Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2050997

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 lutego 2015 r.
V SA/Wa 2196/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Sowiński.

Sędziowie WSA: Mirosława Pindelska (spr.), Arkadiusz Tomczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Województwa (...) na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie subwencji ogólnej dla województw; oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi Województwa (...) (dalej jako: "Skarżący" lub "Województwo") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów (dalej jako: "Minister" lub "Organ") z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...), którą:

1.

umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe w części dotyczącej umorzenia odsetek od zaległej kwoty wpłaty do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r.;

2.

odmówiono nienaliczania dalszych odsetek od kwoty niedokonanych wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Województwo spełniło warunki do wnoszenia wpłat do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej, określone w art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o dochodach"). W związku z powyższym Minister, na mocy art. 33 ustawy o dochodach, pismami z dnia (...) października 2012 r. i dnia (...) lutego 2013 r. poinformował Zarząd Województwa (...) o kwocie wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej na 2013 r. w wysokości 661.345.344 zł. Miesięczna kwota wpłat wynosiła 55.112.112 zł. Województwo nie dokonało wpłat za grudzień 2013 r. Minister wskazał, że od kwot niewpłaconych w terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych, stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o dochodach.

Województwo, wnioskiem z dnia (...) marca 2014 r., wystąpiło o umorzenie odsetek za zwłokę i jednocześnie nienaliczanie dalszych odsetek z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc grudzień 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Województwo znajduje się w bardzo złej sytuacji finansowej ze względu na obniżenie dochodów pochodzących z tytułu udziału w podatku dochodowym od osób prawnych. Podniesiono ponadto, że trudna sytuacja finansowa Województwa uniemożliwia realizację jego zadań własnych, co w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 13/11 z dnia 4 marca 2014 r.) uzasadnia umorzenie odsetek od tej wpłaty.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. Minister umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w części dotyczącej umorzenia odsetek od zaległej kwoty wpłaty do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r. oraz odmówił nienaliczania dalszych odsetek od kwoty niedokonanych wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r.

Organ uznał, że postępowanie wszczęte na powyższy wniosek Skarżącego należy uznać za bezprzedmiotowe, gdyż obowiązujące przepisy nie przewidują stosowania ulgi w spłacie zobowiązań, polegającej na umorzeniu odsetek od wpłat województw, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach, do wpłat określonych w art. 29-31 stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem wskazanym w ust. 4 tego artykułu. Przepis art. 35 ust. 4 stanowi, że do wpłat określonych w art. 29-31 nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących odraczania terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, rozkładania na raty podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, a także umarzania zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę. Cytowany przepis wprowadza więc ograniczenie w stosowaniu ulg o charakterze indywidualnym udzielanych w drodze decyzji administracyjnych i ma zastosowanie także do umarzania odsetek od zaległych wpłat województw do budżetu państwa. Wyłączenie stosowania wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej oznacza, że nie ma przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Województwa. Postępowanie w sprawie umorzenia odsetek od zaległej wpłaty do budżetu państwa nie doprowadzi do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.

Minister kategorycznie stwierdził, że w przedmiotowym przypadku w sposób oczywisty brakuje podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co uzasadnia jej umorzenie w omawianej części. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Minister dodał - powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 154/11, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialno-prawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, lub negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.

W ocenie Ministra podstawy do umorzenia odsetek nie stanowi również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. Wyjaśnił, iż uznane za niezgodne z Konstytucją art. 31 i 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego utracą moc obowiązującą we wskazanym w wyroku zakresie z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia w wyroku w Dzienniku Ustaw (tekst jedn.: od dnia 19 marca 2014 r.). Dodał, iż treść wyroku nie wpływa na obowiązywanie normy zawartej w art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

W związku z tym, zdaniem Organu, postępowanie wszczęte na wniosek Województwa należało uznać za bezprzedmiotowe w części dotyczącej umorzenia odsetek i w tym zakresie należało je umorzyć.

Następnie Minister odniósł się do drugiej części wniosku dotyczącego nienaliczania odsetek. Wskazał, że kwestię tą reguluje przepis art. 54 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa przypadki kiedy nie nalicza się odsetek za zwłokę. Zdaniem Ministra Województwo nie spełnia określonych w art. 54 Ordynacji podatkowej przesłanek nienaliczania odsetek. W związku z tym, Minister odmówił nienaliczenia odsetek od kwoty niedokonanych spornych wpłat.

