V SA/Wa 1770/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

V SA/Wa 1770/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1135221

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2011 r. V SA/Wa 1770/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków.

Sędziowie WSA:-Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.),-Michał Sowiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesienie;

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia (...) stycznia 2011 r. o nr (...)

2.

zasądza od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz A. G. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z (...) czerwca 2011 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z (...) stycznia 2011 r., którą odmówiono skarżącej przyznania płatności na zalesienie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

A. G. pismem z 30 lipca 2009 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w (...) wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych na rok 2009. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w (...) postanowieniem z (...) września 2009 r. stwierdził, że wnioskodawczyni spełniania warunki niezbędne do przyznania płatności na zalesienia gruntów rolnych. Dwoma kolejnymi pismami z (...) marca 2010 i z (...) kwietnia 2010 organ zwrócił się do wnioskodawczyni z prośbą o wstrzymanie się z wykonaniem zalesienia do czasu zakończenia postępowania dotyczącego posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych.

Pismem datowanym na 19 maja 2010 r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem wydanym przez Nadleśnictwo (...).

W związku z pojawiającymi się przesłankami, co do braku bezstronności osoby piastującej funkcje organu, Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w (...) postanowieniem nr (...) z (...) października 2010 r. wyłączył Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) i wyznaczył do załatwienia sprawy zalesieniowej skarżącej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) u.

Decyzją z (...) stycznia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w (...) odmówił przyznania pomocy na zalesianie.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) zaskarżoną decyzją z (...) czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) z (...) stycznia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 19 marca 2009 r., który stanowi, że płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie warunki, m.in. zostanie wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W związku z powyższym organ zauważył, że skarżącej został anulowany nadany wcześniej numer producenta rolnego zarejestrowany w ewidencji producentów. Zarejestrowanie do systemu ewidencji producentów, gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie pomocy jest podstawowym warunkiem, który upoważnia do ubiegania się o płatności w ramach PRO W 2007-2013.

Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił, że numer identyfikacyjny skarżącej został anulowany, a następnie decyzją z 20 września 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w (...) odmówił wpisu do ewidencji producentów. Powyższa decyzja został utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału ARiMR w (...) z (...) października 2010 r. Organ wskazał, że podstawą anulowania numeru był fakt, że mąż skarżącej uzyskał wcześniej numer identyfikacyjny, a małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego pomiędzy nimi.

Pismem datowanym na 21 lipca 2011 r. A. G. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR w (...) z (...) czerwca 2011 r. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z (...) stycznia 2011 r.

Przedmiotowym decyzjom zarzuciła naruszenie:

* art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i wadliwe jej zastosowanie polegające na przyjęciu, iż małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego pomiędzy nimi, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że taki numer może być nadany w sytuacji, gdy małżonkowie są współposiadaczami gospodarstwa rolnego.

* § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r.

* art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 31, poz. 264 z późn. zm.)

Zdaniem skarżącej organ wydając decyzję naruszył również w rażący sposób przepisy proceduralne, tj. art. 6, art. 15, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z definicją zawartą w Załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1444/2002 zmieniającego decyzję Komisji 200/115/WE odnoszącą się do definicji, charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczące przeglądów struktury gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L z 2002, Nr 216, s. 1), gospodarstwo rolne to samodzielnie zarządzana oraz technicznie i ekonomicznie samodzielna jednostka wytwarzająca produkty rolne. Gospodarstwo rolne może dostarczać również innych dodatkowych (nierolniczych) produktów i usług. Gospodarstwo rolne jest więc definiowane przez następujące kryteria: produkcję produktów rolnych, samodzielne zarządzanie oraz samodzielność techniczną oraz ekonomiczną (użytkowanie siły roboczej i środków produkcji - maszyn, budynków lub ziemi).

Zdaniem skarżącej, ona i mąż prowadzą odrębne gospodarstwa, realizujące własne przedsięwzięcia gospodarcze, co potwierdzała również sama ARiMR poprzez udzielanie wsparcia w formie dopłat bezpośrednich, dopłat do zalesienia gruntów rolnych i innych z programów Unii Europejskiej. Powstały zatem nieodwracalne skutki w następstwie podjętych działań gospodarczych wynikających z nadanych odrębnych numerów identyfikacyjnych dla dwóch gospodarstw. Nigdy w ramach funkcjonowania dwóch odrębnych gospodarstw rolnych o różnych numerach identyfikacyjnych nie występowały i nie występują działania, które uchybiałyby przepisom prawa unijnego i krajowego w zakresie korzystania z pomocy wdrażanej przez ARiMR.

Skarżąca podała, że w 2004 r. została wpisana do ewidencji producentów prowadzonej przez ARiMR i otrzymała nr ewidencyjny, zatem w świetle § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. ARiMR jest zobowiązana wywiązać się z obowiązku dotyczącego wypłaty środków pieniężnych z tytułu zalesienia w sytuacji kiedy rolnik jest wpisany do ewidencji producentów rolnych.

