Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2778678

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 października 2019 r.
V SA/Wa 1802/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska.

Sędziowie WSA: Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Tomasz Zawiślak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013: oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi (...) (dalej także: "strona" lub "skarżący") jest decyzja Ministra Finansów (dalej także: "Minister" lub "organ") z (...) sierpnia 2018 r. znak: (...) utrzymująca w mocy decyzję własną z (...) grudnia 2017 r. znak: (...) zobowiązującą (...) do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 766.118 zł. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W związku z ustaleniami wynikającymi z kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w (...) w (...) w zakresie prawidłowości otrzymania z budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej na rok budżetowy 2013, zawartymi w wyniku kontroli (...) z (...) lutego 2017 r., Minister Finansów - pismem z 24 października 2017 r. - zawiadomił (...) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013. Minister Finansów zwrócił się także do (...) o zajęcie stanowiska w sprawie.

Z kolei Ministerstwo Edukacji Narodowej (dalej także: "MEN") pismem z 13 października 2017 r. poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez skarżącego nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 w wysokości 166.776 zł. W piśmie tym Ministerstwo Edukacji Narodowej wyjaśniło, że w wyniku wykazania błędnych danych w systemie informacji oświatowej na dzień 30 września 2012 r., stanowiących podstawę do naliczenia ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013, o 32,3016 została zawyżona liczba uczniów przeliczeniowych szkół/placówek oświatowych prowadzonych/dotowanych przez stronę. Jednocześnie Podsekretarz Stanu w MEN stanął na stanowisku, że za wychowanków MOW należy uznać nieletnich skierowanych do dnia 30 września 2012 r. do ośrodka, ale jeszcze niedoprowadzonych. W piśmie przedstawione zostały argumenty przemawiające za przyjęciem takiego stanowiska.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Minister Finansów decyzją z (...) grudnia 2017 r. zobowiązał stronę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 w wysokości 766.118,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1530, z późn. zm., dalej: "udjst").

Strona - korzystając z prawa zaskarżenia decyzji - wnioskiem z (...) grudnia 2017 r. zwróciła się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko.

Minister Finansów zaskarżoną decyzją z (...) sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję własną z (...) grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Minister Edukacji Narodowej dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013 (Dz. U. z 2012 r. poz. 1541, dalej rozporządzenia), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 28 ust. 5 udjst.

Do podziału części oświatowej subwencji ogólnej zostały przyjęte dane zgromadzone w bazie danych oświatowych, o których mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. Nr 139, poz. 814 z późn. zm., dalej ustawa o sio) oraz wydanego na podstawie upoważnienia wskazanego w art. 115 ust. 1 ustawy o sio rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz. U. z 2012 r. poz. 957, z późn. zm.). Ponadto sposób wykazywania danych w systemie informacji oświatowej został opisany w Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.13 (30 września 2012 r.).

Organ przywołał przepisy wskazujące co powinien obejmować zbiór danych i wskazał, że stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o sio dane są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 31 marca i 30 września każdego roku.

Dalej Minister wyjaśnił, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyczyny wystąpienia w niektórych szkołach i placówkach oświatowych w (...) nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2012 r., to wykazanie jako wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego oraz jako uczniów działającego przy nim gimnazjum, osób, które nie przebywały w tym ośrodku (przybyły po dacie sprawozdania lub nie przybyły w ogóle), a także wykazanie jako wychowanka specjalistycznego ośrodka szkolno-wychowawczego osoby, która została skreślona z listy wychowanków.

Zdaniem Ministra regulacje, dotyczące naliczania części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego, są jednoznaczne. Uwzględnianie konkretnych uczniów i wychowanków w określonych wagach algorytmu powinno następować zgodnie z wymogami, wskazanymi w opisach poszczególnych wag. Nieprawidłowości w zastosowaniu odpowiednich wag przy naliczaniu należnej jednostce samorządu terytorialnego na dany rok budżetowy części oświatowej subwencji ogólnej, są skutkiem błędów w danych wykazanych w odpowiednich tabelach systemu informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy - w tym przypadku według stanu na dzień 30 września 2012 r., uwzględnianych w kalkulacji subwencji oświatowej.

Zdaniem Ministra, skoro formuła algorytmiczna przewiduje m.in. zróżnicowane wagi dla wybranych kategorii uczniów i wychowanków oraz określonych typów i rodzajów szkół, to oczywistym jest, że, przedmiotem badania i analizy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym jest prawidłowość przeliczenia - przy naliczaniu uzyskanej przez (...) w 2013 r. części oświatowej subwencji ogólnej - uczniów i wychowanków określonymi wagami, a więc także prawidłowość wykazania w systemie informacji oświatowej danych - według stanu na dzień 30 września 2012 r. - stanowiących podstawę tych wyliczeń.

