V SA/Wa 1089/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3128762

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2020 r. V SA/Wa 1089/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.).

Sędziowie WSA: Jadwiga Smołucha, Andrzej Kania.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi G. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności decyzji

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz G. w K. Wielkich kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister") z (...) marca 2019 r. znak (...) uchylająca decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: "PrezesARR") z (...) maja 2016 r. nr (...) w całości i stwierdzająca nieważność decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. nr (...).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Na mocy decyzji z (...) marca 2012 r. nr jw. Marszałek Województwa (...) stwierdził spełnienie przez Stronę warunków wstępnego uznawania grup i dokonał wstępnego uznania Spółki w grupie produktów "warzywa" i "owoce" oraz zatwierdził plan dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów, którego realizacja miała zostać rozpoczęta w pierwszym dniu po wydaniu decyzji, a zakończona z końcem 2016 r.

Zawiadomieniem z 24 lutego 2016 r. PrezesARR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Marszalka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. nr jw.

Po przeprowadzeniu postępowania PrezesARR wydał decyzję nr (...) z (...) maja 2016 r. stwierdzającą, że decyzja Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. nr jw. została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") decyzja Marszałka Województwa (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 193 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz.Urz.UE.L 299 z 16 listopada 2007 r. str. 1), dalej zwanego "rozporządzeniem 1234/2007", poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przesłanek uzasadniających jej rozstrzygnięcie, zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia istoty sprawy, brak ustalenia wszystkich istotnych przepisów znajdujących zastosowanie do oceny wniosku, a także brak uprzedniego sprawdzenia, czy Spółka ubiegając się o wydanie decyzji nie stworzyła sztucznych warunków celem uzyskania korzyści majątkowej. PrezesARR wyjaśnił ponadto, że w wyniku wydania decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r., zaistniały nieodwracalne skutki prawne, w związku z czym, zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a. organ ograniczył się do stwierdzenia, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem Prezesa ARR nie ma przepisu przyznającego jakiemukolwiek organowi kompetencję do wydania decyzji w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania, niemożliwe jest więc usunięcie skutku prawnego, jaki wywołała decyzja Marszałka Województwa (...).

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła odwołanie.

W wyniku rozpoznania odwołania Minister wydał decyzję z (...) grudnia 2016 r. znak (...), na mocy której, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że decyzja Marszałka Województwa (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Minister nie podzielił natomiast ustaleń Prezesa ARR odnośnie do naruszenia art. 193 rozporządzenia nr 1234/2007 dotyczącego kontroli beneficjentów pod kątem stworzenia sztucznych warunków w celu otrzymania pomocy ze środków unijnych i art. 107 § 3 k.p.a. Nie podzielił również stanowiska, że decyzja Marszałka wywołała nieodwracalne skutki prawne. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W opinii Ministra wskazane nieprawidłowości nie mogły być uzupełnione w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lutego 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 611/17 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi znak (...) z (...) grudnia 2016 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem warunków dopuszczalności wydania decyzji kasacyjnej określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podkreślił, że naruszenie przepisów postępowania należy odnieść do kwestii nierozpoznania istoty sprawy poprzez zaniedbanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. do tej kategorii się nie zalicza. W przypadku trybu nieważnościowego nie można mówić o zaistnieniu takich okoliczności, gdyż co do zasady w trybie tym nie prowadzi się nowych ustaleń, tylko bada prawidłowość decyzji w oparciu o stan sprawy, który istniał w chwili jej wydania.

