województwa (...) wpisał skarżącą do rejestru grup producentów rolnych w grupie produktów: "jaja ptasie".

Wnioskiem z 15 stycznia 2015 r. Grupa zwróciła się o przyznanie płatność w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" za okres od dnia 17 grudnia 2013 r. do dnia 16 grudnia 2014 r.

Decyzją z dnia (...) października 2015 r. Dyrektor ARiMR odmówił przyznania stronie wnioskowanej pomocy. Decyzja ta została następnie uchylona przez Prezesa ARiMR decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r.

Następnie w dniu (...) grudnia 2015 r. Dyrektor ARiMR wydał decyzję o przyznaniu stronie pomocy finansowej na okres pięciu lat, tj. od 17 grudnia 2013 r. do 16 grudnia 2018 r.

Dyrektor ARiMR w dniu (...) maja 2016 r. wydał decyzję o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 17 grudnia 2013 r. do 16 grudnia 2014 r., tj. za pierwszy rok prowadzenia działalności.

W wyniku rozpoznania odwołania Grupy Prezes ARiMR zaskarżoną decyzją z (...) września 2016 r., o wskazanym wyżej numerze utrzymał w mocy decyzję Dyrektora ARiMR z (...) maja 2016 r.

W uzasadnieniu Prezes ARiMR podał, że spełnianie przez Grupę warunków wpisu do rejestru prowadzonego przez Marszałka (obecnie dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, właściwego ze względu na siedzibę grupy) nie stoi na przeszkodzie badania przez ARiMR zasadności przyznania i wypłaty pomocy. Wynika to z faktu, iż wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełniania przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm., dalej: ustawa o grupach)., zaś wydanie decyzji o przyznaniu pomocy wynika z przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm., dalej rozporządzenie wykonawcze). Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone nie tylko przepisami krajowymi, ale i unijnymi. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie kwestionuje spełniania przez Grupę formalnych warunków koniecznych do uzyskania przez Spółkę statusu grupy producentów rolnych. Jednakże organ dokonujący płatności ma obowiązek badać, czy w kolejnym roku spełnione są warunki do otrzymania kolejnej części pomocy, bowiem pozostawanie grupy w rejestrze nie jest wystarczającym warunkiem do uzyskania płatności.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach, grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1577) produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które: spełniają wymagania weterynaryjne określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

Grupa została uznana decyzją Marszałka Województwa (...) z dnia (...) grudnia 2013 r., a następnie wpisana do rejestru grup producentów rolnych również (...) grudnia 2013 r.

P. O. i J. S. zostali wpisani do Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. decyzją z dnia 7 maja 2014 r. Tego samego dnia zostali wpisani do tego rejestru również M. A. i Z. A.

Odnosząc się do przedstawionej chronologii zdarzeń Prezes ARiMR podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1539 z późn. zm.) wskazują, że prowadzenie zakładu drobiu jest działalnością nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego zgodnie z art. 5 ww. ustawy. Produkcja członków Grupy do momentu otrzymania numeru weterynaryjnego nie podlegała ww. przepisom, a więc produkty nie mogły być wprowadzane na rynek.

Wprowadzanie do obrotu jaj bez nadzoru jest więc sprzeczne z wymogami ww. prawa krajowego jak i wspólnotowego, o których jest mowa m.in. w art. 1, ust. 2, lit. b Dyrektywy Komisji nr 2002/4/WE z dnia stycznia 2002 r. w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE (Dz.U.UE. L 30 z 31.01.2002, s. 44), gdzie wskazano, że: "Państwa Członkowskie zapewnią, by od dnia 1 czerwca 2003 r. żaden nowy zakład nie rozpoczął działalności przed dokonaniem rejestracji i otrzymaniem numeru wyróżniającego".

