Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2123863

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 grudnia 2015 r.
V SA/Wa 2443/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sędziowie WSA: Krystyna Madalińska-Urbaniak, Anna Wesołowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Miasta (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2015 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Miasto (...) (Skarżący) od decyzji Dyrektora (...) Jednostki Wdrażania Programów Unijnych ((...) JWPU, organ pierwszej instancji) z dnia (...) stycznia 2015 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju (Minister, organ odwoławczy) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zwrocie kwoty (...) złotych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia zwrotu.

Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Dyrektora (...) JWPU z dnia (...) stycznia 2015 r. Skarżący zobowiązany został do zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu pt. "(...)" (nr (...)) wykorzystanego z naruszeniem procedur obowiązujących w ramach PO KL w kwocie (...) zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu, tj. dla kwoty (...) zł - od dnia 30 sierpnia 2013 r., dla kwoty (...) zł - od dnia 11 marca 2013 r.

Odwołujący nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji i w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (...) JWPU.

Po rozpoznaniu odwołania Minister opisaną na wstępie decyzją uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i zobowiązał Skarżącego do zwrotu kwoty (...) zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia ich zwrotu.

W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że Skarżący w okresie od (...) stycznia 2011 r. do (...) listopada 2013 r. realizował na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu (...).12.2011 r. projekt pt. "(...)" (nr (...)) Na realizację zadań projektu Skarżącemu przyznano dofinansowanie w wysokości (...) zł.

Na podstawie § 10 ust. 8 umowy o dofinansowanie, Skarżący zobowiązany był do rozliczenia 100% otrzymanego dofinansowania w końcowym wniosku o płatność. Odwołujący otrzymał dofinansowanie w pięciu transzach w łącznej kwocie (...) zł, a w końcowym wniosku o płatność nr 9 za okres od października 2013 r. do końca okresu realizacji projektu, tj. do (...).11.2013 r., zatwierdzonym w dniu (...) kwietnia 2014 r. wykazał rozliczenie 77,98% kwoty przyznanego dofinansowania. Różnica pomiędzy otrzymaną kwotą dofinansowania, a kwotą rozliczonych i zatwierdzonych przez (...) JWPU wydatków na podstawie wszystkich wniosków o płatność ((...) zł) wynosiła (...) zł. Kwota ta nie była kwestionowana przez Skarżącego.

Zgodnie z § 27 ust. 4 ww. umowy, niewykorzystana część otrzymanych transz dofinansowania podlegała zwrotowi na rachunek bankowy wskazany przez Instytucję Wdrażającą, w terminie 30 dni od zakończenia realizacji projektu. W przypadku niedokonania zwrotu w ww. terminie od kwoty niewykorzystanej części dofinansowania nalicza się odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

Okres realizacji projektu zakończył się w dniu 30 listopada 2013 r., w związku z czym Skarżący zobowiązany był do zwrotu niewykorzystanej części otrzymanych transz dofinansowania do dnia 30 grudnia 2013 r., jednak zwrot kwoty (...) zł dokonany został w dniu 31 grudnia 2013 r., tj. z jednodniowym opóźnieniem, co stanowiło naruszenie § 27 ust. 4 umowy z dnia (...).12.2011

Organ drugiej instancji wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm., zwana dalej ustawą o finansach publicznych) wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W ocenie Ministra niedopełnienie przez obowiązku wynikającego z § 27 ust. 4 umowy o dofinansowanie uznać należy za naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Minister przytoczył następnie brzmienie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, art. 55 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej:"Ordynacja podatkowa"), i wyjaśnił, że w świetle powyższych przepisów oraz wobec brzmienia § 27 ust. 4 umowy o dofinansowanie Skarżący dokonując zwrotu niewykorzystanego dofinansowania po terminie wskazanym w umowie powinien był uwzględnić obok kwoty należności głównej zobowiązania również sumę odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu - czego nie uczynił.

Minister ustalił również, że w związku z naruszeniem przez Odwołującego § 27 ust. 4 umowy i brakiem zwrotu pełnej kwoty należności głównej wraz z odsetkami, na podstawie ww. przepisu umowy (...) JWPU naliczyła Skarżącemu pozostałą kwotę do zapłaty kwotę, o czym poinformowała Skarżącego i wezwała go do zapłaty tejże kwoty w informacji o wynikach weryfikacji wniosku o płatność końcową z dnia (...) kwietnia 2014 r., a następnie w pismach z dnia (...) maja 2014 r. i (...) lipca 2014 r.