Podkreślono, że jedyną przyczyną, dla której Minister wydał rozstrzygnięcie określone w art. 138 § 2 k.p.a. jest uznanie, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wstępnym uznaniu Spółki powinno zakończyć się decyzją stwierdzającą nieważność decyzji Marszałka Województwa (...), a nie decyzją przewidzianą w art. 156 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził również, że z uwagi na przyczyny, dla których uchylił zaskarżoną decyzję, przedwczesna jest ocena, czy przy wydawaniu decyzji o wstępnym uznaniu Spółki doszło do rażącego naruszenia prawa.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 9 października 2018 r. sygn. akt I GSK 2325/18 oddalił skargę kasacyjną uznając, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja prawna wyczerpująca dyspozycję tego przepisu. Zdaniem NSA organ odwoławczy nie może narzucać treści przyszłego rozstrzygnięcia organowi I instancji. Niedopuszczalne jest uchylenie decyzji i przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania tylko dlatego, że organ I instancji orzekł merytorycznie odmiennie, niż według organu II instancji powinna być dana sprawa rozstrzygnięta.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję z (...) marca 2019 r. znak jw., na mocy której uchylił decyzję Prezesa ARR z (...) maja 2016 r. w całości i stwierdził nieważność decyzji Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. nr jw. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że na podstawie przepisów prawa krajowego i unijnego obowiązujących w dacie wydania decyzji z (...) marca 2012 r., Marszałek Województwa (...) powinien był przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie ustalającym, czy wszyscy członkowie ubiegającej się o wstępne uznanie Spółki są rolnikami, tj. potwierdzić fakt użytkowania przez nich gruntów rolnych i prowadzenia działalności rolniczej, a także prowadzenia przez każdego z członków tej Spółki uprawy przynajmniej jednego produktu z grupy produktów "warzywa" i grupy produktów "owoce" na terenie RP w sezonie poprzedzającym złożenie wniosku. Ponadto Marszałek Województwa (...) powinien był zweryfikować informacje podane przez Stronę we wniosku dotyczące liczby jej członków oraz wartości produktów wytworzonych przez jej członków i sprzedanych w wybranym okresie odniesienia.

Zdaniem Ministra, Marszałek Województwa (...) przeprowadził kontrolę spełniania warunków wstępnego uznania i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania wyłącznie w oparciu o przedłożone przez Stronę dokumenty. Z protokołu kontroli z (...) marca 2012 r. wynika, że przeprowadzono wizytację losowo wybranych gospodarstw członków grupy, brak jednak informacji u ilu członków Spółki przeprowadzono kontrolę na miejscu w gospodarstwie i jakie były wyniki tych kontroli. W aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających rodzaje upraw, obszar powierzchni i wielkość produkcji, w szczególności brak dowodów przeprowadzenia przez Marszałka Województwa (...) kontroli na miejscu w zakresie uprawy i sprzedaży owoców i warzyw wymienionych w przedłożonych oświadczeniach u wszystkich członków Strony, celem weryfikacji dokładności informacji podanych w planie dochodzenia do uznania. Oznacza to naruszenie przepisu art. 111 rozporządzenia nr 543/2011.

Zdaniem organu odwoławczego Marszałek Województwa (...) dopuścił się również naruszenia art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868, dalej: "ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r."), z uwagi na nieprzeprowadzenie kontroli zgodnie z tym przepisem. Marszałek Województwa (...) nie sprawdził bowiem, czy wszyscy członkowie Strony byli producentami owoców lub warzyw w sezonie poprzedzającym złożenie wniosku o wstępne uznanie grupy producentów owoców i warzyw i nie zweryfikował zadeklarowanej we wniosku łącznej kwoty wartości produktów sprzedanych przez wszystkich członków Strony.

Wskazano, że w postępowaniu toczącym się przed Marszałkiem Województwa (...), Strona nie przedstawiła dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r., potwierdzających informację zadeklarowaną we wniosku o łącznej wartości produktów wytworzonych przez członków Strony i sprzedanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r. Marszałek Województwa (...) zatem nie zweryfikował informacji przedstawionych we wniosku i w oświadczeniach, tj. nie skonfrontował ich z dokumentami, które by takie informacje potwierdzały, np. z fakturami, rachunkami lub umowami sprzedaży.

Uprawnione jest zatem twierdzenie, że wydanie przez Marszałka Województwa (...) decyzji przyznającej Stronie status wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw i zatwierdzającej jej plan dochodzenia do uznania, było dokonane w oparciu o niepełny materiał dowodowy, z naruszeniem:

przepisów materialnych, tj. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. oraz § 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2008 r., przepisów dotyczących kontroli, tj. art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. i art. 111 rozporządzenia nr 543/2011, przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego, ww. naruszenie miało charakter rażący w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jednocześnie organ odwoławczy nie podzielił poglądu Prezesa ARR, że obowiązujące przepisy prawa, w szczególności ustawa o ARR oraz ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r., nie dają możliwości cofnięcia skutku prawnego decyzji o wstępnym uznaniu i zatwierdzeniu planu dochodzenia do uznania, ani Prezesowi ARR, ani Marszałkowi Województwa (...). Zdaniem Ministra, decyzja Marszałka (...) z (...) marca 2012 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. - obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zadania i kompetencje właściwego organu państwa członkowskiego w zakresie rynku owoców i warzyw wykonuje dyrektor oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, dalej "dyrektor OT ARR", w tym dokonuje powiadomień, przekazuje informacje oraz wydaje decyzje w sprawach wymienionych w tym przepisie. Z kolei na mocy art. 11 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r., do postępowań w sprawach wymienionych w tym przepisie, w tym do wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast w świetle art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r., w przypadku gdy decyzja w sprawach wskazanych w art. 11 została wydana na podstawie przepisów dotychczasowych, do stwierdzenia nieważności decyzji - właściwy jest PrezesARR, przy czym jeżeli decyzja została wydana przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, właściwy jest ten minister.