W załączniku nr 2 do wniosku o płatność zawierającym wykaz faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grup produktów przez poszczególnych jej członków złożonym za okres od dnia 17 grudnia 2013 r. do 16 grudnia 2014 r., tj. za pierwszy rok prowadzenia działalności, wykazano, że:

- P. O. - dokonała pierwszej sprzedaży jaj do Grupy 10 lutego 2014 r.

- J. S. - dokonał pierwszej sprzedaży jaj do Grupy 10 lutego 2014 r.

- M. A.- dokonała pierwszej sprzedaży jaj do Grupy 17 lutego 2014 r.

- Z. A. - dokonał pierwszej sprzedaży jaj do Grupy 24 lutego 2014 r.

Powyższe wskazuje, iż ww. osoby dokonały sprzedaży przed uzyskaniem weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w dniu 7 maja 2014 r., dopiero zaś uzyskanie tego numeru umożliwiało wprowadzanie jej na rynek, co potwierdza informacja uzyskana od Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. Jednocześnie z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. z dnia 11 lutego 2016 r., będącego odpowiedzią na pismo Dyrektora (...) OR ARiMR, wynikało, iż nie dysponuje on wiedzą, czy ww. osoby dysponowały stadem kur niosek wraz z bazą produkcyjną przed dniem kontroli.

Fakt, iż ww. czterej członkowie Grupy nie prowadzili działalności, dla której Grupa została utworzona, gdyż zgodne z przepisami rozpoczęcie produkcji jaj ptasich mogło nastąpić to od momentu uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w dniu 7 maja 2014 r., wskazuje w ocenie organu, że osoby te działały w celu spełnienia wymogu określonego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego, w którym wskazano, że dla grupy producenckiej, zajmującej się produkcją jaj ptasich minimalna liczba członków grupy określona jest na poziomie 5 członków. Na powyższe w ocenie Prezesa ARiMR wskazywał również fakt, że ww. czworo członków grupy wynajęło kurniki dopiero 2 października 2013 r., a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym utworzenie grupy.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że na dzień utworzenia Grupy członkowie nie byli producentami jaj ptasich (brak sprzedaży do grupy przez wszystkich producentów do 10 lutego 2014 r.), a Grupa została zawiązana w celu otrzymania pomocy finansowej, dlatego też działali sprzecznie z celami prawa unijnego, co jest podstawą do zastosowania przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, który stanowi, iż nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Utworzenie grupy producentów rolnych z pięciu członków, z których czterej rozpoczęli prowadzenie działalności ze względu na która Grupa powstała już po wstąpieniu do niej wskazuje, iż Grupa powstała, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu od decyzji, organ II instancji uznał je za niezasadne.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ja decyzja organu I instancji. Skarżąca podniosła następujące zarzuty, które szczegółowo rozwinęła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:

1.

naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Spółdzielni, iż została utworzona przez podmioty, które nie były producentami jaj ptasich przed i w dniu wpisania grupy do rejestru grup producentów rolnych, a w konsekwencji, że stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia, w sytuacji gdy fakt prowadzenia produkcji jaj ptasich w ramach działów specjalnych produkcji rolnej przez członków grupy w dniu wpisu do rejestru (17 grudnia 2013 r.) był badany zarówno przez Marszałka Województwa na etapie wpisu Spółdzielni do rejestru grup producentów rolnych jak również przez Dyrektora ARiMR podczas weryfikacji wniosku o przyznanie płatności na okres pięciu lat, a poprzez wydanie decyzji z dnia (...) grudnia 2015 r. o przyznaniu pomocy finansowej, organy administracji utwierdziły Grupę w przekonaniu, iż sposób jej organizacji jest zgodny z przepisami prawa (została utworzona przez producentów jaj ptasich) i, że otrzyma ona płatność za poszczególne lata działalności jako grupa producentów rolnych;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięciu okoliczności i dowodów podnoszonych przez Grupę w toku postępowania w szczególności w zakresie terminu rozpoczęcia działalności hodowlanej, jej specyfiki, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu II instancji, iż członkowie Spółdzielni w dniu wpisu do rejestru grup producentów rolnych nie prowadzi produkcji jaj, co w ocenie organu II instancji świadczy o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności;

