Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2780153

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 kwietnia 2018 r.
V SA/Wa 1335/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabella Janson.

Sędziowie WSA: Mirosława Pindelska, Tomasz Zawiślak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę N. (dalej "Skarżąca", "Gmina") jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z (...) maja 2017 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z (...) lutego 2017 r. nr (...), na mocy której określono Skarżącej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu państwa.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W 2015 r. Skarżąca otrzymała dotację celową w dziale 750 - Administracja publiczna, rozdziale 75011 - Urzędy wojewódzkie, § 2010 - Dotacje celowe przekazane z budżetu państwa na realizację zadań bieżących z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych gminom (związkom gmin, związkom powiatowo-gminnym) ustawami w łącznej kwocie 683 400 zł, w tym na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich w kwocie 611 400 zł.

W wyniku przeprowadzonej w dniach (...) grudnia 2016 r. kontroli finansowej w zakresie prawidłowości wykorzystania udzielonej w 2015 r. dotacji, ujawniono m.in. niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie przez Gminę kwoty 2 853,59 zł, z czego:

kwota 71,34 zł została przeznaczona na wykonanie aktualizacji w systemie o inwestycjach w Gminie (wydatek poniesiony 9 stycznia 2015 r.), kwota 114 zł została przeznaczona na szkolenie pracownika Gminy pn. Place zabaw i obiekty małej architektury - warunki techniczne, przeglądy okresowe, obowiązki administratora i zarządcy (wydatek poniesiony 7 września 2015 r.), kwota 260 zł została przeznaczona na szkolenie pracowników Gminy pn. Inwentaryzacja (wydatek poniesiony 7 września 2015 r.), kwota 796 zł została przeznaczona na szkolenie pracowników Gminy, pn. Podatki i opłaty lokalne (wydatek poniesiony 6 października 2015 r.), kwota 365,85 zł została przeznaczona na szkolenie pracownika Gminy pn. Zmiany w ubezpieczeniach społecznych i zasiłkach 2015/2016 (wydatek poniesiony 21 października 2015 r.), kwota 342 zł została przeznaczona na szkolenie pracownika Gminy pn. Zmiany w Ordynacji podatkowej - 2016 r. (wydatek poniesiony 20 listopada 2015 r.), kwota 620 zł została przeznaczona na szkolenie pracownika Gminy pn. Księgowość podatkowa 2016 r. (wydatek poniesiony 20 listopada 2015 r.), kwota 284,40 zł została przeznaczona na opłatę składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników w zakresie, w jakim nie realizowali zadań z zakresu administracji rządowej (wydatek poniesiony 28 grudnia 2015 r.).

Powyższe wydatki w łącznej kwocie 2 853,59 zł zostały ujęte w wyodrębnionej ewidencji analitycznej dla określonych wydatków z dotacji celowej oraz wykazane w sprawozdaniu za IV kwartał 2015 r.

W związku z brakiem zwrotu ww. kwoty do budżetu państwa w terminie określonym w art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm., dalej "u.f.p."), pismem z (...) lutego 2017 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski zawiadomił Gminę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia zaległości z tytułu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem w 2015 r. dotacji na finasowanie zadań z zakresu spraw obywatelskich w kwocie 2 853,59 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z (...) lutego 2017 r. nr (...) określił:

kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu państwa, stanowiącą część dotacji przyznanej w 2015 r. na finansowanie zadań z zakresu administracji rządowej w wysokości 2 853,59 zł, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, odsetki jak dla zaległości podatkowych od ww. kwoty, liczone od dnia przekazania z budżetu państwa części dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem do dnia zapłaty.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy pismem z 13 marca 2017 r. Gmina złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego. Podniesiono, że:

zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który nie był stroną postępowania, ponieważ podmiotem postępowania, jak wynika z zawiadomienia o jego wszczęciu oraz z przebiegu, była Gmina N. (jako stronę postępowania wskazano Gminę miejsko-wiejska N. reprezentowana przez S. N. Burmistrza Miasta i Gminy N.), zaskarżona decyzja obarczona jest wadą powodującą jej nieważność z mocy samego prawa, ponieważ w dniu wydania była niewykonalna. Zdaniem strony nie istnieje podmiot prawa gmina miejsko-wiejska N.,