Minister podkreślił, że przedmiotem sporu w postępowaniu odwoławczym jest podstawa prawna określenia terminu, od którego należy naliczyć odsetki od niewykorzystanej części dofinansowania w związku z nieterminowym zwrotem kwoty niewykorzystanej części dofinansowania.

Minister wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego Skarżący wniósł o uzupełnienie akt sprawy o umowę zawartą w ramach innego projektu PO KL (umowa z dnia (...).10.2011 r. pomiędzy (...) JWPU a firmą (...) Sp. z o.o.), w której § 27 ust. 4 uzupełniono o odwołanie do § 13 umowy w brzmieniu: "W przypadku niedokonania zwrotu w ww. terminie, stosuje się przepisy § 13 umowy". Odwołujący podkreślił w swym odwołaniu, iż w § 27 ust. 4 jego umowy o dofinansowanie z dnia (...).12.2011 r. nie znalazło się odwołanie do § 13 umowy, a zatem nieuprawnionym jest twierdzenie, iż odsetki należy naliczyć na podstawie art. 207 \ustawy o finansach publicznych.

W ocenie Ministra, zgodnie z art. 60 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności m.in. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. W związku z tym, że należności wynikające z rozliczenia końcowego projektu należy traktować jako niepodatkowe należności budżetu państwa o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 ustawy, w zakresie zwrotu tych kwot obowiązują zapisy ustawy o finansach publicznych, w tym art. 207 ust. 1 pkt 2 mówiący o środkach wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy. Oznacza to, że w przypadku niedokonania zwrotu w terminie 30 dni od dnia zakończenia realizacji projektu od kwoty niewykorzystanej części dofinansowania należy naliczyć odsetki na podstawie art. 207 ustawy, tj. jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków, do dnia zwrotu.

Minister nie podzielił stanowiska Skarżącego, że art. 207 ustawy o finansach publicznych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie zostały spełnione przesłanki zwrotu środków z art. 207 ust. 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego naruszenie przez Skarżącego § 27 ust. 4 umowy o dofinansowanie stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych - a zatem spełniona została przesłanka z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje kwestia, iż Skarżący rozliczone i zatwierdzone przez (...) JWPU w ramach projektu wydatki poniósł zgodnie z procedurami, w tym Wytycznymi, bowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest brak wymaganego § 27 umowy o dofinansowanie zwrotu kwoty niewykorzystanego dofinansowania wraz z odsetkami, a nie kwoty wykorzystanego dofinansowania zatwierdzonego przez (...) JWPU.

Minister za niezasadne ustał również stanowisko Skarżącego, zgodnie z którym w sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej a nie art. 207 ustawy o finansach publicznych. W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 ustawy a za takie należy uznać należności wynikające z rozliczenia końcowego projektu, stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, lecz wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w ustawie o finansach publicznych. Kwestia zaś naliczania odsetek od środków, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych, została uregulowana w art. 207 ustawy, co uniemożliwia zastosowanie art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji w rozstrzygnięciu swej decyzji wskazał dwa terminy przekazania kwoty (...) zł, od których należy naliczyć odsetki: 30 sierpnia 2013 r. dla kwoty (...) zł i 11 marca 2013 r. dla kwoty (...) zł, argumentując to faktem, iż kwota dokonanego zwrotu przez Skarżącego jest wyższa od kwoty ostatniej transzy (dokonanej w dniu 30 sierpnia 2013 r.) o (...) zł, co na podstawie art. 55 Ordynacji podatkowej powoduje konieczność naliczenia kwoty odsetek zarówno od ostatniej transzy, jak i przedostatniej transzy. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją organu I instancji w tym zakresie, w związku z czym uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 207 ust. 12 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych orzekł co do istoty sprawy. W ocenie organu odwoławczego, kwota odsetek od kwoty należności głównej powinna zostać naliczona wyłącznie od daty 30 sierpnia 2013 r., tj. przekazania ostatniej transzy, w związku z faktem, iż kwota należności głównej (...) zł obliczona proporcjonalnie w myśl art. 55 Ordynacji podatkowej została zaliczona Skarżącemu w kwocie jego zwrotu (...) zł, a pozostała część tej należności zawiera się w kwocie przekazanej ostatniej transzy. Rozwiązanie to jest bardziej korzystne dla Skarżącego, który zwrócił niepełną kwotę oszczędności. Do zwrotu pozostaje zatem kwota (...) zł, które w całości powinny zostać przypisane do ostatniej transzy dofinansowania jako ostatnie nierozliczone środki w ramach projektu.

