Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2619170

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 14 lutego 2019 r.
V CO 29/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Teresa Bielska-Sobkowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa B. M. przeciwko M. M. o rozwód, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2019 r., wniosku Sądu Okręgowego w Ś. o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o sygn. akt I C (...), odmawia oznaczenia Sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Uzasadnienie faktyczne

Przepis art. 45 k.p.c. ma zastosowanie, jeżeli w myśl przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej. Przed skierowaniem wniosku do Sądu Najwyższego należy zatem rozważyć, czy właściwość miejscowa może być ustalona na podstawie właściwych przepisów.

Właściwość wyłączną w sprawach ze stosunku małżeństwa określa art. 41 k.p.c., wskazując następujące trzy przesłanki:

1.

sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Chodzi tu o ostatnie zamieszkanie w Polsce - taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Jeżeli ta przesłanka nie pozwala na określenie właściwości miejscowej, zastosowanie ma kolejna, to jest:

2.

sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej. W pozwie wskazano miejsce zamieszkania pozwanego w Niemczech, zatem według tej przesłanki również nie można ustalić właściwości miejscowej. Jeżeli i tej podstawy nie ma, zastosowanie ma kolejna przesłanka, co jasno wynika z przepisu, to jest:

3.

sąd miejsca zamieszkania powoda.

W pozwie powódka wskazała jako adres zamieszkania D., os. (...), zatem to miejsce zamieszkania wyznacza właściwość miejscową w sprawie o rozwód, o ile to miejsce zamieszkania odpowiada stanowi faktycznemu. Jak wynika z akt sprawy, powódka nie wskazała innego miejsca zamieszkania, nie wyjaśniano też, czy wskazany adres odpowiada rzeczywistości, co może budzić wątpliwości zważywszy, że pracuje w Niemczech. Dopóki ta kwestia nie zostanie wyjaśniona, brak podstaw do stosowania art. 45 k.p.c.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.