Wojewoda Kujawsko-Pomorski stwierdził, że ustalił stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli - tego typu sformułowanie dowodzi, że organ I instancji nie odróżnia postępowania kontrolnego od postępowania jurysdykcyjnego, Wojewoda Kujawsko-Pomorski całkowicie pominął w postępowaniu jurysdykcyjnym pismo Burmistrza Miasta i Gminy N. z (...) stycznia 2017 r. stanowiące odpowiedź na wystąpienie pokontrolne Wojewody Kujawsko-Pomorskiego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Minister Rozwoju i Finansów decyzją z (...) maja 2017 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż środki z dotacji, z racji swego publicznoprawnego charakteru, podlegają dodatkowym rygorom z niego wynikającym od momentu przekazania, poprzez wydatkowanie, a następnie ostateczne rozliczenie dotacji. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania przyznanych dotacji, dotowany jest natomiast zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko i wyłącznie na zadania, na które dotacja została udzielona zgodnie z zasadami określonymi przez podmiot dotujący, oraz do rozliczenia dotacji.

Minister podkreślił, że określona decyzją kwota 2 853,59 zł stanowiła część dotacji celowej przyznanej Gminie N. w 2015 r. na realizację zadań z zakresu spraw obywatelskich, tymczasem została przeznaczona przez Gminę na pokrycie kosztów czynności niezwiązanych z wykonywaniem zleconych zadań. Wskazana część dotacji została bowiem wydatkowana na: zakup usługi wykonania aktualizacji w Systemie o Inwestycjach w Gminie N., szkolenia pracowników Gminy oraz opłatę składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników w zakresie, w jakim nie realizowali zadań z zakresu administracji rządowej.

Dokonanie powyższych wydatków ze środków przyznanej dotacji przeznaczonej na realizację zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w obszarze spraw obywatelskich było nieuzasadnione. Nie miało związku z wykonaniem zleconego Gminie zadania, na które przyznano w 2015 r. dotację celową.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Minister podniósł, iż nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej "k.p.a."). Nie uzasadnia bowiem tego okoliczność dookreślenia przez organ I instancji, że Gmina N. jest gminą miejsko-wiejską, co w sposób niebudzący wątpliwości jest zgodne ze stanem faktycznym i znajduje potwierdzenie w informacjach powszechnie dostępnych dotyczących statusu Gminy. Ponadto Minister wyjaśnił, że wskazanie przez organ I instancji Gminy N. jako gminy miejsko-wiejskiej jest zgodne z definicją zawartą w § 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1998 r. poz. 1031, z późn. zm.) oraz z załącznikiem nr 1 Identyfikatory i nazwy jednostek podziału terytorialnego kraju do ww. rozporządzenia (poz. 0410033).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach skargi skarżąca wskazała, że:

organ odwoławczy nie dołożył właściwej staranności dla przeanalizowania zarzutów dotyczących decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, stwierdzając, że są one bezzasadne, podmiot oznaczony jako Gmina miejsko-wiejska N. nie istnieje i nie istniał - decyzja jest zatem adresowana do podmiotu nieistniejącego jako osoba prawna i w tym sensie decyzja jest również niewykonalna, Gmina została pozbawiona prawa obrony swoich interesów w postępowaniu jurysdykcyjnym. Pismo datowane na dzień (...) stycznia 2017 r. powinno być uznane za dowód w sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym, a w konsekwencji Wojewoda Kujawsko-Pomorski był zobowiązany, aby określić w decyzji, czy uznaje to pismo za wiarygodny dowód, czy też nie, i dlaczego. Organ I instancji się do tego nie odniósł, również i organ II instancji nie zajął stanowiska wobec tego dowodu, decyzja odwoławcza jest również błędna z punktu widzenia norm prawa materialnego. Dotacja udzielona z budżetu Wojewody w rozdziale 75011 na realizację zadań z zakresu administracji rządowej nie pokryła w całości poniesionych w trakcie roku budżetowego wydatków, a wysokość dofinansowania ze strony budżetu Miasta i Gminy N. stanowiła kwotę 75.776,10 zł, co wykazane zostało odpowiednio w półrocznym oraz rocznym sprawozdaniu z wykorzystania dotacji celowych otrzymanych z budżetu Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Wykonanie wydatków w klasyfikacji 750/75011 nie obejmowało jedynie zadań z zakresu spraw obywatelskich, sfinansowane zostały także wydatki związane z realizacją pozostałych zadań zleconych w ramach przypisanych etatów.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p., zgodnie z którym dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tych okoliczności.