Organ ustalił, że w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień (...) września 2012 r., w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym Nr (...) w (...) wykazano zawyżoną o 11 liczbę wychowanków, przeliczonych następnie (przy naliczaniu uzyskanej przez (...) części oświatowej subwencji ogólnej) wagą P37, tj. wagą dedykowaną wychowankom tego rodzaju placówek, korzystającym z zakwaterowania w konkretnym ośrodku. Wszystkie z tych osób, w dniu 30 września 2012 r. nie były wychowankami zakwaterowanymi w ww. ośrodku ani uczniami szkoły, funkcjonującej w strukturach tego ośrodka - w systemie informacji oświatowej zostały wykazane na podstawie otrzymanych przez ośrodek skierowań.

Zdaniem Ministra, zawarty w ust. 2 pkt 5 formuły algorytmicznej, opis wagi P37 jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości - waga ta jest dedykowana wychowankom młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach.

Organ zauważył także, że waga P37 nie jest jedyną wagą w formule algorytmicznej podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013, dedykowaną wychowankom. Prawodawca w formule algorytmicznej przewidział także inne wagi, dedykowane wychowankom różnych placówek oświatowych, wskazując tylko ogólnie wychowanka danego rodzaju placówki np. wagi P2s, P32, P34, P33, P36, P38, P39.

Zdaniem Ministra, z analizy opisów tych wag wynika, że prawodawca różnicuje pojęcia "wychowanek" oraz "wychowanek korzystający z zakwaterowania". Pojęcie wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego, który korzysta z zakwaterowania w tym ośrodku, jest niewątpliwie węższe, niż pojęcie wychowanka.

Wobec niezdefiniowania pojęcia zakwaterowania, dla potrzeb rozporządzenia w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013, organ odwołał się do jego potocznego znaczenia. W tym zaś znaczeniu, zakwaterowanie oznacza czasowe pomieszczenie mieszkalne, kwaterę; jest to rzeczownik od "zakwaterować", które to pojęcie oznacza: umieścić na kwaterze, przydzielić komuś kwaterę (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1981, tom III, s. 919). Kwatera z kolei oznacza mieszkanie, pomieszczenie, wynajmowane lub zajęte na pobyt czasowy (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1981, tom I, s. 1099). Zatem korzystanie z zakwaterowania oznacza faktyczne zamieszkiwanie w wynajętym lub zajętym lokalu.

Zdaniem Ministra, nie można więc uznać za prawidłowe, wykazania w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2012 r., jako wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego osób, które do tego dnia nie pojawiły się w placówce - nie zostały w niej zakwaterowane. Byłoby to bowiem jednoznaczne z przyjęciem błędnego poglądu, zgodnie z którym osoby, które jeszcze nie przybyły do danego ośrodka i nie zostały przyjęte do tej placówki, pozostają pod opieką tego ośrodka oraz korzystają z zakwaterowania w tym ośrodku.

Tym samym, takie osoby nie mogły być również uznane za uczniów szkoły funkcjonującej w strukturach ośrodka, zwłaszcza, że nie było możliwe wykazanie ich jako takich w systemie informacji oświatowej. Zgodnie bowiem z przyjętymi rozwiązaniami systemowymi w zakresie zasad naliczania części oświatowej subwencji ogólnej, jeden uczeń może być wykazany tylko w jednej szkole/placówce oświatowej, niezależnie od tego, do ilu szkół/placówek oświatowych uczęszcza. Zatem nieletni skierowany, ale nieprzebywający w dniu sprawozdawczym, w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, nie mógł być wykazany jako uczeń szkoły funkcjonującej w strukturach ośrodka, gdyż prawidłowo należało wykazać go w jego szkole macierzystej.

Z tych powodów Minister Finansów nie podzielił stanowiska Ministra Edukacji Narodowej, zaprezentowanego w piśmie z dnia (...) października 2017 r. nr (...), zgodnie z którym - przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej - prawidłowe jest objęcie wagą P37 nieletniego jedynie skierowanego do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, bez względu na to, czy nieletni faktycznie znalazł się w ośrodku co najmniej w dniu 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy (tu: 30 września 2012 r.). Podał, że akceptacja takiego poglądu w praktyce oznaczałaby np. uznanie za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych korzystających z zakwaterowania w tych ośrodkach, nieletnich, którzy nigdy się w tych placówkach nie pojawili.

