Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60607

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Szczecinie
z dnia 14 maja 1998 r.
SA/Sz 1322/97

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w S., po rozpoznaniu w dniu 14 maja 1998 r. sprawy ze skargi Jolanty O. i Jacka W. - T. Spółka Cywilna w S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 23 maja 1997 r. nr DOT-II-4041/2029/96/4826/awi w przedmiocie wymiaru cła, oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Urzędu Celnego w S. decyzją zawartą w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD z dnia 24 marca 1994 r. nr 120802/006051 dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzył cło od towaru w postaci wykładziny dywanowej, sprowadzonej przez PPHU T. S.C. Jolanta O. i Jacek W.

Wartość celną towaru ustalono na podstawie przedłożonych do odprawy celnej faktury oraz Deklaracji Wartości Celnej (DWC), w której Spółka zadeklarowała poniesione do granicy koszty transportu towaru w kwocie 3 904 800 st. zł.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie importera przez Dział Operacyjny Urzędu Celnego w S. ujawniono rachunki na paliwo w ogólnej wysokości 1 100,62 DEM, które nie zostały dołączone do odprawy celnej.

Dyrektor Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia 19 marca 1996 r. nr 12-TW-510-324/96/LM na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie importu wykładziny dywanowej sprowadzonej przez Spółkę T. według SAD z dnia 22 marca 1994 r. nr 120802/006051.

Organ ten wskazał jednocześnie, że zamierza uchylić powyższą decyzję i dokonać wymiaru cła zwiększając wartość transakcyjną towaru o koszty transportu rzeczywiście poniesione, równocześnie strona została powiadomiona, że może składać wyjaśnienia w sprawie.

Decyzją z dnia 19 marca 1996 r. nr 12 TW-510-324/96/LM wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, art. 4 ust. 1 i 2, art. 23 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (tekst jednolity Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312) w związku z art. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy Prawo celne (Dz. U. Nr 85, poz. 427) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1993 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy (Dz. U. Nr 128, poz. 591) Dyrektor Urzędu Celnego w S. uchylił decyzję zawartą w JDA SAD nr 120802/009859 z dnia 29 maja 1995 r. i ustalił nowy wymiar należności celnych od sprowadzonych przez Spółkę T. towarów uwzględniając faktury za paliwo.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku kontroli dokonano zestawienia kosztów na zakup paliwa, dokumenty te potwierdzają, że wydatki na zakup paliwa są związane z transportem do Polski zakupionych w Belgii wykładzin dywanowych. Strona natomiast nie złożyła wyjaśnień wskazujących konkretne rachunki jako związane z podróżami służbowymi właścicieli, a tym samym nie stanowiące kosztów transportu.

W odwołaniu wniesionym na powyższą decyzję do Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. wspólnicy spółki cywilnej T. zarzucili organowi I instancji, że podczas kontroli prowadzonej w siedzibie Spółki nie żądano żadnych wyjaśnień, a mimo to w dniu 1 lutego 1996 r. wydane zostało postanowienie o wznowieniu postępowania. Wspólnikom nie przedstawiono żadnych zarzutów, lecz doręczono wezwanie do stawienia się w charakterze oskarżonego bez podania jakichkolwiek przepisów określających popełnienie przestępstwa. W odwołaniu podniesiony został również zarzut rażącego naruszenia prawa, zdaniem wspólników Spółki Cywilnej T. po wznowieniu postępowania i ustaleniu, iż występują przesłanki określone w art. 145 § 1, winno nastąpić uchylenie decyzji ostatecznej w formie decyzji, która powinna spełniać wymogi art. 107 kpa. Mimo powyższego stwierdzenia wspólnicy Spółki nie precyzują zarzutu, że w tym zakresie została naruszona procedura.

Decyzją z dnia 23 maja 1997 r. nr DOT-II-4041-2029/96/4826/awi Prezes Głównego Urzędu Ceł w W. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji odpowiadając na zarzut strony skarżącej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 151 § 1 kpa organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia wydał decyzję, w której uchylił decyzję dotychczasową, stwierdzając istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa, i jednocześnie rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja kończąca wznowienie postępowania zawiera dwa rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji zawartej w dokumencie JDA SAD określającej wartość i wymiar cła oraz o istocie sprawy, tzn. ustalił na nowo wartość celną i wymierzył cło od sprowadzonego towaru.