W przypadku braku dobrowolnego zwrotu dotacji, organ, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.).

Wydanie decyzji określającej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu wymaga wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie oraz jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczności świadczących o wykorzystaniu dotacji w sposób niezgodny z przeznaczeniem, jak i wykazania, która część dotacji i dlaczego została uznana za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.

Analizując akta administracyjne sprawy i analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, Sąd doszedł do przekonania, że oba organy orzekające w sprawie z ww. wymagań wywiązały się prawidłowo.

Określona zaskarżoną decyzją kwota 2 853,59 zł stanowiła część dotacji celowej przyznanej Gminie N. w 2015 r. na realizacje zadań z zakresu administracji rządowej w obszarze spraw obywatelskich. Podczas kontroli ujawniono, iż została ona jednak przeznaczona przez Skarżącą na pokrycie kosztów czynności niezwiązanych z wykonywaniem zleconych zadań. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wskazana część dotacji została wydatkowana na:

1) zakup usługi wykonania aktualizacji w Systemie o Inwestycjach w Gminie N.,

2) szkolenie pn. Place zabaw i obiekty małej architektury - warunki techniczne, przeglądy okresowe, obowiązki administratora i zarządcy.

3) szkolenie pn. Inwentaryzacja,

4) szkolenie pn. Podatki i opłaty lokalne,

5) szkolenie pn. Zmiany w ubezpieczeniach społecznych i zasiłkach 2015/2016,

6) szkolenie pn. Księgowość podatkowa,

7) szkolenie pn. Zmiany w Ordynacji podatkowej - 2016 r.,

8) opłatę składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników w zakresie, w jakim nie realizowali zadań z zakresu administracji rządowej w obszarze spraw obywatelskich.

Powyższe znajduje potwierdzenie w fakturach VAT (karty 57-63 akt adm.) szczegółowo wymienionych przez organ w zaskarżonej decyzji (str. 4-5) oraz w dokumentach dotyczących przeznaczenia dotacji związanych opłaceniem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, którzy nie realizowali w całości zadań z zakresu spraw obywatelskich.

Słusznie zatem organ uznał, iż dokonanie wskazanych wydatków ze środków przyznanej dotacji przeznaczonej na realizację zadań zleconych z zakresu administracji rządowej w obszarze spraw obywatelskich było nieuzasadnione. Nie miało związku z wykonaniem zleconego Gminie zadania, na które przyznano w 2015 r. dotację celową.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 126 u.f.p. dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Beneficjent dotacji otrzymując takie środki zobowiązany jest do efektywnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami wykorzystania dotacji kierując się zasadą legalności, celowości i gospodarności. Środki z dotacji, z racji swego publicznoprawnego charakteru, podlegają dodatkowym rygorom z niego wynikającym od momentu przekazania, poprzez wydatkowanie, a następnie ostateczne rozliczenie dotacji. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania przyznanych dotacji, dotowany jest natomiast zobowiązany do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko i wyłącznie na zadania, na które dotacja została udzielona zgodnie z zasadami określonymi przez podmiot dotujący, oraz do rozliczenia dotacji. Jednostka samorządu terytorialnego nie może odstąpić od zasad finansowania zadań określonych przez podmiot dotujący. Wydatkowanie środków musi mieć ścisły, bezpośredni związek z faktycznie wykonanym zadaniem, na które przyznano środki. Każdy wydatek powinien być uzależniony wyłącznie od wykonania finansowanego zadania.

