Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 707179

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 czerwca 2010 r.
V SA/Wa 1682/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Izabella Janson.

Sędziowie WSA:-Irena Jakubiec-Kudiura (spr.),-Barbara Mleczko-Jabłońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; Oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z (...) lutego 2009 r. wydaną w trybie art. 62 ust. 1 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 ust. 4 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku, odmówił S. O., obywatelowi U. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu (...) grudnia 2008 r. S. O. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej.

Jak wskazał Wojewoda (...), decyzją z (...) stycznia 2008 r. udzielono wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP do dnia (...) stycznia 2009 r., z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach spółki "L.". Czas na jaki udzielono zezwolenia miał wystarczyć cudzoziemcowi, co podkreślił organ I instancji do wykazania, że działalność, którą prowadzi jest korzystna dla gospodarki narodowej. Działalność spółki "L." koncentruje się na sprzedaży obuwia (...) i (...), wnioskodawca wraz z synem są udziałowcami spółki, a cudzoziemiec pełni funkcję prezesa zarządu i jest zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę, otrzymując wynagrodzenie w wysokości (...) zł.

Organ prowadzący postępowanie wskazał, iż S. O. w przedłożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku od osób prawnych w roku podatkowym 2008 wskazał, iż spółka odnotowała w roku podatkowym 2008 r. - (...) zł dochodu. Ponadto wnioskodawca, jak zaznaczył Wojewoda wykazał, iż posiada ubezpieczenie zdrowotne i tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu I instancji wymaga podkreślenia, iż cudzoziemiec prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem, a wysokość ich dochodu, po odliczeniu kosztów zamieszkania wystarczała z ledwością na pokrycie kosztów utrzymania.

Wojewoda (...) podał także w treści uzasadnienia swojej decyzji, iż zadaniem organu, w oparciu o art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jest ocena korzyści prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej, mając na uwadze interes Państwa Polskiego. Po analizie, jak wskazał organ prowadzący postępowanie wynika, iż działalność jest prowadzona na małą skalę i trudno oczekiwać, że będzie ona miała wpływ na gospodarkę narodową, tym samym cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w ww. przepisie.

Ponadto organ I instancji wskazał, iż cudzoziemcowi udzielono poprzednio zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, aby dać możliwość rozwoju spółki i wykazania, iż działalność prowadzona przez niego jest korzystna dla Państwa Polskiego, jednak czas ten nie został przez niego należycie wykorzystany i nie udowodnił on, że działalność gospodarcza którą prowadzi jest korzystna dla gospodarki narodowej.

W spółce prowadzonej przez cudzoziemca, jak podał Wojewoda zatrudnionych zostało dwóch obywateli polskich, którzy otrzymują rażąco niskie wynagrodzenie za swoją pracę.

Organ prowadzący postępowanie wskazał również, iż cudzoziemiec posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę ważne od (...) lutego 2009 r. do (...) lutego 2011 r., co jak zastrzegł organ nie wpływa na ocenę korzystności prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej.

Cudzoziemiec za pośrednictwem pełnomocnika złożył odwołanie, w którym wnosi o zmianę decyzji odmownej lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (w skrócie: Szef Urzędu), po rozpatrzeniu odwołania decyzją z (...) sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Organ odwoławczy wskazał, iż zainteresowany do (...) stycznia 2009 r. przebywał na terytorium RP na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę (...) w dniu (...) stycznia 2008 r. Wraz z cudzoziemcem o udzielenie zezwolenia ubiega się jego syn, który także przebywa w Polsce. Cudzoziemiec i jego syn, jak podał Szef Urzędu są jedynymi udziałowcami spółki "L.", której przedmiotem działalności jest handel detaliczny, działalność (...) i (...). Zainteresowany jest zatrudniony na stanowisku prezesa zarządu, z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości (...) zł brutto, posiada także ubezpieczenie zdrowotne oraz przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP.

Szef Urzędu wskazał, iż zgodnie z zeznaniem o wysokości osiągniętego podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 w 2007 r. spółka należąca do cudzoziemca i jego syna wykazała dochód w wysokości (...) zł. a w 2008 - (...) zł.

