Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1239

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 15 czerwca 2010 r.
V KZ 21/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia D. Świecki.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie B. K. i Z. K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na skutek zażalenia skazanych na zarządzenie przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 marca 2010 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji skazanych z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego w postaci sporządzenia i podpisania kasacji przez adwokata. Na to zarządzenie zażalenie złożyli skazani, w którym podnieśli, że nie zgadzają się z opinią wyznaczonego z urzędu obrońcy o braku podstaw do wniesienia kasacji. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie do rozpoznania skarg kasacyjnych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne, albowiem prawidłowo odmówiono przyjęcia kasacji. Zgodnie bowiem z art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, to powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Skazanym został wyznaczony obrońca z urzędu do zbadania podstaw wniesienia kasacji. W sporządzonej opinii obrońca oświadczył, że nie ma takich podstaw i uzasadnił dlaczego. Sporządzona przez obrońcę opinia o braku podstaw do wniesienia kasacji, nie podlega kontroli sądu w tym znaczeniu, że w Kodeksie postępowania karnego nie ma przepisu, który upoważniałby sąd do "przymuszenia" obrońcy z urzędu do sporządzenia i podpisania kasacji, jak i też przepisu, który nakazywałby ustanowić stronie innego obrońcę z urzędu (postanowienie SN z dnia 17 czerwca 1997 r., V KZ 57/97, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 82). Jednakże, sąd jest uprawniony do badania prawidłowego wykonania obowiązków przez obrońcę w ramach zagwarantowania stronie prawa do skutecznej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie określonym treścią art. 84 § 3 k.p.k. Dlatego też możliwe jest ustanowienie kolejnego obrońcy z urzędu w celu ponownego zbadania podstaw do wniesienia kasacji, gdy poprzedni takich podstaw nie znalazł, jeżeli zostanie stwierdzone - czy to w postępowaniu wewnątrzkorporacyjnym, czy to przez prezesa sądu (przewodniczącego wydziału) lub przez sąd - zaniedbanie poprzednio wyznaczonego obrońcy (por. postanowienia SN: z dnia 1 lipca 1999 r., V KZ 33/99, OSNKW 1999, z. 9-10, poz. 56; z dnia 10 września 2008 r., II KZ 43/08, OSNKW 2008, z. 10, poz. 86). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem obrońca wyznaczony z urzędu prawidłowo dokonał analizy podstaw do wniesienia kasacji pod kątem przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).

Tym samym, skoro złożone przez skazanych kasacje zawierały wskazany powyżej brak formalny i nie został on usunięty w zakreślonym terminie, to prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.