Województwo we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia (...) kwietnia 2014 r. zarzuciło decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r. naruszenie przepisów: art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach, poprzez uznanie, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy wniosek o umorzenie nie dotyczył wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw tylko odsetek od zaległości z tego tytułu; art. 54 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i 107 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i ograniczenie się w swoim rozstrzygnięciu w zakresie nienaliczenia odsetek za zwłokę wyłącznie do stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki nienaliczenia odsetek, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego i analizy tej kwestii.

Minister Finansów decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister zasadniczo powtórzył argumentację z decyzji I instancji w zakresie bezprzedmiotowości postępowania co do umorzenia odsetek za zwłokę.

W zakresie nienaliczenia odsetek od niedokonanych spornych wpłat Minister uznał, że nie występują przesłanki z art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej. Wynika to z tego, że w przedmiotowej sprawie nie dokonano zabezpieczenia, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 1. Nie wystąpił również przypadek wymieniony w pkt 2 art. 54 § 1, pozwalający na nienaliczanie odsetek, w związku z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie nastąpiło także przekroczenie terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w pkt 3. Nie doszło również do zawieszenia postępowania z urzędu, co mogłoby być podstawą do nienaliczania odsetek na podstawie pkt 4. Minister dodał, że z uwagi na wysokość naliczonych odsetek za zwłokę (1.404.226,00 zł na dzień złożenia wniosku), nie mógł być zastosowany przepis art. 54 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek nie nalicza się jeżeli wysokość odsetek nie przekracza trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej. Zdaniem Ministra w sprawie nie mają także zastosowania przepisy pkt 7 i 7a z art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto, przepisy odrębne, w tym ustawa o dochodach, nie przewidują nienaliczania odsetek od wpłat województw do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw (art. 54 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej).

Minister nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach i wyjaśnił, że zaskarżona decyzja w sposób niebudzący wątpliwości dotyczy umorzenia odsetek od zaległości z tytułu wpłat Województwa do budżetu państwa, a nie umorzenia wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na cześć regionalną subwencji ogólnej dla województw. Świadczy o tym to, że podając w zaskarżonej decyzji podstawę prawną i przedmiot wniosku wskazano, że " (...) po rozpatrzeniu wniosku Województwa (...) o umorzenie odsetek za zwłokę oraz nienaliczanie odsetek od kwoty wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r.". Po drugie, na stronie 2 uzasadnienia stwierdzono, że "Postępowanie wszczęte na wniosek Województwa (...) o umorzenie odsetek za zwłokę należy uznać za bezprzedmiotowe (...)". Powyższe wskazuje, że Minister w zaskarżonej decyzji, odniósł się do wniosku strony o umorzenie odsetek od zaległych wpłat do budżetu państwa.

Minister podkreślił, że skoro w przepisie art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach zostały wyłączone przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące umarzania odsetek, to tym samym nie jest możliwe umarzanie odsetek za zwlokę od wpłat do budżetu państwa. Gdyby bowiem ustawodawca chciał wyłączyć możliwość umarzania samych wpłat, to nie zamieszczałby odwołania do przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących umarzania odsetek za zwłokę. W związku z tym, że nie ma przepisu prawa materialnego pozwalającego na umarzanie odsetek od wpłat województw do budżetu państwa, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Organ uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 54 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Minister Finansów wyjaśnił, iż przed wydaniem decyzji dokonał analizy przesłanek nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 Ordynacji Podatkowej i doszedł do wniosku, że Skarżący nie wypełnia dyspozycji tego przepisu. Dodał, iż przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające doprowadziło do odmowy nienaliczania odsetek. Wskazał ponadto, iż wyliczył odsetki na dzień złożenia wniosku, co jest szczególnie istotne w świetle art. 54 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W skardze do tutejszego Sądu Województwo (...) wniosło o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Województwo zarzuciło naruszenie przepisów prawa, tj.: art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach, poprzez uznanie, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy wniosek o umorzenie nie dotyczył wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw tylko odsetek od zaległości z tego tytułu; art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach oraz w związku z art. 167 ust. 1 i 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie sytuacji finansowej Województwa przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę w uiszczeniu wpłaty za miesiąc grudzień 2013 r.; art. 7, 77 i art. 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieuwzględnienie ważnego interesu strony oraz interesu publicznego w kwestii umorzenia odsetek od zaległości z tytułu wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc grudzień 2013 r. jak również nieprzedstawienie w uzasadnieniu pełnego stanu faktycznego sprawy art. 54 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony w zakresie nienaliczania odsetek za zwłokę od nieterminowych wpłat za grudzień 2013 r. naruszenie art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niezgodne z tymi przepisami doręczanie rozstrzygnięcia organu I instancji.