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 3 przywołanej ustawy, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawach wskazanych w art. 11, w tym, m.in. w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. organem właściwym do rozstrzygania w sprawach wskazanych w art. 11 jest dyrektor OT ARR. Do rozstrzygania w sprawach wskazanych w art. 11 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. stosuje się natomiast przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. (art. 14 ust. 4).

Jak dalej wyjaśniono, w dniu 1 września 2017 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624), dalej "przepisy wprowadzające ustawę o KOWR", które w związku z likwidacją Agencji Rynku Rolnego, przeniosły kompetencje dyrektora OT ARR na dyrektora oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "dyrektor OR ARiMR". Jednocześnie, zgodnie z art. 58a ust. 1 ww. ustawy, w sprawach określonych w art. 14 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r., w których właściwy jest PrezesARR, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest właściwy PrezesARiMR.

Zwrócono także uwagę, że "nieodwracalność skutków prawnych" występuje w trzech przypadkach:

Po pierwsze, przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło (np. dokonano zniszczenia rzeczy, której nie można odtworzyć);

Po drugie, podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa (np. pozbawiono osobę uprawnień, których nie można przywrócić czy to z uwagi na utratę pewnych kwalifikacji przez tę osobę, czy też ze względu na zmianę stanu prawnego);

Po trzecie, nastąpiła zmiana stanu prawnego, np. wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa.

W ocenie organu odwoławczego, drugi z ww. przypadków, należało odnieść do zdarzeń, prowadzących do utraty przez podmiot statusu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw w "zwyczajnym" postępowaniu administracyjnym, tj. wydania decyzji o:

uznaniu podmiotu, który uzyskał uprzednio decyzję o wstępnym uznaniu, za organizację producentów owoców i warzyw;

cofnięciu uznania wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw.

W okolicznościach sprawy sytuacja taka nie występuje - nie zostały bowiem wobec Strony wydane ostateczne decyzje, w drodze których Strona utraciłaby status wstępnie uznanej grupy producentów przyznany decyzją Marszalka Województwa (...) z (...) marca 2012 r.

Na kwestię nieodwracalności skutków prawnych nie ma wpływu prowadzone wobec Strony postępowanie w sprawie uznania za organizację producentów owoców i warzyw, gdyż nie zostało ono zakończone ostateczną decyzją. Dany podmiot nie może być jednocześnie wstępnie uznaną grupą producentów, zmierzającą do bycia uznaną za organizację producentów i organizacją producentów, gdyż oba te przymioty wykluczają się.

Wobec tego, że Strona w niniejszej sprawie w dalszym ciągu zachowuje status wstępnie uznanej grupy producentów - możliwe jest "pozbawienie" jej tegoż przymiotu - poprzez wyeliminowanie z obrotu ww. decyzji Marszałka Województwa.

W ocenie organu odwoławczego, w odniesieniu do decyzji w przedmiocie wstępnego uznania, nieodwracalne skutki decyzji powstają dopiero w wypadku wydania ostatecznej decyzji, pozbawiającej dany podmiot statusu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw (tj. decyzji o uznaniu za organizację producentów lub decyzji o cofnięciu wstępnego uznania).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- obrazę przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 7a k.p.a. przez nieprawidłowe jego zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Marszalka Województwa (...) nr (...) z (...) marca 2012 r. doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. przepisów art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, jak również art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. oraz art. 111 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw; art. 139 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - jako organ odwoławczy - decyzji na niekorzyść strony odwołującej mimo braku wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, tj. decyzji "dalej idącej" w swych skutkach prawnych niż decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr (...) z (...) maja 2016 r. stwierdzającej "jedynie", że decyzja Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa; art. 156 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Marszałka Województwa (...) z (...) marca 2012 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych;

wadliwej interpretacji art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 marca 2003 r. poprzez uznanie, iż wyrażenie "dokumenty", o którym mowa w tym przepisie, nie może być rozumiane "oświadczenie" strony; art. 111 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. poprzez jego wadliwe zastosowanie, jako przepisu prawa europejskiego niewywierającego bezpośredniego skutku dla organów władzy publicznej stosującej przepisy prawa w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej a skierowanego wyłącznie do państwa członkowskiego.