- art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II instancji odmówił przyznania Grupie środków finansowych za pierwszy rok działalności, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń, wyjaśnień i dowodów Spółdzielni składanych w toku postępowania administracyjnego, jak również, że nie wyjaśnił on dostatecznie przyczyn, dla których uznał, iż Spółdzielnia stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności ograniczając się jedynie do subiektywnych ocen organu nie popartych zgromadzonymi w sprawie dowodami, zwłaszcza, iż podczas weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy finansowej na okres pięciu lat ten sam Organ badał już fakt prowadzenia produkcji jaj ptasich w ramach działów specjalnych produkcji rolnej przez członków Grupy w dniu wpisu do rejestru (17 grudnia 2013 r.), a następnie decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r. przyznał Spółdzielni pomoc finansową;

- art. 110 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Grupie tworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności i odmowie przyznania Spółdzielni pomocy finansowej za pierwszy rok jej działalności w sytuacji, gdy Organ wydał wcześniej decyzję z dnia (...) grudnia 2015 r. o przyznaniu pomocy finansowej (decyzja ta stała się ostateczna), a więc był on związany tą decyzją i nie mógł od nowa badać faktu prowadzenia produkcji jaj ptasich w ramach działów specjalnych produkcji rolnej przez członków grupy w dniu wpisu do rejestru (17.12. 2013 r.) w celu zarzucenia jej stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności - zwłaszcza, że Organ wydając decyzję z dnia (...) grudnia 2015 r. był w posiadaniu wszystkich danych, które stanowiły podstawę do odmowy przyznania pomocy za pierwszy rok działalności;

2.

przepisów prawa materialnego:

- art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grupach, poprzez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie ustaleń oraz kontroli w zakresie w którym kompetencje kontrolne nie przysługują organom ARiMR, a które to ustalenia stanowiły podstawę uznania, że Grupa stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania płatności;

- art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania pomocy, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy nie pozwala na przyjęcie takiego stwierdzenia;

- art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Skarżącą nie polegają na wspólnym wprowadzaniu produktów do obrotu i na rynek, a w konsekwencji czego nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie;

- art. 2 i art. 3 ustawy o grupach, poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że na dzień utworzenia Grupy niektórzy jej członkowie nie byli producentami jaj ptasich;

- art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 poprzez niezastosowanie i odmowę przyznania środków finansowych w z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007 - 2013 za pierwszy rok korzystania z pomocy, w wysokości adekwatnej do rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały spełnione przesłanki do przyznania Grupie środków z tytułu pomocy finansowej.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 10 listopada 2017 r. strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie dodatkowo uzasadniając zarzut naruszenia art. 110 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Art. 3 ustawy o grupach określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, m.in. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4 ustawy o grupach).

Na podstawie art. 6 ustawy o grupach Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w załączniku do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (t.j. Dz. U. z. 2013 r., poz. 642, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie wykazu produktów) określił, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych w grupie produktów "jaja ptasie", wynosi 5 członków, którzy muszą osiągnąć minimalną roczną wielkość produkcji towarowej na poziomie 500 000 sztuk.

Na podstawie art. 7 ustawy o grupach, spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy o grupach).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu w zakresie działania "Grupy producentów rolnych", na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju przewidziano, że pomoc jest przyznawana na wniosek i jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

W myśl § 3 rozporządzenia wykonawczego pomoc jest udzielana grupie producentów, która: prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa; została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia; został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów.

Z kolei § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, że pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczonych od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Zgodnie z art. 20 pkt d) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcie ukierunkowane na konkurencyjność sektora rolnego i leśnego dotyczy: środki przejściowe dotyczące wspierania tworzenia grup producentów (dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Rumunii, Słowenii, Słowacji i Węgier).

