Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1974/1/15

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 12 czerwca 1973 r.
V KRN 175/73

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia M. Paluch (sprawozdawca). Sędziowie: S. Kaciczak, S. Kotowski.

Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tuszyńska.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Andrzeja P., oskarżonego z art. 214 § 2 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Powiatowego w Gdańsku z dnia 28 lutego 1972 r.

uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania oskarżonego Andrzeja P. z art. 214 § 2 k.k. (pkt I zaskarżonego wyroku) i postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 11 pkt 1 k.p.k. umorzył (...).

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Powiatowy w Gdańsku - wyrokiem z dnia 28 lutego 1972 r. - oskarżonego Andrzeja P. skazał:

I) na podstawie art. 214 § 2 k.k. na 7 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu 8 sierpnia 1971 r. w G. dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia samochodu ciężarowego marki "Żuk", stanowiącego własność Zakładów Drzewnych Przemysłu Węglowego w G., następnie zaś porzucił go w stanie uszkodzonym;

II) na podstawie art. 87 § 1 k.w. na 3 miesiące pozbawienia wolności za to, że w tym samym czasie i miejscu, jak opisano w pkt I, znajdując się w stanie nietrzeźwym (0,65‰ stężenia alkoholu we krwi) prowadził ulicami miasta samochód marki "Żuk", a ponadto na podstawie art. 87 § 1 k.w. w związku z art. 29 § 1 k.w. orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.

Wyrok powyższy uprawomocnił się w Sądzie Powiatowym.

Od tego wyroku w części dotyczącej pkt I wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego Andrzeja P. Minister Sprawiedliwości.

Rewizja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę art. 214 § 2 k.k., polegającą na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia tego przestępstwa, mimo że czyn jego nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego.

Podnosząc ten zarzut, rewizja w konkluzji wnosi o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie przepisu art. 11 pkt 1 k.p.k.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja jest zasadna.

Sąd Powiatowy uznając oskarżonego Andrzeja P. za winnego przestępstwa określonego w art. 214 § 2 k.k. nie uwzględnił faktu, że oskarżony miał wymagane uprawnienia do użytkowania samochodu marki "Żuk", stanowiącego własność Zakładów Drzewnych Przemysłu Węglowego w G. Oskarżony bowiem był zatrudniony w wyżej wymienionych Zakładach jako kierowca tego samochodu. Do obowiązków oskarżonego należało także odprowadzanie samochodu do miejsca garażowania, przy czym klucze do garażu, który mieścił się poza siedzibą Zakładów, miał oskarżony Andrzej P.

Z materiału dowodowego wynika wprawdzie, że oskarżony krytycznego dnia użytkował samochód w celach prywatnych, nie mając na to zgody kierownictwa Zakładów, jednakże należy stwierdzić, że bezprawne krótkotrwałe użycie pojazdu mechanicznego, stanowiącego mienie społeczne, nie jest ani zagarnięciem tego mienia, ani użyciem pojazdu mechanicznego w rozumieniu art. 214 k.k., jeżeli sprawca jest uprawniony do użytkowania tego pojazdu, a zamiarem jego nie jest uszczuplenie mienia społecznego i przysporzenie korzyści sobie lub osobie trzeciej.

Ze względu na to, że w świetle zebranych dowodów nie można przyjąć, iż oskarżony uzyskał jakąkolwiek korzyść materialną w związku z użyciem samochodu, a z notatki znajdującej się na karcie 40 akt sprawy, którą Sąd Najwyższy ujawnił w trybie art. 402 § 3 k.p.k., wynika że pokrył koszty związane z naprawą uszkodzenia samochodu, za słuszne należy uznać stanowisko, że zamiarem oskarżonego Andrzeja P. nie było uszczuplenie mienia społecznego.

Konsekwencją tak prawidłowo dokonanych ustaleń powinno być przyjęcie, że zarzucany oskarżonemu czyn nie zawiera ustawowych znamion przestępstwa, a w związku z tym należało postępowanie na podstawie art. 11 pkt 1 k.p.k. umorzyć.

Analogiczny pogląd wyraził zresztą Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 października 1971 r. - V KRN 354/72 (OSN wyd. Prok. Gen. 1972, z. 1, poz. 13).

Z tych względów należało rewizję nadzwyczajną uznać za zasadną i orzec jak w konkluzji wyroku.