Ponadto skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w (...) z (...) czerwca 2011 r. rażące naruszenie prawa a w szczególności art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z powyższym przepisem, decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych. Zatem tylko osoby pełniące te funkcje są uprawnione do podpisywania decyzji administracyjnych (Wyrok WSA Sygn. akt IV SA/Wa 521/07). W tym przypadku decyzja została wydana przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Regionalnego T. G. bez upoważnienia Dyrektora Oddziału Regionalnego. W związku z powyższym przedmiotowa decyzja nie może pozostać w obowiązującym porządku prawnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR w (...) podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wszystkie decyzje wydane w tej sprawie zostały podpisane przez osoby do tego upoważnione, czego dowodem jest kopia nadania upoważnienia nr (...) z (...)0 sierpnia 2010 r. potwierdzającego w zakresie jakich czynności Dyrektor Oddziału ARiMR w (...) upoważnił swojego zastępcę T. G.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione.

Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Oddziału ARiMR w (...) oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w (...) w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) - dalej: ustawa z 7 marca 2007 o wspieraniu (...) i rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r., Sąd dopatrzył się uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonych orzeczeń i uznał, iż decyzje będące przedmiotem skargi są nieprawidłowe, jednakże z innych przyczyn niż podnoszone w skardze.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 15 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...), program jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne. Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 2 i 3 ww. ustawy zostało wydane powołane wyżej rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r.

W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r., pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Przepis art. 21 ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...) stanowi, iż w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1)

stoi na straży praworządności;

2)

jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3)

udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4)

zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na tzw. rys historyczny sprawy. W dniu (...) sierpnia 2004 r. Skarżącej wydano zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Nadany numer funkcjonował w obiegu prawnym co najmniej do (...) czerwca 2010 r. tj. do dnia wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) pisma informującego, że zaświadczenie z (...) sierpnia 2004 r. staje się nieważne. W związku z powyższym decyzją z (...) sierpnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił wpisu skarżącej do ewidencji producentów. Decyzja ostateczna w tej sprawie została wydana (...) października 2010 r. Wyrokiem z 14 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 165/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję. Wyrok nie jest prawomocny.

Wnioskiem z (...) lipca 2009 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie pomocy na zalesienie. Postanowieniem z (...) września 2009 r. wydanym na podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. i art. 123 k.p.a. organ stwierdził spełnianie warunków do przyznania pomocy na zalesienie. Dwoma kolejnymi pismami z 19 marca 2010 i z 1 kwietnia 2010 r. nazwanymi "informacja" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w (...) zwrócił się do skarżącej z prośbą o wstrzymanie się z wykonaniem zalesienia do czasu zakończenia postępowania dot. posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych. W pismach nie powołano się na żadną podstawę prawną, nie istnieje w prawie forma zwrócenia się z prośba do strony o powstrzymanie się od wykonania postanowienia mającego oparcie w przepisach prawa. Jedyną dopuszczalną formą było wycofanie z obiegu prawnego postanowienia z (...) września 2009 r. w sposób, który dawałby stronie możliwość obrony jej interesów.

W dniu (...) maja 2010 r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem potwierdzającym powyższe. W tym miejscu należy zauważyć, iż skarżąca składając oświadczenie spełniała wszystkie wymagane warunki do przyznania pomocy. Kierownik Biura Powiatowego zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. miał 30 dni na wydanie decyzji pozytywnej dla strony, tj. do dnia (...) czerwca 2010 r. winien wydać decyzję. Jednakże w przedmiotowej sprawie tak się nie stało. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w (...) wskazywał jako powód nie wydania decyzji bądź wydanie oświadczenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) o anulowaniu numeru identyfikacyjnego (pisma z (...) czerwca, (...) lipca 2010 r.), bądź wydanie decyzji przez ten organ o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego (pisma z (...) sierpnia, (...) września, (...) października 2010 r.). Po wyłączeniu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) i przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...), jako powód nie załatwienia sprawy wskazywano skomplikowany charakter sprawy (pisma (...) listopada, (...) grudnia 2010 r.). W żadnym z powyższych pism nie poinformowano strony skarżącej o możliwości złożenia korekty wniosku o przyznanie pomocy. Ostatecznie decyzja o odmowie przyznania pomocy na zalesienie została wydana w dniu (...) stycznia 2011 r. Przed wydaniem decyzji organ wezwał skarżącą w dniu (...) grudnia 2010 r. do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w terminie 7 dni. Należy jednak podkreślić, iż mimo wezwania strony skarżącej do wypowiedzenia się, to po pierwsze kolejny raz organ I instancji przedłużył postępowania pismem z (...) grudnia 2010 r., a ponadto, już po zapoznaniu się z aktami sprawy, przeprowadził kontrolę administracyjną w dniu (...) stycznia 2011 r., z której został sporządzony raport oraz notatka służbowa. Dokumenty te nie zostały nigdy udostępnione stronie skarżącej, a sama strona wielokrotnie wyrażała chęć uczestniczenia w postępowaniu, czym dawała wyraz składając określone pisma i wnioski. W ten sposób organ rażąco naruszył art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...), gdyż uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału. Miało to zasadnicze znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, mianowicie uniemożliwiło stronie skarżącej np. dokonanie stosownej korekty wniosku polegającej na wpisaniu bądź numeru identyfikacyjnego męża bądź ewentualnie wszystkich danych męża. Bezspornym w sprawie jest, iż mąż skarżącej posiada numer identyfikacyjny, a skoro małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny, numer posiadany przez jednego z współmałżonków obejmuje także gospodarstwo prowadzone przez drugiego współmałżonka.