Jeżeli chodzi natomiast zawyżenie o 1 wychowanka liczby wychowanków przeliczonych wagą P36 w Specjalistycznym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Nr (...) w (...), organ zauważył, iż niesłusznie wykazana w systemie informacji oświatowej osoba została w dniu 3 września 2012 r. skreślona z listy wychowanków tego Ośrodka. W księdze wychowanków internatu Ośrodka, w rubryce "Data i przyczyny skreślenia z księgi" dokonano adnotacji, iż powodem wykreślenia od 3 września 2012 r. jest choroba ucznia i będzie on pobierał nauczanie indywidualne w domu. Powyższy wpis został potwierdzony przez Dyrektora Ośrodka, iż dziecko w roku szkolnym 2012/2013 ze względu na przewlekłą chorobę i długotrwały pobyt w Centrum Zdrowia Dziecka, miało przyznane godziny indywidualnego nauczania.

W związku z powyższym, dziecko nie przebywało w Ośrodku od dnia 3 września 2012 r. i nie było wychowankiem Ośrodka na dzień 30 września 2012 r.

Pismem z 2 października 2018 r. strona złożyła skargę na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji z (...) grudnia 2017 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1530) poprzez jego błędne zastosowanie wskutek uznania, że (...) otrzymał na 2013 r. na uczniów i wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr (...) w (...) i Powiatowego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w (...) kwotę części oświatowej subwencji ogólnej wyższą od należnej i w konsekwencji bezzasadne zobowiązanie (...) do jej zwrotu;

b) przepisu art. 28 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013 (Dz. U. z 2012 r. poz. 1541) poprzez ich niezastosowanie w stosunku do uczniów i wychowanków skierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego Nr (...) w (...) i Powiatowego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w (...), którzy nie korzystali jeszcze z zakwaterowania i w konsekwencji błędne uznanie, że subwencja nie przysługiwała na tychże wychowanków i uczniów;

c) przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2159) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013 poprzez ich błędną interpretację i bezzasadne przyjęcie, że co do uczniów i wychowanków, skierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego Nr (...) w (...) i Powiatowego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w (...), którzy nie zgłosili się do placówki i nie korzystali z zakwaterowania w ośrodku na dzień 30 września 2012 r. brak było podstaw do wykazania ich w systemie informacji oświatowej wg stanu na dzień 30 września 2012 r. i tym samym brak było podstaw do uwzględnienia ich przy wadze P2, P4, P37, P43 przy naliczeniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) przepisu art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie odmiennej niż dotychczasowo stosowana przez organy interpretacji przepisów dotyczących udzielania subwencji co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

b) przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne i nieuzasadnione zebranym materiale dowodowym przyjęcie, że nie było uprawnione wykazywanie przez Skarżącego jako wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego Nr (...) w (...) osób posiadających skierowanie, które jednak nie przybyły do ośrodka, podczas gdy w rzeczywistości w świetle obowiązujących ówcześnie przepisów (...) był uprawniony do wykazywania wszystkich nieletnich skierowanych do młodzieżowego ośrodka wychowawczego i uznawanych za uczniów szkoły funkcjonującej w tym ośrodku w systemie informacji oświatowej i uzyskiwania na nich subwencji.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, czyli ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Realizując powyższe uprawnienia sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach Ministra Finansów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji.

Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że stan faktyczny został ustalony przez organ w sposób prawidłowy. Strona nie kwestionuje ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji co do ilości uczniów, którzy w dniu 30 września 2012 r. faktycznie nie przebywali w MOW i nie uczęszczali do szkoły przy nim. Nie kwestionuje też faktu, iż w SIO został ujęty 1 uczeń skreślony przed dniem 30.09.202 r. z listy uczniów.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2013 r.

Na wstępie wskazać należy, że w ocenie sądu organ nie naruszył art. 37 ust. 1 udjst, zgodnie z którym w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji:

1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji;

2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

Jak już podkreślono wcześniej, Minister Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 766.118,00 zł, w związku z tym, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby ucznióww.ychowanków, w poszczególnych wagach, co spowodowało zawyżenie liczby tzw. uczniów przeliczeniowych o 148,3839 ucznia.

Podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, został dokonany przez Ministra Edukacji Narodowej zgodnie z art. 28 ust. 5 udjst, tzn. według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013, dysponując bazą danych o liczbie uczniów (wychowanków) wykazanych w Systemie Informacji Oświatowej według stanu na dzień 30 września 2012 r.

