Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 59099

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 3 września 1997 r.
V SA 629/96

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 16 lutego 1992 r. nr 110800/029283 Dyrektor Urzędu Celnego w R. przekazał do odprawy celnej w Urzędzie Celnym w W. miniwieżę grającą Sony, przywiezioną z Niemiec przez Wojciecha M. dla Mirosława R. jako jego "mienie przesiedleńcze".

Przekazując Urzędowi Celnemu w W. wyszczególnione w piśmie z dnia 19 lutego 1992 r. dokumenty dotyczące sprowadzonej z zagranicy wieży, Wojciech M. wyjaśnił, że 17 lutego 1992 r. Mirosław R. upoważnił Janinę B. do załatwienia w Urzędzie Celnym odprawy celnej miniwieży i tej treści pisemne upoważnienie Mirosława R. przedstawił przy piśmie z dnia 19 lutego 1992 r.

Decyzją z dnia 23 czerwca 1993 r. nr 14-PC-5060-776/93/2699 Dyrektor Urzędu Celnego w W. wymierzył Mirosławowi R. cło i opłatę manipulacyjną oraz obliczył podatek obrotowy od wieży, gdyż - jak wskazał - towar ten wbrew postanowieniu z dnia 16 lutego 1992 r. nie został dostarczony do odprawy celnej.

Decyzja powyższa zaskarżona została odwołaniem złożonym przez Janinę B. jako pełnomocnika Mirosława R., która wniosła w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 1994 r. nr DPC-II/IV-432-1705/93/14641 Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził niedopuszczalność odwołania Janiny B. od decyzji w przedmiocie wymiaru należności celnych z tego względu, że udzielone jej przez Mirosława R. upoważnienie ograniczało się jedynie "do załatwienia odprawy miniwieży w urzędzie celnym".

W skardze złożonej przez pełnomocnika Janinę B., wniosła ona o uchylenie postanowienia z dnia 28 czerwca 1994 r., wyrażając pogląd, że udzielenie przez Mirosława R. "pełnomocnictwa do załatwienia odprawy celnej miniwieży…" obejmowało również upoważnienie do złożenia odwołania od decyzji z dnia 23 czerwca 1993 r.

Zarzuciła ponadto, że wbrew dyspozycji art. 64 § 2 kpa organ odwoławczy nie wzywał jej do usunięcia braków, jeżeli jego zdaniem dotyczyły one pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Orzekając w sprawie ze skargi, Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do zasady przewidzianej w art. 32 kpa strona może działać w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika, którym w myśl art. 33 kpa może być osoba fizyczna upoważniona do reprezentowania strony na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na piśmie lub zgłoszonego do protokołu.

W niniejszej sprawie Janina B. w dniu 17 lutego 1992 r. umocowana została na piśmie przez Mirosława R. "do załatwienia w Urzędzie Celnym odprawy celnej miniwieży grającej "Sony", stanowiącej część… (jego) mienia przesiedleńczego".

W świetle tego pełnomocnictwa Janina B. uprawniona była do reprezentowania Mirosława R. w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie odprawy celnej miniwieży w toku całego postępowania w tym zakresie, a zatem również w postępowaniu odwoławczym przed drugą instancją.

W myśl bowiem art. 2 pkt 12 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (jednolity tekst Dz. U. 1994 r. Nr 71, poz. 312) przez odprawę celną rozumie się decyzję zawierającą rozstrzygnięcie o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym lub do wywozu za granicę oraz o wymiarze należności celnych i tak rozumiana odprawa, w wypadku zaskarżenia decyzji w jakimkolwiek zakresie, może być przedmiotem także postępowania odwoławczego przed organem II instancji.

W konsekwencji tak również należy rozumieć udzielone Janinie B. przez Mirosława R. pełnomocnictwo do załatwienia "odprawy celnej", to znaczy jako umocowanie do działania w toku całego postępowania przed obu instancjami, czyli także do złożenia odwołania od decyzji I instancji.

Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 32 i art. 127 § 1 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) należało orzec jak w sentencji wyroku.

Ubocznie wskazać należy, że mimo zdyskwalifikowania pełnomocnictwa organ odwoławczy, wbrew dyspozycji art. 64 § 2 w związku z art. 140 kpa, zaniechał wezwania do usunięcia braków.

Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.