O tymczasowym charakterze powyższego środka stanowi również motyw 30 rozporządzenia nr 1698/2005, który stanowi, że istnieje potrzeba zapewnienia łagodnego przejścia szeregu indywidualnych środków wprowadzonych na mocy Aktu Przystąpienia z 2003 r., (Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej - Dz.U.UE.L z dnia 23 września 2003 r., nr 236, s. 33) a mianowicie środka dotyczącego rolnictwa niskotowarowego oraz środka dotyczącego grup producentów.

W związku z powyższym pomoc w zakresie wspierania tworzenia grup producentów została ograniczona czasowo (do pierwszych 5 lat), a także do podmiotów, które zostały oficjalnie uznane najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013 r. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia udziela się w postaci zryczałtowanej pomocy w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat przypadających po dacie, w której grupa producentów została uznana. Oblicza się je na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I. Wsparcia udziela się grupom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013 r. (art. 35 ust. 3).

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa.

Wobec uzyskania przez Grupę w dniu 17 grudnia 2013 r. wpisu do prowadzonego przez Marszałka (...) rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty. Wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011.

Przechodząc do oceny zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przypomnieć należy, że na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a)

dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b)

wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c)

ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Na mocy art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w cytowanym wyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011.

Zgodnie z poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, organy analizując całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły zarówno elementy obiektywne w postaci naruszenia celów systemu jak elementy subiektywne w postaci zamiaru stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW w celu uzyskania wyłącznie korzyści sprzecznej z celami tego systemu, warunkujące zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Organy orzekające nie kwestionowały, że grupa spełniła formalne warunki konieczne do uzyskania statusu grupy producentów rolnych. Organy jednakże zasadnie zakwestionowały faktyczny powód powstania skarżącej grupy wskazując szczegółowo na chronologię zdarzeń w okresie bezpośrednio poprzedzającym wpisanie Grupy do rejestru do czasu wydania decyzji o odmowie przyznania środków finansowych.

Podkreślić przy tym należy, że tam, gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy, limity czasowe) lub cele, dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać m.in. przyczyny powstania grupy jak i sposób jej funkcjonowania.

Naczelny sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 344/15 (dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zasadnie zauważył, że cyt. "z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia nie sposób nie zwrócić uwagę i na ten jego aspekt, który w kontekście odnoszącym się do odzwierciedlanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego tożsamości podstaw aksjologicznych obowiązywania systemu prawa krajowego oraz systemu prawa unijnego nakazuje uwzględniać tę jego konsekwencję, że prawo unijne - a więc tak samo, jak i prawo krajowe - sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13). Ze stanowiskiem tym, koresponduje również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, na które w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołuje się strona skarżąca. Z orzeczenia tego, w którym sąd europejski odwołał się również do wyroku w sprawie C - 515/03 (pkt 29) wyraźnie wynika, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie wymaga, z jednej strony, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniach wspólnotowych cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a z drugiej strony, wystąpienia subiektywnego elementu woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań wspólnotowych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek".

Mając powyższe na względzie Sąd zgadza się z Prezesem ARiMR, że czterej członkowie Grupy nie prowadzili działalności (nie byli producentami), dla której Grupa została utworzona, gdyż zgodne z przepisami rozpoczęcie produkcji jaj ptasich mogło nastąpić od momentu uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w dniu 7 maja 2014 r. Ponadto czworo członków grupy wynajęło kurniki dopiero 2 października 2013 r., a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym utworzenie grupy, a wcześniej działalności takiej nie prowadzili. Przedmiotowej oceny nie mogą w tej sytuacji zmienić polemiczne uwagi skarżącej na temat specyfiki podjętej działalności, jak i możliwości rozpoczęcia nieśności przez stada kur niosek. Żadne dokumenty zgromadzone w sprawie nie potwierdzają bowiem wprost, że członkowie Grupy przed 17 grudnia 2013 r. posiadali kury nioski i produkowali jaja, które mogli wprowadzać na rynek.