Należy również wyjaśnić, że w okresie którego dotyczy rozpoznawana sprawa obowiązywała ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej. Stosownie do art. 108 ust. 1 w zw. z art. 107 ust. 1 ustawy o sio szkoły i placówki oświatowe prowadziły bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych określone w ustawie, między innymi zbiór danych o uczniach, słuchaczach, wychowankach i absolwentach. Zbiór ten, stosownie do art. 107 ust. 3 pkt 1 lit. h ustawy o SIO powinien obejmować między innymi zbiory danych o liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków oraz absolwentów z poprzedniego roku szkolnego, w tym niebędących obywatelami polskimi, według specjalnych potrzeb edukacyjnych wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3-3b uso, albo posiadania zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki. Natomiast stosownie do art. 108 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy o sio jednostki samorządu terytorialnego prowadzą bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych z baz danych oświatowych: szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez te jednostki. W myśl art. 111 ust. 1 i 2 ustawy o sio podmioty prowadzące bazy danych oświatowych obowiązane są do sprawdzenia kompletności, poprawności i zgodności ze stanem faktycznym danych gromadzonych przez nie w bazach danych oświatowych, z wyjątkiem danych, które zostały przekazane z innych baz danych oświatowych. Jednostki samorządu terytorialnego obowiązane są do sprawdzania kompletności danych przekazywanych im z innych baz danych oświatowych. Za wykonanie obowiązków, o których w art. 111 ust. 1-5, odpowiadają:

1) dyrektor szkoły lub placówki oświatowej (...);

2) odpowiednio wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta (...) lub upoważniona przez nich osoba.

Dane w bazach danych oświatowych są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 30 września 2012 r. oraz 31 marca i 30 września 2013 r., z zastrzeżeniem ust. 2-5 (art. 112 ust. 1 ustawy o sio).

Zgodnie z ust. 9 załącznika do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013, statystyczna liczba uczniów łącznie z uzupełniającą liczbą uczniów, a także określone liczebności wychowanków albo dzieci i młodzieży uprawnionych lub korzystających, podlegają weryfikacji do aktualnego stanu wynikającego z danych systemu informacji oświatowej dla bazowego roku szkolnego według stanu na dzień 30 września 2012 r. i na dzień 10 października 2012 r., z uwzględnieniem korekty kwoty części oświatowej. Powyższe powołane przepisy jednoznacznie określają, że do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 były przyjmowane dane o liczbie uczniów i wychowanków albo dzieci i młodzieży wg stanu na dzień 30 września 2012 r. i na dzień 10 października 2012 r.

Powołane wyżej regulacje nie nastręczają problemów interpretacyjnych, a ich zastosowanie było już wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa, co wskazał Minister Finansów, podstawą do naliczenia dla jednostek samorządu terytorialnego kwot części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013 stanowiły zawarte w systemie informacji oświatowej dane o liczbie uczniów i wychowanków albo dzieci i młodzieży wg stanu na dzień 30 września 2012 r. i dzień 10 października 2012 r.

Prawidłowo zatem Minister Finansów przyjął, że na dzień 30 września 2012 r. statystyczna liczba uczniów łącznie z uzupełniającą liczbą uczniów, a także określone liczebności wychowanków albo dzieci i młodzieży uprawnionych lub korzystających, podlegały weryfikacji przez szkoły/placówki do aktualnego stanu wynikającego z danych systemu informacji oświatowej dla bazowego roku szkolnego, tj. roku szkolnego 2011/2012. Zaś dane w bazach danych oświatowych podlegają aktualizacji i przekazaniu wg stanu na dzień 31 marca i dzień 30 września każdego roku. Zmiana danych o liczbie uczniów (dzieci/młodzieży, wychowanków) wykazanych w systemie informacji oświatowej po 30 września - zgodnie z przepisami - nie jest uwzględniana przy ustaleniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Nie miała więc wpływu na wysokość kwoty części oświatowej subwencji ogólnej określonej na dany rok w ustawie budżetowej.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że data 30 września jest nie tylko dniem sprawozdawczym dla celów wyliczenia kwot części oświatowej subwencji ogólnej, ale także datą, do której wychowanek winien być zakwaterowany w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. W świetle powyższego prawidłowo organy przyjęły datę 30 września 2012 r. do ustalenia wysokości należnej (...) części oświatowej subwencji ogólnej.