Rozwijając motywy skargi Skarżąca podniosła, że decyzja Ministra jest niezgodna z prawem, albowiem w sposób nieuprawniony narusza zasadę "ne peius" wyrażoną w art. 139 k.p.a., łamie zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną normą art. 16 k.p.a. ustanawiającą prymat zasady trwałości decyzji poprzez wadliwą interpretację art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkującą jego zastosowaniem jako szczególnego trybu wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej, jak również zawiera w swoim uzasadnieniu twierdzenia oczywiście sprzeczne z prawem.

Zdaniem Skarżącej orzeczenie Ministra w sposób oczywisty zmierza do naruszenia zasady wyrażonej art. 139 k.p.a. i stanowi o naruszeniu zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do administracji. Treść sentencji skarżonej decyzji przesądza bowiem o pogorszeniu sytuacji prawnej strony w stosunku do uprzedniej decyzji organu I instancji.

Skarżąca podkreśliła, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka z (...) marca 2012 r. Strona zobowiązana będzie do zwrotu otrzymanej w latach 2012 - 2016 pomocy. Nie będzie się mogła także starać ponownie o wstępne uznanie, zaś wobec stwierdzenia nieważności decyzji o wstępnym uznaniu, już wszczęte (i zawieszone do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania) postępowanie o uznaniu za grupę producentów owoców i warzyw zostanie umorzone. Stwierdzenie nieważności decyzji odnosi bowiem skutek ex tunc.

W ocenie Skarżącej, powyższe jednoznacznie wskazuje, że Spółka mimo spełnienia w rzeczywistości wszelkich przesłanek za uznanie jej za wstępnie uznaną grupę producentów, na skutek działań organów administracji zostanie nie tylko pozbawiona wsparcia, lecz także zobowiązana będzie do zwrotu już przyznanej pomocy w kwotach przekraczających znacznie milion złotych i to bez możliwości rzeczywistego sprawdzenia prawidłowości wstępnego uznania.

Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek rażącym naruszeniu przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., a jedynie można założyć, iż mogło dojść do zwykłego naruszenia tych przepisów przez Marszałka Województwa (...), polegającego na zbyt mało skrupulatnym (w oczekiwaniu organów administracji) zgromadzeniu materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie organu, wydanie przez Marszałka Województwa (...) decyzji z (...) marca 2012 r. przyznającej Stronie status wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw i zatwierdzającej jej plan dochodzenia do uznania, było dokonane w oparciu o niepełny materiał dowodowy, z naruszeniem:

przepisów materialnych, tj. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. oraz § 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2008 r., przepisów dotyczących kontroli, tj. art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. i art. 111 rozporządzenia nr 543/2011, przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu ww. naruszenie miało charakter rażący w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine.

Z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

Z uwagi na doniosłość zasady trwałości decyzji zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać. Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych.

Nie budzi także wątpliwości, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej ze względu na podstawową zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wywodzoną z normy art. 16 k.p.a. (v. wyrok NSA z 27 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1184/16). Decyzja administracyjna, jako akt organu administracji publicznej sporządzony w przepisanej prawem formie, korzysta z domniemania prawidłowości. Staje się ona jednym z elementów kreujących porządek prawny. Reguła trwałości decyzji służy realizacji istotnych wartości, jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim - ochrona praw nabytych.

Wada decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine dotyczy stanu prawnego sprawy, wyznaczonego faktami prawotwórczymi niezbędnymi w stosowaniu prawa co do określonego podmiotu i przedmiotu sprawy. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim tylko przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy. W postępowaniu nieważnościowym nie jest rolą organu nadzoru kwestionowanie samego postępowania, jeżeli sama decyzja nie zawiera wyjątkowo ciężkiej wady.

Podnoszone przez Ministra same kwestie uwzględnienia bądź nieuwzględnienia materiału dowodowego, jego oceny, czy też weryfikacji, same w sobie nie mogły stanowić rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine.

W orzecznictwie przyjmuje się bowiem jednolicie, że tylko wyjątkowo wypełnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa może być wyłącznie niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu.

Podkreślić należy, że w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieostrym pojęciem rażącego naruszenia prawa, wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego, teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6-11 k.p.a., ale tylko tych, które w istotnym stopniu powodowały ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (dot.m.in. udziału stron w postępowaniu, trwałości decyzji ostatecznych, zasady dwuinstancyjności).

