Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1311

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 29 czerwca 2010 r.
V KZ 35/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia J. Grubba.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie T. K. z wniosku o wznowienie postępowania, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2010 r. zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 4 maja 2010 r., sygn. akt II AKo 135/09 o odmowie przyjęcia do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie II K 1145/05 Sądu Rejonowego dla W.-F. zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. w sprawie IV Ka 1613/07 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zażalenie skarżącego nie jest zasadne. Skarżący podnosi w nim wyłącznie okoliczności związane z prawomocnie zakończonym postępowaniem w sprawie, bądź to artykułuje swoje liczne zastrzeżenia do pracy prokuratorów i sądów rozpoznających sprawę. Tymczasem niniejsze postępowanie toczy się na etapie kontroli spełnienia wymogów formalnych skargi o wznowienie postępowania. Podnoszone zatem przez wnioskodawcę okoliczności nie mogą być w ogóle brane pod uwagę na tym etapie postępowania.

Stwierdzić należy, że zgodnie z dyspozycją art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania, który nie pochodzi od prokuratora winien być sporządzony i podpisany przez adwokata. Dla tego celu wyznaczono wnioskodawcy obrońcę z urzędu, który złożył do akt sprawy opinię, w której stwierdził, że nie znajduje podstaw do sporządzenia takiego wniosku (k. 29). Przypomnieć w tym miejscu wypada, że adwokat wyznaczony z urzędu jest w swych działaniach całkowicie niezależny od sądu, który nie ma jakiegokolwiek wpływu na treść podejmowanych przez niego czynności. Jest on również podmiotem fachowym, który w swych opiniach nie jest bezwzględnie związany stanowiskiem osoby, którą reprezentuje. W tej sytuacji stwierdzić należy, że sądy nie mają uprawnień ani do zobowiązywania wyznaczonego obrońcy do złożenia stosownego wniosku wbrew jego ocenie, ani do kontrolowania tej oceny. Nie rodzi to też podstaw do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu.

W pełni zatem prawidłowo Sąd Apelacyjny poinformował wnioskodawcę o treści opinii wydanej przez jego obrońcę i wezwał do uzupełnienia braku formalnego osobistego wniosku (przez sporządzenie przez adwokata wyznaczonego z wyboru). Wnioskodawca, będąc prawidłowo wezwany i pouczony w trybie art. 120 § 1 k.p.k. (k. 31), nie uzupełnił tego braku w zakreślonym terminie (k. 34).

Brak zatem podstaw do uznania za zasadne argumentów podniesionych w zażaleniu i kwestionowania prawidłowości skarżonego zażalenia.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.