Skarżący w motywach skargi podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach - do wpłat określonych w art. 29-31 nie stosuje się ulg i umorzeń wynikających z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W przepisie tym nie ma natomiast mowy o tym, że nie stosuje się ich również do odsetek. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości umarzania odsetek, to nie ograniczyłby się w tym przepisie do odesłania do samych wpłat określonych w art. 29-31 ustawy, ale do wpłat i odsetek, albo do należności wymienionych w ust. 1. Tam gdzie ustawodawca chciał się odnieść nie tylko do należności głównej (wpłaty), ale i do odsetek uczynił to w sposób niebudzący wątpliwości, tak jak w dalszym przepisie art. 36 ustawy o dochodach. Skarżący stwierdził, że z art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach, wynika jedynie brak zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących umarzania zaległości podatkowej do wpłat określonych w art. 29-31 ustawy. Odsetki nie są przecież wpłatami określonymi w art. 29-31 ustawy. Przepisów podatkowych nie należy interpretować rozszerzająco, a analogia jest dopuszczalna tylko w celu wypełnienia luki prawnej. Zdaniem skarżącego luka prawa w tym aspekcie nie występuje, a wola ustawodawcy jest jednoznaczna, zważywszy, że dłużnikami z tytułu wpłat są jednostki samorządu terytorialnego, zatem obciążanie ich odsetkami nie leży w interesie publicznym.

Następnie skarżący zarzucił, że Minister wydając zaskarżoną decyzję pominął sytuację finansową Województwa mającą wpływ na możliwości wywiązywania z obowiązków w zakresie wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Szczegółowe stanowisko w tym zakresie zostało przedstawione w licznych wystąpieniach kierowanych przez Województwo do Ministra. Stanowisko w nich przedstawione, jak i zawarty tam materiał dowodowy nie zostały w ogóle uwzględnione w toku postępowania.

Zdaniem skarżącego konieczność uwzględnienia wpływu sytuacji finansowej na możliwości wywiązywania się przez Województwo z obowiązku wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, a tym samym na przyczyny opóźnienia w ich uiszczaniu, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 marca 2014 r. sygn. K 13/11.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów k.p.a. w zakresie doręczenia decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r. stronie. Podniósł, iż ww. decyzję organ doręczył najpierw osobie, którą uznał za pełnomocnika i od której zażądał odpowiedniego pełnomocnictwa, co zostało wykonane w wyznaczonym terminie. Następnie ponownie doręczył decyzję bezpośrednio stronie i dopiero od tego doręczenia liczył terminy na wniesienie środków odwoławczych. Zdaniem Skarżącego powyższe działanie spowodowało, iż nadal bez rozpatrzenia pozostaje wniosek Województwa (...) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Finansów z (...) kwietnia 2014 r. wniesiony przez pełnomocnika Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że wnioskiem z (...) marca 2014 r., Województwo (...) wystąpiło o umorzenie odsetek za zwłokę z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2013 r. i jednocześnie nienaliczanie dalszych odsetek z tego tytułu.

Przedmiotem sporu są więc dwa zagadnienia. Pierwsze - czy Minister Finansów zasadnie umorzył postępowanie w zakresie umorzenia odsetek z powodu braku podstaw prawnych do ich umorzenia, oraz - drugie - czy Minister poprawnie odmówił nienaliczania dalszych odsetek z powodu niespełnienia przesłanek koniecznych do podjęcia decyzji pozytywnej dla strony.

W przedmiocie kwestii pierwszej Sąd stwierdza, że organ trafnie wywiódł, że obowiązujące przepisy nie przewidują stosowania ulgi w spłacie zobowiązań, polegającej na umorzeniu odsetek od wpłat województw, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej.

Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach - do wpłat określonych w art. 29-31 (a do takich należy przedmiotowa wpłata) stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem wskazanym w ust. 4 tego artykułu. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach stanowi, że do wpłat określonych w art. 29-31 nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących odraczania terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, rozkładania na raty podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, a także umarzania zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.

Zatem przywołany przepis wprowadza ograniczenie w stosowaniu ulg o charakterze indywidualnym udzielanych w drodze decyzji administracyjnych i ma zastosowanie także do umarzania odsetek od zaległych wpłat województw do budżetu państwa. Wyłączenie stosowania wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej oznacza, że nie ma przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Województwa. Tym samym postępowanie w sprawie umorzenia odsetek od zaległej wpłaty do budżetu państwa nie mogło doprowadzić do wydania decyzji administracyjnej, rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.

