Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1456

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 14 lipca 2010 r.
V KZ 40/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia E. Wildowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie W. W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 lipca 2010 r. jego zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 26 maja 2010 r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem z dnia 26 maja 2010 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. i art. 113 § 1 k.p.w. odmówił przyjęcia wniosku W. W. o wznowienie postępowania karnego w sprawie VI W 4350/07 Sądu Rejonowego dla W.-Ś., zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt IV Wa 27/09. Powodem odmowy było stwierdzenie, że wnioskodawca nie usunął braku formalnego wniosku, poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, do czego został wezwany po tym, jak ustanowiony z urzędu adwokat złożył opinię o braku podstaw prawnych do jego wniesienia. Jednocześnie, powyższym zarządzeniem, odmówiono wnioskodawcy ustanowienia kolejnego adwokata z urzędu do sporządzenia i podpisania w jego imieniu wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie.

W zażaleniu wniesionym na powyższe zarządzenie W. W. podniósł, że przyznany mu z urzędu adwokat nie podjął realnych działań w celu "rozpoznania sprawy". Zaskarżone zarządzenie uniemożliwiło mu dostęp "do realnej pomocy adwokata" i pozbawiło możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

Podstawą zaskarżonego zarządzenia jest ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania sporządzony osobiście przez wnioskodawcę nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 545 § 2 k.p.k., to jest wymagania, aby sporządzony został i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący nie podważa tego ustalenia, skutkującego odmową przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania niespełniającego tego wymagania. Twierdzi natomiast, że nie mógł usunąć braku formalnego wniosku z tego powodu, iż odmówiono mu ustanowienia kolejnego adwokata z urzędu, który podzieliłby jego przekonanie, co do istnienia podstaw do wniesienia takowego wniosku.

W związku z tym zauważyć należy, że wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, iż przy rozpoznawaniu zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia z uwagi na niedopełnienie wymogu tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, skarżący ma prawo powołać się na bezzasadną odmowę wyznaczenia mu obrońcy z urzędu, która spowodowała, że nie mógł on dopełnić tego wymogu pisma procesowego, czego konsekwencją było nieprzyjęcie samego środka (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2008 r., V KZ 82/07, R-OSNKW 2008, poz. 133 CD), ale wtedy tylko, gdy odmowa ta nastąpiła pomimo wykazania istnienia warunków do wyznaczenia mu takiego obrońcy, wskazanych w art. 78 § 1 k.p.k., czyli gdy była ona efektem wadliwego działania organu procesowego decydującego o wyznaczeniu takiego obrońcy.

Taka sytuacja w tej sprawie jednak nie zachodzi, jako że Przewodniczący Wydziału zasadnie przyjął, iż podstaw do wyznaczenia wnioskodawcy kolejnego adwokata z urzędu nie było, skoro adwokat dotychczasowy należycie wykonał zlecone mu czynności, wyczerpująco wyjaśniając powody odstąpienia od sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania.

W zaistniałej sytuacji procesowej, jedynym sposobem skutecznego podważenia zaskarżonego zarządzenia byłoby wykazanie, że zgodnie z wymogami prawa procesowego wniosek o wznowienie postępowania, został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego. Skoro wnioskodawca tego nie uczynił, brak jest podstaw do zakwestionowania tego zarządzenia.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.