Pojęcie wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem nie budzi wątpliwości. Polega ono w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. Organ w sposób jednoznaczny ustalił, iż taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Reasumując, jak to już wyżej wyjaśniono, beneficjent nie ma możliwości swobodnego dysponowania przyznanymi środkami i może je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Skarżąca mimo otrzymania stosownych wytycznych wykorzystała dotację niezgodnie z przeznaczeniem, co w pełni uzasadniało wydane w sprawie rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ był zatem zobowiązany do zastosowania art. 169 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 pkt 1 u.f.p.

Odnosząc się do zarzutów natury procesowej Sąd wyjaśnia, iż są one bezpodstawne. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Minister zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Wbrew zarzutom Skarżącej przedmiotem analizy było także pismo z 24 stycznia 2017 r. stanowiące odpowiedź na wystąpienie pokontrolne, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że powyższe pismo zostało złożone nie w toku postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to zostało wszczęte dopiero w dniu (...) lutego 2017 r., a pismo wpłynęło do organu I instancji w dniu 30 stycznia 2017 r. Pismo z (...) stycznia 20174 r. jak sam tytuł wskazuje stanowiło odpowiedź na wystąpienie pokontrolne.

Skarżąca miała prawo zapoznania się ze wszystkimi dokumentami zgromadzonymi w sprawie i dokonania oceny wniosków wywiedzionych przez organ, a także sformułowania własnych wniosków dowodowych (patrz pismo organu I instancji z (...) lutego 2017 r. oraz pismo Ministra Rozwoju i Finansów z (...) maja 2017 r.). Strona jednak z tego prawa nie skorzystała. Tym samym za zupełnie bezzasadny należy uznać zarzut podniesiony w skardze i dotyczący pozbawienia strony możliwości obrony swoich interesów.

Ponadto Sąd w pełni akceptuje stanowisko organu, iż okoliczność dookreślenia przez organ, że Gmina N. jest gminą miejsko-wiejską, nie uzasadnia podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (ani także do jej uchylenia). Jak słusznie zauważył to organ, powyższe znajduje potwierdzenie w informacjach powszechnie dostępnych dotyczących statusu Gminy. Wskazanie przez organ Gminy N. jako gminy miejsko-wiejskiej jest zgodne z definicją zawartą w § 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1998 r. poz. 1031, z późn. zm.) oraz z załącznikiem nr 1 Identyfikatory i nazwy jednostek podziału terytorialnego kraju do ww. rozporządzenia (poz. 041003 3). Decyzje obu organów zostały niewątpliwie skierowane do podmiotu, który otrzymał dotację celową i zobowiązany był do jej rozliczenia i w efekcie dokonania zwrotu części dotacji w kwocie 2 853,59 zł. Nie był to inny podmiot, niezobowiązany do zwrotu zakwestionowanej części dotacji, niemający związku ze sprawą. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez Gminę N., że nie istnieje Gmina miejsko-wiejska N.

Na zakończenie Sąd wskazuje, że przedmiotem sporu w sprawie jest jedynie kwestia związana z określeniem kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotem sporu nie jest natomiast kwestia dotycząca pokrycia, bądź też braku pokrycia w całości poniesionych przez Gminę wydatków dotyczących spornego zadania z zakresu spraw obywatelskich. Pomijając fakt, że powyższe twierdzenia Gminy nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach, to i tak nie istniej w przepisach ustawy o finansach publicznych żaden system, który umożliwiałby kompensację tych należności. Sąd podkreśla, że należności tych w żaden sposób nie można dochodzić w postępowaniu w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Możliwość dochodzenia przez Gminę dotacji celowej na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej (w tym na zadania wynikające z ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) przewiduje art. 49 ustawy z dnia 13 listopada 2013 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 513 z późn. zm.), jednakże właściwym w sprawie jest sąd powszechny, a nie jest sąd administracyjny.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.