Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 lutego 2009 r.
V SA/Wa 2995/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Beata Krajewska (spr.).

Sędziowie WSA:-Dorota Mydłowska,-Małgorzata Rysz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług postanawia: Zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz P Sp. z o.o. w W kwotę 370 zł (trzysta siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu części kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 14 października 2008 r. sygn. akt I GSK 770/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zawarte w pkt 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1627/05 postanowienie o kosztach postępowania i sprawę w tym przedmiocie przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W pozostałej części Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W na rzecz skarżącej Spółki kwotę 120 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozpoznając ponownie sprawę w zakresie zasądzenia kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 200 i 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W na rzecz strony skarżącej kwotę 370 złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego.

Zgodnie z pierwszym z wyżej wymienionych przepisów w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Stosownie natomiast do treści art. 206 ww. ustawy w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przytoczony przepis stanowi wyjątek od zasady jaką jest zwrot kosztów (w pełnej wysokości) niezbędnych do celowego dochodzenia praw, nawet w przypadku uwzględnienia skargi w części. Rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 206 omawianej ustawy określane jest jako zasada stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, będąca uzupełnieniem zasady odpowiedzialności za wynik postępowania, zwanej też zasadą rezultatu. Nieobligatoryjne zasadzenie jedynie części kosztów może nastąpić wyłącznie w uzasadnionych przypadkach.

W przedmiotowej sprawie miarkując wysokość kosztów Sąd kierował się tym, że akt o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe zawiera rozstrzygnięcia dotyczące trzech dalece odmiennych zagadnień, odnoszących się do zawyżenia wartości celnej leków recepturowych, zaniżenia wartości celnej leków przeznaczonych do sprzedaży bez recepty oraz podatku VAT. Uprawniony jest więc wniosek, że w ramach jednego aktu rozstrzygnięto trzykrotnie co do różnej istoty odrębnych spraw. Zatem akt organu pierwszej instancji pod względem redakcyjnym ujęty w formie jednego dokumentu i jednolicie nazwany decyzją w rzeczywistości obejmuje trzy odrębne rozstrzygnięcia o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w dwóch różnych częściach oraz określeniu podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zwrotowi powinna podlegać połowa kosztów postępowania, które w sprawie wynoszą 740 zł, to jest kwota 370 zł, z uwagi na to, iż kwestia podatku jest kwestią następczą, natomiast rozstrzygnięcie odnośnie leków bez recepty stanowiło jedno z dwóch zasadniczych kwestii kontrolowanej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 200 i art. 206 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.