Ponadto, jak podał organ odwoławczy cudzoziemiec jest właścicielem mieszkania znajdującego się w S., którego miesięczny koszt utrzymania wynosi średnio ok. 236 zł.

Zdaniem Szefa Urzędu, spółka "L." nie wykazuje cech korzystności dla polskiej gospodarki, nie charakteryzuje się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym nie daje obecnie rękojmi generowania korzyści w przyszłości. Faktu, tego nie zmienia, jak wskazał Szef Urzędu okoliczność dokonywania przez spółkę zakupów u polskich dostawców oraz terminowego odprowadzania podatków. Ponadto nie wynika także by cudzoziemiec przeprowadził jakąkolwiek inwestycję, czy przyczynił się do wprowadzenia nowych technologii.

Ponadto, jak podał organ II instancji zainteresowany nie udowodnił, iż spółka przyczynia się do poprawy sytuacji na lokalnym rynku, a wręcz przeciwnie należy domniemywać że obywatele polscy zatrudniani są w spółce tylko dla potrzeb niniejszego postępowania.

Posiadane przez cudzoziemca przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę zostało wydane, jak podkreślił Szef Urzędu na podstawie obowiązującego do (...) stycznia 2009 r. przepisu art. 88 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 88c tejże ustawy został dodany w związku z jej nowelizacją i zaczął obowiązywać z dniem 1 lutego 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu z (...) sierpnia 2009 r., cudzoziemiec reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie treści art. 53-53b i art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwe ich zastosowanie na skutek błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcia, że działalność gospodarcza skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki narodowej Państwa Polskiego. Organy, jak wskazał autor skargi naruszyły dyspozycję art. 53 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez nie uwzględnienie wydanego wcześniej przez Wojewodę (...) przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP i wydanego w ślad za nim w dniu (...) lipca 2009 r. zezwolenia na pracę.

Ponadto zdaniem pełnomocnika organy nie odniosły się właściwie do faktu, iż uzyskiwane przez spółkę "L." dochody wykazują stałą tendencję wzrostową, a spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług VAT, co również świadczy o rozwoju jej działalności. Autor skargi wskazał ponadto, iż prowadzona przez cudzoziemca sprzedaż detaliczna obuwia na straganie jest działalnością małą, która nie pozwala na wdrożenie nowych technologii, innowacji, wielkich inwestycji i trudno oczekiwać by tak jak chciały organy, wywierała duży wpływ na gospodarkę narodową.

Zabrakło, jak wskazał wnoszący skargę, ustosunkowania się przez organy do przedstawionego przez niego faktu dokonywania zakupów u polskich producentów, do faktu prowadzenia działalności z zyskiem, co jest w jego opinii najlepszym przejawem stabilności i posiadania pozytywnych perspektyw na przyszłość spółki.

Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżącego trudno nie dostrzegać okoliczności, iż w przypadku innych cudzoziemców, prowadzących taką samą działalność gospodarczą, jak wnioskodawca organy nie stosują tak kategorycznych wymagań (kopie decyzji dołączone do skargi).

Syn cudzoziemca, jak podał autor skargi rozpoczął w roku 2007 naukę w W. w P. na studiach (...), a sprawa dotycząca wniosku syna skarżącego o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest aktualnie w toku. Cudzoziemiec i jego syn, jak wskazał pełnomocnik czuje się mocno związany z Polską, w której przebywa od (...) lat, a poza tym jest właścicielem mieszkania w S., które kupił wiele lat temu. Syn skarżącego jest mocno związany ze swoim środowiskiem rówieśniczym, uczestniczy w zawodach sportowych i odnosi w tej dziedzinie sukcesy.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zezwolenie na zamieszkanie jest udzielane cudzoziemcowi m.in. w sytuacjach określonych treścią art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r., gdy cudzoziemiec posiada przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane oraz cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Skarżący, co jest bezsporne w sprawie, przebywał do (...) stycznia 2009 r. na terytorium RP na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę (...). Posiada również wydane przez Wojewodę (...) w dniu (...) lutego 2009 r. przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP, a w ślad za tym zezwolenie na pracę wydane przez Wojewodę (...) w dniu (...) lipca 2009 r. ważne do (...) września 2009 r.