W związku z tym, że część oświatowa subwencji ogólnej ustalana jest na podstawie danych według stanu na dzień 30 września 2012 r., warunków do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej nie spełniało 11 wychowanków/uczniów Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr (...) w (...) (a także Gimnazjum Specjalnego przy tym ośrodku) oraz 1 uczeń Specjalistycznego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego nr (...) w (...). Liczba wychowanków/uczniów przeliczana wagą P2, P28, P36, P37 i P43 została zawyżona, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 148,3839. Przyczyną zawyżenia było wykazanie w systemie, jako wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego, korzystających z zakwaterowania osób nieletnich, które nie korzystały z zakwaterowania na dzień 30 września 2012 r., zostali przyjęci po dniu sprawozdawczym oraz jako uczniów szkoły funkcjonującej w strukturach ośrodka, którzy zostali przyjęci do niej po dniu sprawozdawczym, a także wykreślenie z dniem 3 września 2012 r. ucznia przeliczonego wagą P36 z listy wychowanków Specjalistycznego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego nr (...) w (...).

Organ prawidłowo orzekł w zakresie wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach (waga P37 - dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach). W tym miejscu należy wskazać, że do listopada 2018 r. istniał spór w orzecznictwie jak należy stosować powyższą wagę P37. Czy do zastosowania tych wag wystarczające jest tylko skierowanie do ośrodka (patrz powołany w skardze wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 2125/17), czy też konieczne jest aby nieletni faktycznie znaleźli się w ośrodku co najmniej w dniu 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy (tu: 30 września 2012 r.). Obecnie po rozstrzygnięciu jednolicie tych spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu wyrokach zapadłych w dniach 15 i 16 listopada 2018 r. (patrz m.in. I GSK 2423/18, I GSK 2999/18, I GSK 1155/18 i inne - dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl), ta kwestia nie budzi już żadnych wątpliwości i do zastosowania wagi np. P37 konieczne jest oprócz skierowania do ośrodka, faktyczne zakwaterowanie wychowanka. Tym samym powoływanie się przez stronę na odmienne stanowisko prezentowane przez część składów orzekających tutejszego sądu (wyroki nieprawomocne), jest niezasadne.

W ocenie Sądu, aby zastosować wagę P37 konieczne jest aby wychowanek stawił się do ośrodka i został w nim zakwaterowany. Samo skierowanie nie wypełnia dyspozycji tej wagi, gdyż dla jej zastosowania koniecznym jest zakwaterowanie wychowanka, w omawianej sprawie, do dnia 30 września 2012 r.

Sąd w całości akceptuje tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2018 r., I GSK 879/18, który jednoznacznie wskazał, że z opisu wagi P34 (w 2013 r. P37) wynika, że "przy przypisywaniu tej wagi istotne jest to, czy wychowanek młodzieżowego ośrodka wychowawczego korzysta z zakwaterowania w ośrodku. Inaczej rzecz ujmując waga P34 może być zastosowana tylko do tych wychowanków, którzy zostali skierowani, a następnie przyjęci do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, a w konsekwencji w nim zakwaterowani. Nie wymaga przy tym szerszego wywodu, że pojęcie "korzystają z zakwaterowania" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o tymczasowe, tj. obejmujące okres pobytu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, korzystanie z pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w tym ośrodku (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1309/15)".

W sprawie niewątpliwie ustalono, że 11 wychowanków na dzień 30 września 2012 r. Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr (...) w (...) nie korzystało z zakwaterowania w tym ośrodku. Nie byli też w tym dniu uczniami Powiatowego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w (...). Wobec powyższego niezastosowanie do nich wagi P37 i skorygowanie w tym zakresie wysokości części oświatowej subwencji ogólnej przypadającej dla strony w roku 2013 jest prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny także w powołanym wyżej wyroku zasadnie zauważył również, że z uwagi na opis wagi P34 cyt. "kwestią zasadniczą przy wprowadzaniu danych do systemu informacji oświatowej w 2010 r. nie było to kiedy nieletni skierowany do młodzieżowego ośrodka wychowawczego stawał się wychowankiem, lecz to, że wychowanek korzystał z zakwaterowania w tym ośrodku. Innymi słowy niezależnie od tego czy nieletni stawał się wychowankiem z chwilą otrzymania przez kierownika ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania nieletniego do ośrodka, czy też dopiero z chwilą przyjęcia do tego ośrodka, to uwzględnienie takiego wychowanka w systemie informacji oświatowej z wagą P34 było możliwe tylko wówczas, gdy został już przyjęty do ośrodka i korzystał w nim z zakwaterowania".

