Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/526

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 marca 2010 r.
V KZ 2/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia J. Sobczak.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie J. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 marca 2010 r. zażalenia obrońcy na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt IV WKK 61/09, w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji

postanawia:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w W., sygn. akt IV 181/09 z dnia 7 lipca 2009 r. jako niedopuszczalnej z mocy prawa, stwierdzając, że wywiedziono ją od wyroku umarzającego postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

W złożonym na powyższe zarządzenie zażaleniu obrońca J. B. podniósł, że Sąd błędnie zinterpretował art. 523 § 2 i 3 k.p.k., bowiem przesłanka przedawnienia karalności jest bezwzględną podstawą odwoławczą - art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., stąd, zdaniem skarżącego, wnioskować można, że ani § 2 ani § 3 art. 523 k.p.k. nie zamyka drogi do zaskarżenia kasacją orzeczenia umarzającego postępowanie z powodu przedawnienia karalności. Na podstawie powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z treści art. 523 § 2 i 3 k.p.k. wynika jednoznacznie, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W przedmiotowej sprawie postępowanie karne w odniesieniu do oskarżonego J. B. w zakresie objętym zażaleniem zostało wyrokiem Sądu Rejonowego dla W.-Ś. w W. z dnia 21 listopada 2008 r. umorzone na mocy art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., odnośnie do czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., w zakresie czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku.

W art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., w którym określono bezwzględne przyczyny odwoławcze wskazano, że niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów Sąd odwoławczy uchyla zaskarżone orzeczenie, jeśli zachodzą okoliczności z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., a więc kiedy nastąpiło przedawnienie karalności. W niniejszej sprawie fakt przedawnienia karalności stwierdził Sąd Rejonowy. Tego stwierdzenia nie zakwestionował Sąd odwoławczy. Niewątpliwie przedawnienie (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.) stanowi okoliczność należącą do tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Podkreślić jednak należy, że Sąd uwzględnił zaistnienie tej okoliczności. Oparcie zażalenia o dyspozycje art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 3 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. nie jest w tej sytuacji trafne.

Kasacja wnoszona jest na korzyść oskarżonego w sytuacji, kiedy w zakresie objętym jej treścią, nie został skazany na karę pozbawienia wolności. Wprawdzie formalnie rzecz, biorąc podniesiony został zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., ale zauważyć należy, że fakt przedawnienia został uwzględniony przez Sąd orzekający.

W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżonym zarządzeniem trafnie odmówiono przyjęcia kasacji na korzyść oskarżonego.