W związku z powyższym organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że działanie gdy poszczególni członkowie na potrzeby założenia grupy producentów rolnych dopiero rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili należy ocenić jako sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i mające na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności tj. ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005.

W rozpoznawanej sprawie trafny był więc wniosek, że powołanie skarżącej Grupy miało na celu jedynie uzyskanie wsparcia finansowego niezgodnego z założeniami działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Powyższe działania zostały podjęte w celu stworzenia nowego podmiotu mogącego ubiegać się o wsparcie w ramach działania "Grupy producentów rolnych" i uzyskiwania wsparcia, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcie, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1, lit. a-c rozporządzenia 1698/2005.

Zgodnie z cyt. wyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Europejski Trybunału Sprawiedliwości (szósta izba) w wyroku z 12 września 2013 r., C-434/12, wyjaśnił, że wskazany art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego oraz subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu natomiast należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności ubiegający się o taką płatność zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami, co w niniejszej sprawie zostało uczynione.

Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa, prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej, członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jednakże jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie unijnych jak i krajowym. Sama pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona.

Zdaniem Sądu, działania podjęte przez grupę w okresie objętym wnioskiem istotnie wskazują, że skarżąca wypełniła, zarówno obiektywny warunek wskazujący na stworzenie sztucznych warunków do otrzymania pomocy, poprzez utworzenie grupy niezgodnie z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. a-c (a w szczególności pkt), a w ocenie także Sądu w celu ominięcia ograniczenia wynikającego z art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek do uznania, poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel w konsekwencji uzyskanie płatności sprzecznej z ograniczeniami związanymi ze wsparciem oraz jego celami.

Wszystkie wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, potwierdzają zasadność stanowiska organu przedstawionego w zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do analizy zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego w zakresie w którym Sąd oddalił skargę, to należy wskazać, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy w kontekście sztucznego stworzenia przez stronę warunków wymaganych do otrzymania płatności. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej organ II instancji właściwie ustalił stan faktyczny w odniesieniu do sztucznie stworzonych warunków w celu uzyskania pomocy oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie naruszył tym samym również art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju.

Za niezasadne uznać również należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 oraz 110 k.p.a., a także wskazanego w piśmie procesowym z 16 sierpnia 2017 r. art. 16 k.p.a. Zdaniem strony kwestia ewentualnego stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności powinna i była zweryfikowana przez Dyrektora Oddziału przed wydaniem decyzji z (...) grudnia 2015 r. o przyznaniu pomocy na okres pięciu lat. Wówczas nie budziła żadnych wątpliwości organu. W związku z czym działania organu utwierdziły Grupę w przekonaniu, że sposób jej organizacji (skład członkowski) są zgodne z przepisami.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że postępowanie w sprawach przyznawania pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest podzielone na dwa etapy. Pierwszy to przyznanie pomocy, który zarazem jest warunkiem obligatoryjnym do przyznawania w kolejnych latach płatności, a drugi to przyznanie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Decyzja o przyznaniu pomocy finansowej wydawana jest po sprawdzeniu spełnienia przez Grupę określonych § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wymogów formalnych, zaś wniosek o płatność składany jest po upływie konkretnego okresu faktycznej działalności Grupy i realizacji przyjętego przez nią celu działania. Tak więc, składając wnioski o płatność ARiMR wszczyna nowe postępowanie administracyjne. Mając na uwadze powyższe, fakt przyznania pomocy finansowej w latach ubiegłych nie jest gwarancją otrzymania płatności w całym pięcioletnim okresie na który pomoc została przyznana.

Podkreślić należy, że dopiero wraz z wnioskiem o przyznanie płatności składanych jest szereg dokumentów na podstawie, których ARiMR może wywieść konkretne wnioski w zakresie stworzenia sztucznych warunków przez stronę. Ponadto, na etapie oceny wniosku o przyznanie płatności przeprowadzana jest kontrola, m.in. w siedzibie Grupy, podczas której sprawdzane są dokumenty do których organ nie miał dostępu na etapie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy. Tym samym, brak jest możliwości, aby przed rozpatrzeniem dostarczanych do wniosku o płatność dokumentów ARiMR mogła stwierdzić zaistnienie okoliczności świadczących o stworzeniu sztucznych warunków przez stronę.