Powyższe Sąd w składzie orzekającym w całości akceptuje i wskazuje, że treść opisu wagi P37 jest jasna i nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Tym samym podmiot zobowiązany do wpisywania danych do systemu informacji oświatowej nie powinien mieć żadnych wątpliwości, jacy wychowankowie mogą być ujęci w wadze P37. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ orzekający prawidłowo zinterpretował pojęcia mające znaczenie dla sprawy. Strona natomiast przy interpretacji pojęcia wychowanka pomija kwestię związaną z koniecznością zakwaterowania tego wychowanka, co miało niewątpliwie miejsce po 30 września 2012 r. Dlatego w sprawie nie jest sporne co należy rozumieć przez wychowanka i od jakiej daty nieletni staje się wychowankiem, gdyż aby zastosować powołaną wagę wymagane jest oprócz bycia wychowankiem, także zakwaterowanie takiej osoby. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 3 i art. 4 ustawy o sio są zupełnie niezasadne. Odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących kwestii wychowanka sąd poniżej szerzej przedstawi argumentację.

W związku z tym należy stwierdzić, że organ zasadnie przyjął, iż zgodnie z algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej między jednostki samorządu terytorialnego na 2013 rok mogli być uwzględnieni jedynie nieletni wykazani w Systemie Informacji Oświatowej, którzy według stanu na 30 września 2012 r. byli zakwaterowani i przebywali w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym nr (...) w (...).

Słusznie także Minister Finansów zakwestionował wykazanie tych samych osób (wskazanych wyżej wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w (...)) jako uczniów szkoły funkcjonującej w strukturach ośrodków, jak to miało miejsce w sprawie. Powyższe powoduje bezpodstawne objęcie takich osób wagami dedykowanymi uczniom takich szkół (wagi P2, P28, P36 i P43). Skoro osoby te zostały przyjęte do szkoły po terminie sprawozdawczym (30 września 2012 r.), to nie zasadne było objęcie tych uczniów wagami P2 (1,40 dla uczniów z (...) gimnazjów specjalnych i szkół ponadgimnazjalnych specjalnych w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, którzy nie posiadają orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty), P28- 0,04 dla uczniów gimnazjów i szkół, P43 (0,030 dla placówek realizujących zadania pozaszkolne, w tym umożliwiających realizację obowiązku nauki w formach pozaszkolnych)

Należy też wyjaśnić, że art. 5a ust. 3 uso wskazuje, że środki niezbędne na realizację zadań oświatowych przez jednostki samorządu terytorialnego zagwarantowane są w dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 czerwca 2001 r. (sygn. akt K 35/00) stwierdził, że "część oświatowa subwencji ogólnej nie jest jedynym źródłem finansowaniu zadań oświatowych (ani z konstytucji, ani też z żadnej z ustaw nie wynika jaka część wydatków oświatowych jednostki samorządu terytorialnego powinna być pokrywana z ogólnej subwencji oświatowej)" oraz że "sposób rozliczenia i rozdziału części oświatowej nie jest z założenia instrumentem refundacji kosztów poniesionych na realizację zadań oświatowych". Natomiast środków na utrzymanie podnoszonej w skardze "gotowości" do przyjęcia nieletniego, skarżący winien szukać w swych dochodach własnych (por. WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 12/15). Powyższe tym bardziej jest zasadne, że strona mogła ubiegać się o dofinansowanie z tytułu wzrostu zadań szkolnych i pozaszkolnych, polegającego na wzroście liczby uczniów przeliczeniowych w związku ze zwiększeniem łącznej liczby uczniów (wychowanków) w szkołach i placówkach prowadzonych (dotowanych) przez jednostki samorządu terytorialnego, w stosunku do danych przyjętych do naliczenia algorytmem części oświatowej subwencji ogólnej na 2013 r. z rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2013.

Mając powyższe na względzie zasadnym było zobowiązanie skarżącego do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2013 r.

Żaden z argumentów skargi nie wskazuje na wadliwość ustaleń stanu faktycznego czy błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego. Bezzasadny okazał się również zarzuty strony dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz. U. Nr 296, poz. 1755), a które to przepisy świadczą, że o uznaniu nieletniego za wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego decyduje skierowanie tej osoby do ośrodka, a nie jej fizyczne w nim przebywanie. Po pierwsze Sąd wyjaśnia, zgodnie z tym co już było wskazywane, przedmiotem sporu nie jest kwestia uznania danej osoby za wychowanka tego ośrodka, tylko kwestia czy osoba taka korzysta z zakwaterowania. Po wtóre słusznie organ powołując się na § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia stwierdził, że bezpośrednio po przybyciu nieletniego do ośrodka dyrektor ośrodka, w obecności wychowawcy lub innego pracownika ośrodka, przeprowadza z nieletnim rozmowę, podczas której zapoznaje nieletniego z jego prawami, obowiązkami i zasadami pobytu w ośrodku. Zapoznanie się z prawami, obowiązkami i zasadami pobytu w ośrodku nieletni potwierdza własnoręcznym podpisem. Z powyższej regulacji, jak zasadnie wskazał Minister Finansów wynika, że złożenie podpisu przez nieletniego uzależnione jest od przybycia nieletniego do ośrodka. Sąd podziela pogląd Ministra, iż uregulowania te wskazują, że nieletni dopiero z chwilą przybycia do ośrodka nabywa status wychowanka.