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wymienił szczegółowo jakie dokumenty, wymagane art. 4 ust. 2 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, Strona dołączyła do wniosku o wydanie decyzji w sprawie wstępnego uznania Grupy oraz wskazał, że miała miejsce kontrola Grupy (wnioskodawcy) oraz poszczególnych jej członków. Zdaniem jednak organu odwoławczego Marszałek Województwa nie przeprowadził kontroli na miejscu u wszystkich członków grupy, a zatem nie zweryfikował dokładności informacji podanych w planie dochodzenia do uznania, nie przeprowadził kontroli spełniania warunków wstępnego uznania w oparciu o przedłożone dokumenty i nie potwierdził ich treści poprzez zebranie wyjaśnień i dodatkowej dokumentacji podczas kontroli na miejscu u wszystkich członków.

Minister stwierdził, że działania Marszałka Województwa ograniczyły się do przyjęcia wniosku od Spółki wraz z pozytywną opinią Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, a kontrola spełniania warunków wstępnego uznania i dokładności planu dochodzenia do uznania była niepełna, bowiem opierała się jedynie na przedłożonych przez Spółkę dokumentach, w tym oświadczeniach, oraz wyjaśnieniach. Stanowiło to - zdaniem organu - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz art. 111 rozporządzenia nr 543/2011, a także ogólnych zasad postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Ponownie zaznaczyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i postępowanie, w którym badaniu podlegają ściśle określone przesłanki nieważności, nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów i nie czyni w oparciu o nie ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygania o istocie sprawy administracyjnej.

Jak już wyżej wspomniano, niewątpliwie sprawy prowadzone w trybie nadzwyczajnym i wydawane w ich następstwie rozstrzygnięcia są bezpośrednio powiązane ze sprawą materialną, ponieważ przesadzają o obowiązywaniu w obiegu prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną materialną, po jej uprzedniej analizie pod kątem zaistnienia jednej z przesłanek określonych wart. 156 § 1 k.p.a. Niemniej jednak, wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym, jak to uczynił Minister.

W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniach zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARR powołano się na zgromadzony przez Marszałka Województwa materiał dowodowy oraz na pozytywny wynik kontroli przeprowadzonej w siedzibie Skarżącej w związku z wnioskiem o wstępne uznanie Grupy w grupie produktów owoców i zatwierdzenie jej planu dochodzenia do uznania za organizację producentów. Zdaniem Ministra zebrany materiał dowodowy, jak również czynności weryfikacyjne przeprowadzone przez Marszałka Województwa, były niewystarczające do wydania przez ten organ decyzji z (...) marca 2012 r. o wstępnym uznaniu Grupy i zatwierdzeniu planu dochodzenia do uznania Grupy, co skutkowało przyjęciem przez organy, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W realiach rozpoznawanej sprawy kwestie prawne dotyczące wydawania decyzji w zakresie wstępnego uznania grupy producentów warzyw i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów uregulowane zostały w ustawie o organizacji rynków owoców i warzyw oraz w wydanym na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy - rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania.

W art. 4 ust. 1 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw wskazano, że wniosek o wstępne uznanie grupy producentów owoców i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznana tej grupy za organizację producentów owoców zawiera:

nazwę, określenie siedziby i adres wnioskodawcy;

nazwę grupy lub grup produktów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2. ze względu na które wnioskuje się o wstępne uznanie:

informacje o liczbie członków oraz wartości produktów wytworzonych przez członków grupy producentów i sprzedanych w okresie odniesienia wskazanym w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2.

W ustępie 2 powyższego przepisu wymieniono dokumenty, jakie załącza się do wniosku, są to:

dokument urzędowy potwierdzający, że wnioskodawca jest osobą prawną, oraz wskazujący organy i osoby uprawnione do reprezentowania wnioskodawcy;

statut albo umowę grupy producentów;

dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3:

plan dochodzenia do uznania pozytywnie zaopiniowany przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji właściwego ze względu na siedzibę grupy producentów.

Rozporządzenie z 16 grudnia 2008 r. wymienia w sposób szczegółowy w § 1 warunki, jakie powinien spełniać podmiot zrzeszający producentów owoców by został wstępnie uznany za grupę producentów owoców. W § 2 powyższego rozporządzenia określono elementy jakie zawierać powinien plan dochodzenia do uznania Przed wydaniem decyzji z (...) marca 2012 r. Marszałek Województwa w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego zgromadził materiał dowodowy w postaci dołączonych do wniosku dokumentów (oświadczeń), których moc dowodową zakwestionował Minister, rozstrzygając sprawę w trybie nadzwyczajnym.