Skarżący wniósł od powyższej decyzji skargę do tutejszego sądu zarzucając:

A. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:

1.

art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych,

2.

art. 207 ust. 10 tejże ustawy,

3.

art. 53 § 4 oraz 55 § 2 Ordynacji podatkowej,

4.

naruszenie zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w związku z § 2 i § 4 umowy z dnia 12 grudnia 2011 r. o dofinansowanie projektu, B. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 105 § 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia jakichkolwiek procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, brak więc było podstaw do zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. W ocenie Skarżącego, organ błędnie uznał, że doszło do naruszenia § 27 ust. 4 umowy o dofinansowanie poprzez dokonanie zwrotu zaoszczędzonej kwoty nie w terminie 30 nie dni od zakończenia realizacji projektu, lecz w terminie o jeden dzień spóźnionym, to jest 31 grudnia 2013 r.

W ocenie Skarżącego, kwestię liczenia odsetek reguluje art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał, że nie zgadza się również z rachunkowym wyliczeniem odsetek, oraz podkreślił, że rozliczenie zostało dokonane terminowo, a więc brak było podstaw do zastosowania art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, a ewentualne zastosowanie powyższego przepisu wymagało zaliczenia dokonanej przez Skarżącego wpłaty proporcjonalnie na należność główną i odsetki.

Skarżący wskazał również, że postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe, bowiem zwrot zaoszczędzonej kwoty został przez niego dokonany z własnej inicjatywy, brak było zatem podstaw do stosowania art. 207 ust. 10 ustawy o finansach publicznych.

W skardze wskazano również, że skoro w rozważanej sprawie dniem upływu terminu płatności był 30 grudzień 2013 r. a bank dokonał wpłaty w dniu 31 grudnia 2013 r. po otrzymaniu dyspozycji przelewu, to Skarżący nie pozostawał ani jednego dnia w zwłoce i rozliczył się w terminie. Podniesiono także, że nie została wydana decyzja w zakresie korekty finansowej, która poprzedzać winna wydanie decyzji o zwrocie środków. Końcowo wskazane zostało, że skoro środki na realizację projektu wydatkowano środki w niższej wysokości, to również zwrot winien obejmować niższą kwotę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organ, zgodnie z którymi termin zwrotu niewykorzystanej przez Skarżącego części dofinansowania upływał w dniu 30 grudnia 2013 r., a dokonany został w dniu 31 grudnia 2013 r.

Wobec stanowiska zawartego w skardze, z którego zdaje się wynikać, że na etapie postępowania sądowego Skarżący uznał, iż rozliczenie nastąpiło w terminie sąd wyjaśnia, że skoro zgodnie z umową okres realizacji projektu kończył się w dniu 30 listopada 2013 r. to 30 dniowy termin na zwrot niewykorzystanych środków upływał w dniu 30 grudnia 2013 r. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że rachunek bankowy Skarżącego obciążony został kwotą (...) złotych, z tytułu przelewu na konto (...) JWPU w dniu 31 grudnia 2013 r. Powyższe oznacza, że Skarżący dokonał rozliczenia środków w terminie o jeden dzień później, niż wynikało to z umowy.

Ocena, prawidłowości wydanej przez organ decyzji wymaga ustalenia, czy powyższy stan faktyczny winien być oceniany według przepisów kodeksu cywilnego, ustawy o finansach publicznych, czy też Ordynacji podatkowej w zakresie wskazanym przez Skarżącego w skardze to jest w zakresie określonym w art. 53 § 4 i 55 § 2 tejże ustawy.