W ocenie sądu nie uzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o sio. Przepis ten, w spornym okresie stanowił, że w systemie informacji oświatowej są gromadzone i przetwarzane dane dotyczące publicznych i niepublicznych przedszkoli, szkół i placówek oraz innych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 2 uso. Należy podkreślić, że na mocy art. 115 ust. 1 ustawy o sio Minister Edukacji Narodowej otrzymał upoważnienie do szczegółowego określenia danych, które są gromadzone w systemie informacji oświatowej i takie też rozporządzenie wydał w dniu dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych gromadzonych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz. U. , poz. 957). Art. 16 pkt 4 ustawy o sio stanowi, że dane dziedzinowe w związku z objęciem ucznia opieką w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym ośrodku wychowawczym oraz ośrodku rewalidacyjno-wychowawczym obejmują: datę rozpoczęcia i datę zakończenia pobytu w ośrodku. Tym samym przepis ten jest spójny z treścią wagi P37, dedykowaną wychowankom przebywającym w młodzieżowym ośrodku wychowawczym w dniu sprawozdawczym (tu: 30 września 2012 r.). Przywołany powyżej przepis jednoznacznie wskazują na datę rozpoczęcia pobytu w ośrodku, a więc datę zakwaterowania. Tym samym wbrew twierdzeniom strony tą właściwą datą nie będzie data otrzymania przez ośrodek skierowania nieletniego do młodzieżowego ośrodka wychowawczego.

Zdaniem Sądu także pozostałe zarzuty, w tym w szczególności zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zostały w sprawie naruszone w sposób nakazujący wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 8 § 1 i 7 i 77 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.).

W ocenie sądu organ powyższych zasad nie naruszył. Słusznie wskazał Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, że nieodpowiadające oczekiwaniom strony rozstrzygnięcie sprawy, zwłaszcza, gdy - jak w przedmiotowej sprawie - chodzi o ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego, nie stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Organ w toku postępowania zebrał dowody i w sposób prawidłowy ocenił. Co więcej w sprawie sporny nie jest stan faktyczny, tylko jego ocena w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zasadnie także Minister Finansów stwierdził w odpowiedzi na skargę, że nigdy nie odstąpił od utrwalonej praktyki. Słusznie zauważył, że organ w swoim postępowaniu zawsze był konsekwentny (liczyło się zawsze zakwaterowanie wychowanka w ośrodku) i tylko na skutek orzecznictwa ta kwestia przez pewien czas budziła wątpliwości interpretacyjne. Obecnie, zgodnie z tym co zostało wyjaśnione wyżej, na skutek jednolitego orzecznictwa NSA kwestia konieczności zakwaterowania wychowanka w ośrodku aby zastosować np. wagę P37 również nie budzi wątpliwości.

Na stronie 15 -17 zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił motywy, dla których nie podzielił opinii Ministra Edukacji Narodowej. Sąd za zasadne uznaje powody dla których stanowisko to nie zostało uwzględnione, gdyż stanowisko Ministra Edukacji Narodowej nie uwzględnia jednoznacznej treści opisu wagi P37.