Należy zwrócić uwagę, iż w trakcie badania mogą zostać ujawnione fakty, które dotychczas nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji, a są istotne dla rozstrzygnięcia. Art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o wspieraniu stanowi, iż: "W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Tym samym ARiMR zobowiązana jest rozpatrzyć ponownie całość materiału dowodowego.

Wskazać ponadto należy, iż organ dokonujący płatności (organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) ma obowiązek badać, w każdym kolejnym roku czy spełnione są warunki do otrzymania kolejnej części pomocy. Sam fakt formalnego istnienia Grupy, nie może stanowić wystarczającego warunku do uzyskania płatności. W wypadku wystąpienia przesłanki wskazującej na stworzenie przez stronę sztucznych warunków brak jest podstaw do przyznania płatności (podobnie NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., II GSK 2138/11 - orzecznia.nsa.gov.pl). Organy ARiMR wydając decyzje o płatności zobowiązane są sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, jak również, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie występują określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi.

Odmienną kwestią jest spełnienie formalnych warunków do uzyskania statusu grupy producentów rolnych (o czym decyduje właściwy miejscowo marszałek województwa), a odmienną spełnienie przesłanek do otrzymania pomocy finansowej w ramach PROW określonych w przepisach wspólnotowych i krajowych, czy też otrzymania płatności za kolejny rok. Przeciwna interpretacja prowadziłyby do sytuacji, w której rola organu sprowadzona zostałaby wyłącznie do naliczenia wysokości pomocy, gdyż sam fakt wpisania grupy do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz otrzymania decyzji o udzieleniu pomocy na 5 lat, przesądzałby o zasadności przyznania płatności. Taką interpretację wyklucza jednak cytowany powyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, który nakazuje badanie, czy przyznanie płatności nie jest konsekwencją stworzenia przez danego beneficjenta sztucznych warunków.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia zasady wynikającej z art. 8, art. 16 oraz art. 110 k.p.a. Decyzja organu II instancji o odmowie przyznania płatności za pierwszy rok działalności grupy została wydana bowiem na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Raz jeszcze podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie przyznania płatności za poszczególne lata działalności grupy jest odrębną sprawą administracyjną. Tym samym także Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w wyroku z 28 marca 2017 r., II GSK 2528/15. Stanowisko to jest stanowiskiem odosobnionym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zasadniczy nurt orzeczniczy w tej materii obecnie kształtuje się w formie wskazanej w przedmiotowym wyroku i wskazuje na możliwość odmawiania płatności, mimo że w obiegu prawnym funkcjonuje decyzja przyznająca pomoc na pięcioletni okres.

W powyższym kontekście niezasadnie również strona podnosi, że organ wydając decyzję o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" na pięcioletni okres związany jest jej treścią w momencie wydawania decyzji o przyznaniu płatności za poszczególne lata działalności grupy, tj. nie może badać kwestii stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności. Należy w tym miejscu także wyjaśnić, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wskazujący na brak podstaw do przyznania płatności w wypadku stworzenia sztucznych warunków posługuje się terminem "płatność", a nie terminem "pomoc", co wskazuje na etap weryfikacji przez organ sytuacji faktycznej sprawy, a więc etap związany z przyznaniem płatności (ustaleniem jej wysokości), a nie etap z związany z przyznaniem pomocy (formalnym spełnienie warunków przyznania pomocy).

Reasumując, w ocenie Sądu, wszystkie kwestie sporne zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną również w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Poprzez wykazanie chronologii zdarzeń poprzedzających powstanie grupy organ II instancji w sposób czytelny odniósł się zaś do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.