W ocenie sądu do przedstawionego powyższej stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy ustawy kodeks cywilny. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że okolicznością niesporną w sprawie jest, że przedmiotem umowy z dnia z dnia (...) grudnia 2011 r. było dofinansowanie projektu "(...)". Zgodnie z powyższą umową, Skarżący otrzymał na realizację zadań związanych z powyższym projektem dofinansowanie w wysokości (...) złotych ze środków europejskich.

W tym miejscu przywołać należy stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 października 2014 r. sygn. akt II GPS 2/14, zgodnie z którym "w świetle ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju prawną podstawę dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej stanowi umowa zawierana pomiędzy instytucją zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą a beneficjentem pomocy. Przekonują do takiego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości regulacje omawianej ustawy, w szczególności: art. 26 ust. 1 pkt 5 oraz art. 30 ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. W myśl bowiem art. 26 ust. 1 pkt 5 u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.p.p.r. podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2. Z kolei ust. 2 art. 30 u.z.p.p.r. przewiduje, że umowa albo decyzja, o których mowa w ust. 1, określają warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane.

Z art. 29 ust. 1 u.z.p.p.r. wynika, że instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 u.z.p.p.r., ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej. Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje obejmujące wzór umowy o dofinansowanie projektu (ust. 2 pkt 10). Do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia środków odwoławczych przewidzianych w ustawie, instytucja ogłaszająca konkurs nie może spowodować pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładać na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowych obowiązków (ust. 4).

Treść omawianej umowy determinuje art. 206 u.f.p., z którego to ust. 1 wynika, że szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo w art. 9 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego. W myśl ust. 2 umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności:

1)

opis projektu lub zadania, w tym cel, na jaki przyznano środki, i termin jego realizacji;

2)

harmonogram dokonywania wydatków, obejmujący okres co najmniej jednego kwartału;

3)

wysokość przyznanych środków;

4)

zobowiązanie do poddania się kontroli i tryb kontroli realizacji projektu lub zadania;

5)

termin i sposób rozliczenia projektu oraz ewentualnych zaliczek;

6)

formy zabezpieczeń należytego wykonania zobowiązań wynikających z umowy;

7)

warunki rozwiązania umowy ze względu na nieprawidłowości występujące w trakcie realizacji projektu;

8)

warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny.

Dodać do powyższego jeszcze należy treść art. 207 ust. 8 u.f.p., z którego wynika, że instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem ma kompetencje do wezwania beneficjenta do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności.

Analiza treści obowiązkowych postanowień umowy o dofinansowanie wskazuje jednoznacznie, że wszystkie istotne elementy relacji jaka zachodzi pomiędzy instytucją przyznającą dofinansowanie a beneficjentem w zakresie dofinansowania zawarte są w umowie łączącej obie strony. Niewątpliwie zatem podpisanie takiej umowy tworzy zobowiązanie cywilnoprawne. Nie przeszkadza temu fakt, że pewne uprawnienia i obowiązki wynikające z tej umowy mają podłoże administracyjnoprawne, np. zobowiązanie do poddania się kontroli i tryb kontroli realizacji projektu lub zadania (art. 206 ust. 2 pkt 4 u.f.p.)".

W uzasadnieniu uchwały wskazane zostało następnie, że nie wszystkie elementy tej relacji wynikającej z umowy o dofinansowanie mają charakter cywilnoprawny. Ustawodawca wprowadził do tych stosunków prawnych, łączących strony umowy o dofinansowanie, elementy publicznoprawne, stanowiące dodatkowe gwarancje, zapewniające prawidłową realizację umowy.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że pomimo, iż umowa o dofinansowanie doprowadziła do powstania zobowiązania cywilnoprawnego to jednak pewne obowiązki uregulowane są przepisami o charakterze administracyjnoprawnym.

Zasady zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania określone zostały w § 27 ust. 4 umowy o dofinansowanie, przy czym w powyższym przepisie umowy wskazane zostało, że w razie nie dokonania zwrotu w terminie od kwoty niewykorzystanej części dofinasowania nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych.

W zaskarżonej decyzji wskazane zostało, że dokonanie zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania uznać należy, za naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym procedury, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania Beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 przywołanej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r. II GSK 2004/13).