Powołanie się przez stronę na pismo Sekretarza Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej z 25 maja 2012 r. także jest nieskuteczne, gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady praworządności. Co więcej, na mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 udjst organ nie posiada "luzu decyzyjnego", gdyż ten przepis nakłada na Ministra Finansów obowiązek orzeczenia o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty subwencji, a jego działalnie w tym przedmiocie nie jest oparte na uznaniu administracyjnym. Wynika to wprost z kategorycznego sformułowania przepisu, w którym nie użyto słowa "może" charakterystycznego dla przepisów dopuszczających uznaniowe działanie organów administracji.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Ponadto sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Z tych samych powodów bezzasadny okazał się również zarzut strony dotyczący naruszenia przepisów § 1 i następne rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz w młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz. U. Nr 178, poz. 1833) poprzez błędną wykładnię pojęcia "wychowanek". Po pierwsze sąd wyjaśnia, zgodnie z tym co już było wskazywane, że przedmiotem sporu nie jest kwestia uznania danej osoby za wychowanka tego ośrodka, tylko kwestia czy osoba taka korzysta z zakwaterowania. Po wtóre przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Przepisy, te dotyczą procedury skierowania nieletniego do młodzieżowego ośrodka wychowawczego nie mającej jednak wpływu na wyliczenie części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 zgodnie z przepisami rozporządzenia. Nieletni bowiem z chwilą otrzymania skierowania do młodzieżowego ośrodka wychowawczego nie stawał się jednocześnie wychowankiem korzystającym z zakwaterowania w ośrodku, ani uczniem szkoły funkcjonującej w jego strukturach. Wychowankiem zakwaterowanym stawał się nieletni przyjęty fizycznie do placówki. Także powołana przez stronę zmiana w regulacji prawnej w zakresie procedury skierowania i doprowadzenia do młodzieżowych ośrodków wychowawczych nieletnich (rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach Dz. U. poz. 1872) nie potwierdza stanowiska strony. Pomijając już fakt, że przepisy tego rozporządzenia nie mogły mieć zastosowania ze względu na datę wejścia i w życie, to zasadnie zauważył organ odwoławczy, że wprowadzone zmiany korespondują z innymi wprowadzonymi zmianami. Mianowicie od dnia 1 stycznia 2017 r. dodano nową wagę P46 dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, skierowanych lecz niedoprowadzonych do ośrodka - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy (zmiana dokonana w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2017 - Dz. U. poz. 2298). Podkreślenia natomiast wymaga, że wagi - dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, skierowanych lecz niedoprowadzonych do ośrodka - nie przewidywały rozporządzenia w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego obowiązujące w latach poprzednich. Powyższa zmiana miała charakter gruntowny i wprowadziła nową instytucję wychowanka skierowanego i niedoprowadzonego do ośrodka. Tym samym w żaden sposób nie można tej zmiany traktować jako zmiany doprecyzowującej.

Zdaniem sądu także pozostałe zarzuty, w tym w szczególności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, nie zostały w sprawie naruszone w sposób nakazujący wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Strona w skardze zarzuca organowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 8 k.p.a.

W ocenie sądu w żaden sposób Minister Finansów nie naruszył wskazanych przepisów. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z powyższą zasadą koresponduje art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie sądu z powyższego organ w całości się wywiązał, zebrał cały materiał dowodowy (w sprawie nie jest sporne, że 11 wychowanków zostało zakwaterowanych po 30 września, zaś 1 skreślony w dniu 3 września 2012 r. z listy uczniów, sporna jest jedynie ocena tego stanu faktycznego) i ten materiał dowodowy, w ocenie sądu, w sposób prawidłowy ocenił. Odniósł się zarówno do twierdzeń skarżącej, jak również do stanowiska prezentowanego przez MEN, zasadnie uznając te stanowiska za nietrafne. Sąd w tym miejscu wskazuje, że w całości podziela argumentację organu odwoławczego odnoszącą się do opinii MEN. W zaskarżonej decyzji organ przytoczył podstawy prawne rozstrzygnięcia, wyjaśnił je i zasadnie uznał, że skarżący nienależnie uzyskał część oświatową subwencji ogólnej za rok 2011. Przedstawiona przez organ argumentacja jest logiczna i spójna, oparta przede wszystkim na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, a także na orzecznictwie sądowoadministracyjnym i wzbogacona o akty pozaprawne, takie jak np. Instrukcja wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.13.

Należy podkreślić, że nieodpowiadające oczekiwaniom strony rozstrzygnięcie sprawy, zwłaszcza, gdy - jak w przedmiotowej sprawie - chodzi o ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego, nie stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Organ w toku postępowania zebrał dowody i w sposób prawidłowy je ocenił. Co więcej w sprawie sporny nie jest stan faktyczny, tylko jego ocena w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia również wymaga, że organ w swoim postępowaniu zawsze był konsekwentny (liczyło się zawsze zakwaterowanie wychowanka w ośrodku) i tylko na skutek orzecznictwa ta kwestia przez pewien czas budziła wątpliwości interpretacyjne. Obecnie, zgodnie z tym co zostało wyjaśnione wyżej, na skutek jednolitego orzecznictwa NSA kwestia konieczności zakwaterowania wychowanka w ośrodku aby zastosować np. wagę P37 również nie budzi wątpliwości.

Mając powyższe na względzie sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Ponadto sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.