Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 stycznia 2009 r.
V SA/Wa 2979/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie M. Sp. z o.o. w G. na postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia... września 2008 r. Nr.. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze z 30 października 2008 r. na opisane w komparycji postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydane w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Sąd zauważa, iż przesłanką niezbędną do wstrzymania wykonania jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122), nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (v. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz wyd. PWN, Warszawa 2005, s. 296).

W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Wniosek ten dotyczy zatem postanowienia, które nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków nadających się do wykonania dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Przedmiotowemu postanowieniu brak więc przymiotu wykonalności, a tym samym wstrzymanie jego wykonania nie jest możliwe.

Dodatkowo należy wyjaśnić, iż Sąd nie ma przewidzianej prawem możliwości zwrócenia się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wstrzymanie się z wydaniem decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości, o co wnosi w skardze strona. Ponadto, zgodnie z art. 106 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest uprawniony do wydania powyżej wskazanej decyzji przed uzyskaniem ostatecznego stanowiska Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.