Analizując przedmiotowe przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony należy przyjąć, że wydane przez Wojewodę (...) przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę oraz zezwolenie na pracę dla cudzoziemca nie implikuje obowiązku wydania przez Szefa Urzędu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla cudzoziemca, jak uznaje pełnomocnik skarżącego.

Wojewoda zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która obowiązywała do 31 stycznia 2009 r., wydał przyrzeczenie udzielenia zezwolenia na pracę. Jak słusznie wskazał pełnomocnik, przyrzeczenie to wydane zostało w dniu (...) lutego 2009 r., a więc po zmianie stanu prawnego, w związku z art. 88c ustawy o promocji (...) dodanym przez art. 1 pkt 65 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33), zmieniającą ww. ustawę z dniem 1 lutego 2009 r. Wojewoda (...) wydając przyrzeczenie, po wejściu w życie nowelizacji, rozstrzygał o prawie, które nie było już przewidziane znowelizowanym przepisami. Uchybienie to nie ma jednak znaczenia w zakresie przyjętego rozstrzygnięcia w kwestii zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wydanie zezwolenia na pracę jest wymagane zgodnie z art. 88 pkt 2 ustawy o promocji (...), jeżeli cudzoziemiec w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa na terytorium RP przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy.

Obowiązkiem posiadania zezwolenia na zatrudnienie objęci są cudzoziemcy będący członkami zarządów spółek, którzy zostają zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, umowy menedżerskiej czy umowy zlecenia, jak również ci, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał z mocy aktu powołania spółki, bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lipca 2005 r. sygn. akt: II SA/Wa 736/05). Wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach organów osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą obowiązywał pierwotnie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. z 2001 r. nr 153, poz. 1766 ze zm.). Rozporządzenie to zostało zmienione przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 21 lipca 2006 r. w sprawie trybu i warunków wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2006 r. Nr 141 poz. 1002) obowiązujące do dnia 31 stycznia 2009 r. Z dniem 1 lutego 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2009 r. Nr 16 poz. 84), które utrzymało wymóg posiadania stosownego zezwoelnia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, jednocześnie określając typy zezwoleń na pracę. W sytuacji skarżącego niezbędne jest uzyskanie zezwolenia na pracę określonego w § 2 pkt 2 nowego rozporządzenia, gdyż dotyczy sytuacji cudzoziemca wykonującego pracę polegającą na pełnieniu funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji przez okres przekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy.

Zgodnie z art. 88c ustawy o promocji (....), dodanym 1 lutego 2009 r. w przypadku, o którym mowa we wskazanym wcześniej art. 88 pkt 2 wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot, którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 90 ust. 7 oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę lub wykaże posiadanie środków lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych w pkt 1, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

Zatem zezwolenie było niezbędne by cudzoziemiec mógł pełnić funkcję prezesa w zarządzie spółki "L.", występując w charakterze podmiotu upoważnionego do reprezentacji tejże spółki.

Jak słusznie przyjął organ odwoławczy, fakt wcześniejszego wydania przyrzeczenia zezwolenia na pracę nie może być uznany za przesądzający przy wydawaniu decyzji w sprawie zezwolenia na zamieszkanie. Fakt wcześniejszego wydania wspomnianego przyrzeczenia na pracę cudzoziemcowi, nie jest wiążący dla organu orzekającego, zaś odmowna decyzja Szefa Urzędu nie wynika z tego, że cudzoziemiec nie spełnił konkretnych przesłanek ustawowych, które umożliwiają uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

W sprawie zezwolenia na zamieszkanie organ wydający takie zezwolenie samodzielnie ocenia spełnienie przesłanek o jakich mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach na pracę (w zgodzie z nowymi przepisami). Wojewoda powinien brać pod uwagę okoliczności, o jakich stanowi art. 88c ustawy o promocji. Należy zauważyć, że gdyby fakt wydania pozwolenia na pracę członkowi zarządu decydował o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie musiałoby to znaleźć odzwierciedlenie w treści wspomnianego art. 53 ust. 1 pkt 2. Zaznaczenia przy tym wymaga, że art. 83c ust. 4 ustawy o promocji (...) brany pod uwagę przy udzieleniu zezwolenia na pracę zawiera wiele elementów (w tym przewidywany rozwój prowadzonej przez cudzoziemca działalności na przyszłość), co w momencie oceny działalności przez organ w sprawie o zezwolenie na zamieszkanie nie musi zostać osiągnięte.