Wobec powyższego, zwrot nie wykorzystanej części dofinansowania po upływie terminu wynikającego z § 27 ust. 4 umowy uznać należy za naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, co uzasadnia zastosowanie art. 207 ust. 1 tejże ustawy.

Powołany przepis określa w szczególności termin naliczania odsetek od środków podlegających zwrotowi oraz ich wysokość.

W powyższym zakresie nie znajdą zatem zastosowania przepisy kodeksu cywilnego regulujące zakres odpowiedzialność dłużnika w razie nieterminowego spełnienia świadczenia. W tym miejscu wskazać należy że jeżeli w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowałyby przepisy kodeksu cywilnego (art. 481 § 1 k.c.), wówczas stanowisko strony Skarżącej, zgodnie z którym odsetki winny być naliczone wyłącznie za 1 dzień opóźnienia w spełnieniu świadczenia (a więc w kwocie (...) złotych) byłoby uzasadnione. Jednak art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wskazuje wprost, że odsetki naliczane są nie od upływu terminu zwrotu środków, ale od dnia przekazania tychże środków. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że odsetki winny być naliczone nie od dnia 30 grudnia 2013 r. (czyli od dnia upływu terminu zwrotu środków) jak podnosił Skarżący, ale od dnia przekazania środków, czyli w niniejszej sprawie od dnia 30 sierpnia 2013 r.

Podzielić należy również stanowisko organu drugiej instancji, zgodnie z którym z uwagi na uregulowanie w ustawie o finansach publicznych terminu od którego naliczane są odsetki w przypadku nieterminowego zwrotu środków, brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej.

Oznacza to, że dokonując zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania po upływie terminu Skarżący zobowiązany był do jej powiększenia o odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowej naliczone od dnia przekazania środków, to jest od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia zwrotu. Skoro dokonując zwrotu w dniu 31 grudnia 2013 r. kwoty (...) złotych to jest niewykorzystanej części dofinansowania Skarżący nie powiększył jej o odsetki naliczone według stawki jak dla odsetek za zaległości podatkowe od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia zwrotu, organ postąpił prawidłowo rozliczając dokonaną wpłatę w części na odsetki a w pozostałej części na należność główną. Oznacza to również, że kwota nie wpłaconej w dniu 31 grudnia 2013 r. części należności głównej winna być również zwrócona z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od 30 sierpnia 2013 r. do dnia jej zwrotu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 207 ust. 10 ustawy o finansach publicznych poprzez zobowiązanie Skarżącego do zwrotu środków europejskich bez uprzedniego wydania orzeczenia w formie decyzji ustalającej i nakładającej korektę finansową wskazać należy, że zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r. sygn. akt II GPS 2/14 ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Skarżący podnosił w skardze, że skoro środki na realizację projektu wydatkowano środki w niższej wysokości, to również zwrot winien obejmować niższą kwotę. Odnosząc się do powyższego argumentu sąd wskazuje, że dofinansowanie przyznane zostało Skarżącemu w kwocie (...) złotych, z zaznaczeniem, że dofinansowanie to stanowić będzie nie więcej niż 87.25% wydatków kwalifikowalnych. Z § 278 ust. 4 umowy wynika zaś, że zwrotowi podlega niewykorzystania część otrzymanych transz dofinansowania. Powyższy zapis winien być odczytany w ocenie sądu jako zapis obligujący do zwrotu całej niewykorzystanej kwoty, bez względu na to, jaki był ostatecznie procentowy udział środków europejskich i wkładu własnego w realizację projektu.

Wobec powyższego zarzuty podniesione w punkcie A petitum skargi uznać należało za nieuzasadnione, a w konsekwencji, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. nakazujący umorzenie postępowania jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.

Końcowo sąd wskazuje, że kwota odsetek naliczonych według stawki jak dla zaległości podatkowych od kwoty (...) złotych od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia zwrotu to jest do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi (...) złotych, podczas gdy w decyzji wskazana została kwota niższa, to jest (...) złotych. Jednak zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu, a co za tym idzie brak było podstaw do uchylenia decyzji na niekorzyść strony skarżącej.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.