W związku z powyższym Sąd za niezasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach, ponieważ został on poprawnie zinterpretowany przez organ i jednocześnie wyraźnie odnosił się do odsetek od zaległości, a nie samych wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw.

Konsekwencją powyższego było poprawne zastosowanie przez Ministra art. 105 § 1 k.p.a. dotyczącego umorzenia postępowania w sytuacji jego bezprzedmiotowości. Niewątpliwie taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, brak podstawy prawnej do umorzenia przedmiotowych odsetek uniemożliwiał podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w tej kwestii. Postępowanie zostało zatem prawidłowo umorzone.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 i art. 25 ustawy o dochodach oraz w zw. z art. 167 ust. 1 i 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Sąd jeszcze raz podkreśla, że organ miałby obowiązek zastosowania w sprawie powyższych przepisów, ale tylko w sytuacji, gdyby istniał przepis prawa materialnego umożliwiający rozpatrzenie sprawy co do jej istoty. Z uwagi jednak na brak przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę do umorzenia żądanych odsetek, nie można postawić organowi zarzutu naruszenia wymienionych przepisów.

W zakresie kwestii drugiej - dotyczącej odmowy nienaliczania odsetek od kwoty niedokonanych wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województwa za grudzień 2013 r. - Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 54 Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej - odsetek za zwłokę nie nalicza się:

1)

za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

2)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4)

w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;

5)

jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej;

7)

za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania;

7a) za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy;

8)

w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji Minister Finansów odniósł się do każdej z wymienionych wyżej przesłanek nie znajdując podstaw do ich zastosowania. W skardze, a także w trakcie postępowania administracyjnego, samo Województwo nie wskazało, poza postawieniem ogólnego zarzutu naruszenia art. 54 Ordynacji podatkowej, który z punktów tego przepisu miałby w sprawie zastosowanie. Zdaniem Sądu w sposób oczywisty żadnej ze wskazanych przesłanek w art. 54 Ordynacji podatkowej, skarżące Województwo nie spełnia, a więc odmowa nienaliczania odsetek przez organ była uzasadniona.

Nietrafny jest ponadto zarzut naruszenia art. 40 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezgodne z tymi przepisami doręczenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Wyjaśnić należy, iż decyzja z dnia (...) kwietnia 2014 r. została doręczona zarówno radcy prawnemu w Urzędzie Marszałkowskim Województwa (...) (w dniu (...) kwietnia 2014 r.), jak też Marszałkowi Województwa (...) (w dniu (...) maja 2014 r.), który w imieniu Województwa (...) podpisał wniosek skierowany do Ministra Finansów. Zdaniem Sądu, Organ trafnie przyjął, iż przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona Skarżącemu. Należy podkreślić, iż doręczenie decyzji radcy prawnemu Panu S. M. nie miało wpływu na uprawnienie Województwa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zauważyć trzeba, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej ogłoszenia lub doręczenia stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał (art. 110 k.p.a.). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że sytuacja związania organu wydaną decyzją zachodzi także w przypadku, gdy doręczenie decyzji (a zatem ujawnienie na zewnątrz władczej woli organu) nastąpiło z uchybieniem przepisom k.p.a. Jeśli decyzja organu administracji zostanie stronie doręczona, nawet nieprawidłowo, to nie można twierdzić, że nie weszła do obrotu prawnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1817/11, z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1201/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1710/13 - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto też wskazać, że fakt złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie świadczy o tym, że uchybienie przez organ przepisom o doręczeniach nie wywołało dla strony negatywnych skutków i nie pozbawiło jej możliwości obrony swych praw.

W związku z tym niezrozumiały jest zarzut jakoby nadal bez rozpatrzenia pozostawał wniosek Województwa (...) o ponowne rozpatrzenie sprawy, wysłany listem poleconym w dniu (...) kwietnia 2014 r. Decyzja z dnia (...) czerwca 2014 r. Nr (...) utrzymująca w mocy decyzję z dnia (...) kwietnia 2014 r. została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy i ostatecznie zakończyła postępowanie administracyjne. Jak słusznie zauważył Minister Finansów, przepisy k.p.a. nie przewidują wydawania odrębnych decyzji na skutek złożenia dwóch wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po doręczeniu w dniu (...) maja 2014 r. Województwo w dniu (...) czerwca 2014 r. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia (...) kwietnia 2014 r. (pismo z dnia (...) czerwca 2014 r. Nr (...) Nr Kanc.: (...)). Wniosek ten został więc złożony z zachowaniem terminu przewidzianego do złożenia odwołania od decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.