Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1622345

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 9 stycznia 2015 r.
V CZ 86/14
Zakres kognicji Sądu Najwyższego w przypadku zażalenia na uchylenie przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Mirosław Bączyk.

Sędziowie SN: Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca), Bogumiła Ustjanicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa C. Bank S.A. w W. przeciwko P. P. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2015 r., zażalenia pozwanego na wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 17 grudnia 2013 r., oddala zażalenie pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w S. uchylił w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 18 maja 2012 r. i oddalił powództwo C. Bank S.A. w W. wniesione przeciwko P. P. o zapłatę kwoty 15.610,43 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty 9.932,11 zł począwszy od dnia 4 października 2011 r. do dnia zapłaty, a także zasądził od strony powodowej koszty postępowania. U podstaw tego rozstrzygnięcia legła ocena Sądu pierwszej instancji, że roszczenie jest przedawnione z uwagi na upływ dwuletniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych. Ponadto strona powodowa nie udowodniła swojego roszczenia co do zasady i co do wysokości dochodzonej kwoty, albowiem przedstawione przez nią wnioski dowodowe zostały oddalone jako spóźnione w świetle art. 495 § 3 k.p.c.

W wyniku rozpoznania apelacji strony powodowej Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. z uwagi na nie rozpoznanie istoty sprawy. Sąd drugiej instancji stwierdził w pierwszym rzędzie, że roszczenie nie jest przedawnione, stąd zostało one oddalone przedwcześnie, zwłaszcza w sytuacji nie dopuszczenia zawnioskowanych przez powoda dowodów.

W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 386 § 4 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

W świetle art. 3941 § 11 k.p.c., obowiązującego od dnia 3 maja 2012 r. na podstawie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1381), w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c. zażalenie jest skierowane przeciwko uchyleniu przez Sąd drugiej instancji wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a więc ocenie Sądu Najwyższego może być poddany jedynie ewentualny błąd sądu odwoławczego przy kwalifikowaniu określonej sytuacji procesowej, jako odpowiadającej powołanej podstawie orzeczenia kasatoryjnego. Ustawowe przesłanki uchylenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji zostały w art. 386 § 4 k.p.c. zakreślone wąsko, stąd w przypadku wniesienia zażalenia kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do skontrolowania, czy istotnie doszło do nierozpoznania istoty sprawy lub też czy faktycznie istnieje w realiach rozpoznawanej sprawy konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

W rozpatrywanej sprawie orzeczenie kasatoryjne Sądu Okręgowego uznać należy za prawidłowe i zgodne z art. 386 § 4 k.p.c., z uwagi po pierwsze na odrzucenie przez Sąd drugiej instancji oceny Sądu Rejonowego, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu, po drugie z uwagi na oddalenie wniosków dowodowych powoda, co spowodowało nie rozpoznanie przez Sąd Rejonowy istoty roszczenia dochodzonego przez powoda. Podzielić przy tym należy pogląd Sądu Okręgowego, iż brak jest uzasadnionych podstaw do przenoszenia całości postępowania dowodowego do Sądu Odwoławczego, choćby z uwagi na gwarancje procesowe stron.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego, jako bezzasadne (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 108 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.