Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506842

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 lutego 2018 r.
V SA/Wa 2168/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i A. T. (prowadzących Niepubliczne Przedszkole "B. s.c.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. J.K. i A.T. (dalej: "Skarżące") wniosły o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą zostały one zobowiązane do zwrotu dofinansowania w kwocie 33.240,77 zł.

W uzasadnieniu wniosku Skarżące podniosły, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody majątkowej, gdyż zwrot ww. kwoty jest dużym obciążeniem dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność na niewielką skalę, tak jako one. Uważają, że może to wpłynąć na utratę płynności finansowej prowadzonej przez nie placówki, czego konsekwencją będzie zamknięcie przedszkola. W wyniku tego zarówno one jak i 12 osób, które zatrudniają bezpowrotnie stracą swoje źródło utrzymania, bowiem znalezienie pracy na rynku, na którym działa przedszkole, jest bardzo trudne. Ponadto rodzice 67 przedszkolaków uczęszczających do placówki, stracą możliwość zapewnienia swoim dzieciom opieki, co może oznaczać konieczność rezygnacji przez nich z pracy. Skarżące zaznaczyły, że działalność oświatowa nie jest nastawiona na zysk i nie stanowi działalności gospodarczej. Placówka prawie w 100% utrzymuję się z otrzymywanej z budżetu j.s.t. dotacji, a pobierane od rodziców niewielkie czesne jest przeznaczane na bieżące utrzymanie przedszkola i nie pozwala na spłatę określonej zaskarżoną decyzją kwoty.

Do wniosku dołączono kopie zestawienia dokumentów potwierdzających wydatki przedszkola sfinansowane z dotacji za wrzesień 2017 r. oraz zestawienia przychodów i kosztów działalności przedszkola we wrześniu 2017 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji.

W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżących wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Skarżące, tj. zwrot dofinansowania w kwocie 33.240,77 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu Skarżącym kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji.

Treść uzasadnienia wniosku wskazuje, iż Skarżące obawiają się wyrządzenia im znacznej szkody majątkowej poprzez utratę płynności finansowej prowadzonego przez nie przedszkola i konieczność jego likwidacji. Aby ocenić prawdopodobieństwo zaistnienia takiego skutku niezbędne jest odniesienie wysokości obciążającej je kwoty zwrotu do ich aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Należy przy tym podkreślić, że chodzi o całościową sytuację majątkową Skarżących, tj. zarówno "zawodową" jak i "prywatną". Trzeba bowiem pamiętać, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą odpowiadają za zobowiązania z tego wynikające całym swoim majtkiem. Nie ma tutaj podziału na majątek służący do prowadzenia działalności gospodarczej i majątek prywatny/osobisty. Dlatego też przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci majątkowej w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarcza musi być ocenia w odniesieniu co całości jej majątku.

Aby ocenia taka była możliwa Skarżące winne więc rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją aktualną, całkowitą sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Niestety z powinności tej nie wywiązały się właściwie ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że kwota 33.240,77 zł jest znaczna dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą na niewielską skalę i nadesłania zestawienia przychodów i wydatków przedszkola we wrześniu 2017 r. Dane te są zdecydowanie niewystarczające do oceny stanu majątku służącego im do prowadzenia przedszkola. Nie wiadomo jaką otrzymały dotację z budżetu j.s.t, jakie czesne pobierają od rodziców, jaki jest status prawny budynku, w którym prowadzą przedszkole, jakimi dysponują środkami pieniężnymi zdeponowanymi na rachunkach bankowych bądź w kasie, a także jaki posiadają majątek ruchomy i nieruchomości oraz jakiej wartości. Nieweryfikowalne są też twierdzenia Skarżących o "niewielkiej skali" ich działalności. Sądowi wiadome jest bowiem (na podstawie danych zawartych w aktach sądowych i administracyjnych), że oprócz Niepublicznego Przedszkola (...) Skarżące prowadzą również Niepubliczną Szkołę (...). Nadto nic nie wiadomo o rozmiarach i stanie ich majątku osobistego.

W tym miejscu wypada też podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżących, i to zarówno majątku służącego im do prowadzenia działalności gospodarczej jak i ich majątku osobistego. Skarżące winne więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi im szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. W ocenie Sądu bez pełnej, rzetelnej i właściwie udokumentowanej wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej Skarżących dokonanie oceny, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia im szkody majątkowej i jej rozmiarów nie jest możliwe.

Odnosząc się do podniesionej przez Skarżące okoliczności, że w przypadku konieczności zwrotu dofinansowania szkodę poniosą także ich pracownicy oraz rodzice przedszkolaków wyjaśnić należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia jedynie sytuację wnioskodawcy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innym podmiotom.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.