Sąd wyjaśnia, że zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej (v. wyrok NSA z 8 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1024/18). Natomiast różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, które w procesie stosowania prawa wymagają podjęcia decyzji o przyznaniu pierwszeństwa któregoś z nich uniemożliwiają uznanie oczywistości naruszenia prawa. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, którego wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów (jak w przypadku mocy dowodowej poszczególnych dokumentów zebranych w materiale dowodowym). Tym samym, o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w sytuacji stwierdzenia pewnych nieprawidłowości w postępowaniu wyjaśniającym, ponieważ sama ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r., ani rozporządzenie MRiRW z 16 grudnia 2008 r., nie zawierały doprecyzowania, w oparciu o jakie konkretnie dokumenty należy weryfikować informacje podane we wniosku - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw.

Na marginesie wskazać również należy, że zgodnie z art. 111 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011 przed zatwierdzeniem planu uznawania grupy producentów na podstawie art. 125e ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu podmiotu prawnego lub jasno określonej części podmiotu prawnego. W ust. 2 tego przepisu wskazano jednocześnie, że zainteresowane państwo członkowskie weryfikuje za pomocą wszelkich odpowiednich środków, łącznie z kontrolą na miejscu:

dokładność informacji podanych w planie uznawania, spójność handlową i jakość techniczną planu, rzetelność szacunków i harmonogram wdrożenia, kwalifikowalność działań oraz kwalifikowalność i zasadność zaproponowanych wydatków, zgodności operacji, dla których wnioskuje się o wsparcie, z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi dotyczącymi w szczególności zamówień publicznych, pomocy państwa oraz innych odpowiednich obowiązkowych norm ustanowionych w prawodawstwie krajowym bądź w ramach krajowych lub strategii krajowej.

Marszałek Województwa kierując się powyższymi regulacjami przeprowadził kontrolę na miejscu w Grupie, podczas której dokonano również wizji terenowej w gospodarstwach członków Grupy. Okoliczność, czy kontrola obejmowała wszystkich członków Grupy czy też nie, nie uzasadnia zarzutu co do rażącego naruszenia prawa powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazane przez Ministra przepisy zarówno prawa krajowego jak i unijnego nie zostały naruszone w sprawie w sposób rażący. Trudno bowiem i w tym przypadku uznać, że pomiędzy rozstrzygnięciem Marszałka Województwa a brzmieniem przepisów, czy to krajowych czy unijnych wskazanych przez Ministra jako rażąco naruszonych, zachodziła wyraźna sprzeczność stanowiąca warunek do uznania, że w sprawie doszło do wady kwalifikowanej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine.

Sąd w składzie orzekającym podziela także zarzut Skarżącej dotyczący obrazy art. 139 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i wydanie decyzji przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się, mimo braku wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, tj. decyzji "dalej idącej" w swych skutkach prawnych niż decyzja Prezesa ARR z (...) maja 2016 r. stwierdzającej "jedynie", że decyzja Marszałka Województwa z (...) marca 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wspomniany zakaz wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać określonej decyzją organu I instancji sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeśli nawet nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, nie doprowadzi natomiast do jej pogorszenia. Innymi słowy, zakaz ten sprowadza się do wykluczenia możliwości pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej orzeczeniem organu rozpatrującego środek zaskarżenia.

Instytucja zakazu reformationis in peius należy zatem do podstawowych gwarancji procesowych. Tworzy swobodę w realizowaniu przyznanego prawa do odwołania się od decyzji organu I instancji w myśl przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności. Istota bowiem tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji na niekorzyść odwołującej się strony, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W przypadku zaś odstąpienia przez organ odwoławczy od powyższego zakazu, organ ten obowiązany jest w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wykazać wystąpienie w decyzji organu I instancji rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego. Minister jako organ II instancji, dokonując reformacji decyzji na niekorzyść odwołującej się od orzeczenia pierwszoinstancyjnego, winien był ze szczególną starannością dążyć do przejrzystego i klarownego wyjaśnienia kierujących nim motywów, aby uczynić zadość zasadzie przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Analiza treści kontrolowanej przez Sąd decyzji nie pozwala na uznanie, by organ odwoławczy uczynił zadość powyższemu obowiązkowi. Orzekając bowiem na niekorzyść strony odwołującej się nie wykazał, by w sprawie zachodziły warunki do odstąpienia od zasady ujętej w art. 139 k.p.a.

Reasumując należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Odnośnie wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (200 zł), wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł) i opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.