Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663737

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 26 listopada 2010 r.
V CSK 236/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Prezes SN: Tadeusz Ereciński.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Anny Ł. i Władysława Ł. przy uczestnictwie Gminy Kamiennik i Mirosława B. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II Ca 891/09, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądza od wnioskodawców na rzecz Mirosława B. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali nieważność postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.), która miała polegać na pozbawieniu "możliwości obrony istotnego swego interesu prawnego (...) przez brak ze strony Sądu niezbędnych pouczeń ich, co do czynności procesowych". Z akt sprawy wynika jednak - co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną - że skarżący brali czynny udział w postępowaniu. Skarżący podnoszą również, że nie mieli profesjonalnego pełnomocnika, co pozbawiło ich skutecznej obrony swych praw. Skarżący mogli jednak ustanowić pełnomocnika lub wnosić o ustanowienie go przez Sąd. Poza tym skarżący nieważność postępowania odnoszą do postępowania przed sądem pierwszej instancji, a skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji (art. 398-1 § 1 k.p.c.). Przesłanka nieważności postępowania powinna odwoływać się więc tylko do postępowania przed tym sądem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r. I CKN 825/97, OSNC 1998, Nr 5, poz. 81, orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1946 r., C III 719/45, OSN 1948, Nr 2, poz. 34).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39820 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.