Organ odwoławczy w tym zakresie nie stwierdził naruszenia procedury.

Według stanowiska wyrażonego w decyzji odwoławczej organ I instancji nie naruszył też innych przepisów postępowania, gdyż strona miała możliwość składania wyjaśnień, przedłożenia dowodów, a także miała dostęp do akt sprawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 23 i art. 25 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. przez ich niezastosowanie po wznowieniu postępowania oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2, art. 107, art. 77 § 1, art. 80, art. 7, art. 8 i art. 9 kpa przez fakt ich niezastosowania bądź ich zastosowanie niezgodne z obowiązującą procedurą.

W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że organy celne nie uwzględniły faktu, iż część wszystkich kosztów ponoszonych przez skarżącą poza granicami kraju dotyczyła wyjazdów nie związanych z transportem importowanych towarów. Strona skarżąca ponadto twierdzi, że zaskarżona decyzja nie wskazuje przyczyn wznowienia postępowania.

W skardze podtrzymane zostało stanowisko wyrażone w odwołaniu o naruszeniu przez organ celny I instancji art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa z wyjaśnieniem, że w trakcie postępowania oraz przed wydaniem decyzji nie przedstawiono stronie materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew zarzutom strony skarżącej przebieg postępowania administracyjnego nie wskazuje na naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.

W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w siedzibie skarżącej ujawnione zostały faktury świadczące o tym, iż strona skarżąca poniosła koszty i opłaty związane z transportem towaru poza granicami kraju. Powyższe dowody nie były znane organowi celnemu w dacie wydania decyzji z dnia 25 maja 1995 r., a w tej dacie były już wystawione.

W tych okolicznościach zachodziła podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, albowiem zostały ujawnione istotne dla sprawy dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi wydającemu decyzję. O ujawnieniu faktur dotyczących transportu (kosztów paliwa i opłat za przejazd autostradą) strona została poinformowana w postanowieniu z dnia 1 lutego 1996 r. Dodatkowo poinformowano stronę, że w związku z wydanym postanowieniem strona może złożyć wyjaśnienie i zapoznać się ze sprawą.

Należy zatem stwierdzić, że strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i dowodami zebranymi w sprawie oraz złożenia wyjaśnień.

Z uprawnień tych strona nie skorzystała, a w tej sytuacji zarzut co do naruszenia procedury administracyjnej w tym zakresie należy uznać za nieuzasadniony.

Również za nietrafny należy uznać zarzut strony skarżącej, że organy celne nie uwzględniły, dokonując określenia wartości celnej towaru, tych faktur na zakup paliwa, które nie dotyczyły transportu importowanego towaru, lecz wyjazdów służbowych właścicieli firm. Należy bowiem podkreślić, że organ zwrócił się do strony skarżącej o wyodrębnienie kosztów nie związanych z importowanym towarem. Strona skarżąca odpowiedziała, że nie jest w stanie tego uczynić, a jednocześnie nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie ustosunkowała się do zestawienia tych kosztów sporządzonego przez funkcjonariuszy celnych przeprowadzających kontrolę. Należy zatem przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie organy celne wykazały, że strona skarżąca odprawiając towar w dniu 24 marca 1994 r. nie ujawniła faktur dotyczących transportu importowanego towaru, co uzasadniało uchylenie decyzji zawartej w JDA SAD z dnia 24 marca 1994 r. nr 120802/006051 i określenie nowej wartości celnej towaru oraz wymiar cła w innej wysokości niż w dniu odprawy celnej.

Należy podkreślić, że prawidłowo została również sporządzona decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w S. wydana po wznowieniu postępowania, decyzja taka winna bowiem zawierać dwa rozstrzygnięcia uchylające poprzednią decyzję oraz orzekające co do istoty sprawy. Tak też została sporządzona decyzja w niniejszej sprawie, posiada ona również szczegółowe uzasadnienie, a oparta została między innymi na art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312).

W tej sytuacji zarzuty strony również co do nieprawidłowości sporządzenia decyzji przez organ I instancji należy uznać za nieuzasadnione.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) podlega oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.