Ponadto podkreślić należy, że decyzja Wojewody (...) z (...) lutego 2009 r. powołuje w swojej podstawie prawnej art. 88 ustawy o promocji (...) bez bliższego określenia, co nie pozwala na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków co do przesłanek tego artykułu branych pod uwagę przez ten organ przy jej wydawaniu.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że trafnie organ uznał, iż cudzoziemiec nie wypełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co zobligowało organ - na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Organ dokonując oceny tychże przesłanek pod kątem ich spełnienia przez cudzoziemca, słusznie podniósł i Sąd się zgadza z tak przyjętą stanowiskiem, że spółka "L." nie wykazuje cech korzystności dla polskiej gospodarki. Działalność spółki oparta o detaliczną sprzedaż obuwia, pozwala na osiągnięcie dochodu, który pozwala na spełnienie bieżących potrzeb skarżącego i jego syna przy prowadzeniu gospodarstwa domowego, jednak nie stanowi o wzroście inwestycji na rodzimym rynku, trudno także o gwarancję generowania takich korzyści w przyszłości. Spółka mimo, że jak wskazuje pełnomocnik skarżącego, obecnie zatrudnia na pełny etat polskiego pracownika, to jednak jak słusznie wskazał organ trudno oprzeć się wrażeniu, iż został on zatrudniony w takim wymiarze czasu pracy na potrzeby niniejszego postępowania. Nie wypełnia to przesłanki tworzenia nowych miejsc pracy, nie zmienia tego fakt dokonywania przez spółkę zakupów głównie u polskich dostawców i fakt terminowego opłacania podatków (niewysokich), w związku z niewielką skalą prowadzonej działalności.

Cudzoziemiec w okresie od (...) stycznia 2008 r. - do (...) stycznia 2009 r. uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP i prowadząc wspomnianą spółkę miał szansę wykazać, iż działalność, którą prowadzi jest korzystna dla gospodarki narodowej. Brak jednak było przeprowadzonych na większą skalę inwestycji, czy poprawy sytuacji na lokalnym rynku pracy. Zatem spółka "L.", pomimo argumentów potwierdzających zdaniem pełnomocnika tendencję wzrostową wysokości uzyskiwanych przez spółkę dochodów i płacenia podatku VAT nie daje perspektyw rzeczywistego i zauważalnego jej rozwoju.

Pełnomocnik skarżącego argumentuje również, iż w stosunku do innych znanych skarżącemu cudzoziemców prowadzących tożsamą działalność gospodarczą organy przyjmują mniej kategoryczne wymagania, jako dowód załączono do skargi kopie decyzji dotyczących udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W tej kwestii Sąd nie może się wypowiadać, gdyż brak jest możliwości oceny dokumentów i faktów, które legły u podstaw wydania wspomnianych decyzji, a w związku z tym dokładnego wyjaśnienia kwestii związanych z ich pobytem na terytorium RP i spełnieniem ustawowych przesłanek warunkujących wydanie wnioskowanych przez nich form udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Bez znaczenia w sprawie są podnoszone przez pełnomocnika skarżącego kwestie osobistego, ścisłego związania cudzoziemca i jego syna z Polską, kontynuacja rozpoczętej nauki, zakup mieszkania, a także sukcesy sportowe, które są udziałem syna skarżącego. Kwestie te ważne z punktu widzenia samych zainteresowanych, pozostają poza uwagą Sądu, gdyż nie stanowią ustawowych przesłanek otrzymania wnioskowanego zezwolenia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, a zatem oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.