Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 647416

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 stycznia 2010 r.
V SA/Wa 1912/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kraczowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

C. P. wniosła za pośrednictwem organu skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Ministra Finansów. Skarżąca, w treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który oparła na treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jej zdaniem wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, z uwagi na szeroko opisywaną w skardze sytuację majątkową i osobistą, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni.

W piśmie z (...) stycznia 2010 r., skarżąca wnosi o niezwłoczne rozpatrzenie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie w całości wykonania decyzji Ministra Finansów z (...) maja 2009 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) marca 2009 r., odmawiającej umorzenia opłaty legalizacyjnej za samowolnie rozbudowany budynek mieszkalny. Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny, nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.

W tej sytuacji wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.