Co więcej, organ mimo nie prowadzenia żadnego dodatkowego postępowania w sprawie, przeciągał postępowania administracyjne w ten sposób rażąco naruszając przepisy dotyczące terminu załatwienia sprawy. Sąd w tym miejscu wskazuje, że cytowany wyżej art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z 7 marca 2007 r. stanowi, że stosownych pouczeń dokonuje się na wniosek strony, to jednak niedopuszczalne jest w demokratycznym państwie prawa prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasad dotyczących: 1) terminu załatwiania spraw - gdyby organ załatwił sprawę w terminie decyzja dla strony skarżącej musiałaby być pozytywna, 2) zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu - gdyby organ zastosował art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 marca 2007 r. po przeprowadzeniu wszystkich czynności w sprawie (a nie przed ich dokonaniem), to strona skarżąca mogłaby np. dokonać stosownych korekt we wniosku o przyznanie pomocy. W demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP - Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej), w zaistniałym stanie faktycznym, organ winien zastosować, co najmniej standardy postępowania nałożone ustawą z 7 marca 2007 r. Powołana ustawa wyznacza jedynie minimalne standardy i mimo tego te minimalne normy zostały naruszone, bowiem po zakończeniu postępowania nie zastosowano, o czym mowa wyżej, art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 marca 2007 r. i przede wszystkim organ z niczym nie uzasadnionych przyczyn przeciągał postępowanie administracyjne.

W myśl pkt 22 Preambuły rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L z 2005 r. Nr 277, s. 1) lasy prywatne odgrywają ważną rolę w działalności gospodarczej na obszarach wiejskich i z tego względu pomoc wspólnotowa jest istotna dla poprawy i poszerzenia ich wartości gospodarczej, zwiększenia zróżnicowania produkcji oraz zwiększenia możliwości rynkowych, w sektorach takich jak sektor energii odnawialnej, przy jednoczesnym zachowaniu zrównoważonego zarządzania i wielofunkcyjnej roli lasów. Z kolei pkt 32 Preambuły ww. rozporządzenia stanowi, że leśnictwo jest integralną częścią rozwoju obszarów wiejskich, a wsparcie na rzecz zrównoważonego użytkowania gruntów powinno obejmować zrównoważone zarządzanie lasami oraz ich wielofunkcyjną rolę. Lasy są źródłem wielu korzyści: dostarczają surowce dla odnawialnych i przyjaznych dla środowiska naturalnego produktów oraz odgrywają ważną rolę dla dobrobytu gospodarczego, różnorodności biologicznej, globalnego obiegu węgla, równowagi wodnej, kontroli erozji oraz w zapobieganiu zagrożeniom naturalnym, jak również dostarczają usług społecznych i rekreacyjnych. Środki dotyczące leśnictwa powinny być podejmowane w świetle przedsięwzięć prowadzonych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie na poziomie międzynarodowym oraz oparte na programach leśnych Państw Członkowskich na poziomie krajowym lub niższym niż krajowy lub na równorzędnych instrumentach, które powinny uwzględniać zobowiązania podjęte na Konferencjach Ministerialnych w sprawie Ochrony Lasów w Europie. Środki dotyczące leśnictwa powinny przyczyniać się do realizacji wspólnotowej strategii leśnictwa. Wsparcie to powinno unikać zakłócania konkurencji i być neutralne w stosunku do rynku.

Powyższe dwa przepisy wskazują jak istotne dla gospodarki Unii Europejskiej są lasy oraz konieczność dbania o nie. Skarżąca w dacie złożenia wniosków spełniała wszystkie niezbędne warunki do otrzymania pomocy. To z winy organów orzekających w sprawie najpierw niezasadnie nadano skarżącej odrębny od jej męża numer identyfikacyjny, a następnie prawie po sześciu latach ten numer identyfikacyjny "anulowano" i odmówiono jego nadania. Powyższe postępowanie organów oraz w konsekwencji odmowa przyznania pomocy i niepoinformowanie skarżącej o możliwości złożenia korekty wniosku są nie do pogodzenia z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.).

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji winien przede wszystkim zastosować zasady wynikające zarówno z ustawy z 7 marca 2007 r., w tym w szczególności art. 21 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4, jak i z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazane przyczyny uchylenia zaskarżonych decyzji są okolicznościami przesądzającymi treść niniejszego rozstrzygnięcia. Zaskarżone decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik postępowania, pozostałe zarzuty zawarte w skardze, bądź wymykają się spod kontroli sądu (zarzut naruszenia art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów (...) - poddany został sądowej kontroli w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 165/11), bądź nie miały zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy (pozostałe zarzuty skargi).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i 200 p.p.s.a. orzekł ja w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.