Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60566

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Szczecinie
z dnia 8 lipca 1999 r.
SA/Sz 1307/98

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sad Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w S. w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA: Krystyna Zaremba

Sędziowie NSA: Marian Jaździński, Kazimiera Sobocińska (spr.)

Protokolant: Edyta Wójtowicz

po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 1999 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 23 czerwca 1998 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w B. z 14 kwietnia 1998 r. Nr [...],

2. zasądza od Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodek Zamiejscowy w K. na rzecz skarżącego 2.651,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 14 kwietnia 1998 r., wydaną na podstawie art. 6 "a" ust. 1 pkt 2, ust. 8 i 9 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), określił Lechowi P. należny podatek VAT od remanentu likwidacyjnego wg stanu na 31 stycznia 1997 r. w kwocie 32.589 zł z odsetkami w kwocie 18.844,10 zł liczonymi od 3 marca 1997 r. do dnia wydania decyzji.

Z dokonanych ustaleń wynika, że Lech P. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu usług i produkcji wielobranżowej i był podatnikiem VAT. W dniu 5 lutego 1997 r. Lech P. złożył w Urzędzie Skarbowym w Białogardzie deklarację VAT-Z o zaprzestaniu ww. działalności z dniem 31 stycznia 1997 r. Jednakże podatnik nie zadeklarował i nie zapłacił należnego podatku od towarów nabytych w toku działalności, lecz nie odprzedanych, co do których przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego, jak również nie sporządził spisu z natury tych towarów sprzecznie z art. 6a ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy VAT.

W wyniku kontroli Urząd Skarbowy "odtworzył" remanent likwidacyjny i ustalił należny podatek przyjmując za podstawę wartość początkową środków trwałych ustaloną w ewidencji środków trwałych innego podatnika - spółki cywilnej "L. P. i S-ka", która środki te przejęła i tak:

1) baza handlowa, wartość netto 154.275 zł, podatek VAT 27.820 zł,

2) samochód "Jelcz" z naczepa, wartość netto 30.000 zł podatek VAT 5.409 zł,

3) wiertarka stołowa, wartość netto 500 zł, podatek VAT 90 zł.

Odnośnie pozostałych środków trwałych za podstawę obliczenia podatku Urząd Skarbowy przyjął wartość netto wg ceny zakupu i tak:

4) kasa fiskalna, wartość netto 6.080 zł, podatek VAT 1.096 zł,

5) drukarka OKI, wartość netto 1.225 zł, podatek VAT 220 zł.

Łącznie podatek od remanentu likwidacyjnego wyniósł 34.635 zł, a po zmniejszeniu o kwotę 2.046 zł wykazana w deklaracji VAT-7 za styczeń 1997 r. jako nadwyżkę podatku naliczonego, zaległość podatkowa wyniosła kwotę 32,589 zł określoną w decyzji.

W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego Lech P. nie zgadzał się z obciążeniem podatkowym i twierdził, że nie zaprzestał działalności gospodarczej, lecz nadal ja kontynuował w ramach spółki cywilnej, wobec czego art. 6a ustawy VAT nie miał zastosowania.

Izba Skarbowa w K. nie uwzględniła odwołania i decyzja z dnia 23 czerwca 1998 r. utrzymała w mocy zaskarżona decyzję Urzędu Skarbowego uznając, że odpowiada prawu oraz ustalonym faktom. Organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka cywilna "L. P. i Spółka" zawiązana w styczniu 1997 r. była odrębnym podmiotem gospodarczym i podatnikiem VAT, co wyłącza uznanie "kontynuowania" działalności. Poprzednia samodzielna działalność została zlikwidowana i wyrejestrowana, zatem zastosowanie przepisu art. 6a ustawy VAT było uzasadnione.

Od decyzji Izby Skarbowej L. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. Skarżący podniósł, że na dzień likwidacji działalności 31 stycznia 1997 r. nie dysponował już środkami trwałymi "spisanymi" przez Urząd Skarbowy, gdyż bazę handlową, samochód "Jelcz", oraz wiertarkę oddał do używania spółce cywilnej "Lech P. i S-ka" umową użyczenia z 2 stycznia 1997 r. zaś kasę fiskalną i drukarkę nieodpłatnie przekazał żonie na potrzeby jej działalności również w dniu 2 stycznia 1997 r. i środki te wpisane zostały przez nią do ewidencji środków trwałych. Skoro więc w dniu likwidacji działalności gospodarczej 31 stycznia 1997 r. nie posiadał ww. środków trwałych, nie było podstaw do stosowania przepisu art. 6a ustawy VAT. Ponadto skarżący zakwestionował przyjęcie za podstawę opodatkowania - w odniesieniu do bazy handlowej i samochodu "Jelcz" - wartości początkowej ustalonej przez innego podatnika tj. spółkę cywilną, której działalność nie była przedmiotem kontroli, zaś w odniesieniu do pozostałych środków cenę zakupu netto.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oddanie środków trwałych innym podatnikom do nieodpłatnego używania nie oznacza przeniesienia prawa własności tych rzeczy. Podmioty używające użyczonych im rzeczy obowiązane są do ich zwrotu w umówionym czasie albo na wezwanie. Oznacza to, że w dniu likwidacji działalności gospodarczej tj. 31 stycznia 1997 r. skarżący był właścicielem środków trwałych nabytych w toku tej działalności, co do których przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego, zatem obciążał go obowiązek podatkowy przewidziany w art. 6a ustawy VAT w tym również obowiązek sporządzenia spisu z natury tych nie sprzedanych towarów. Ponieważ skarżący nie sporządził spisu likwidacyjnego, Urząd Skarbowy upoważniony był do oszacowania wartości tych towarów na podstawie dokumentów źródłowych i określenia wysokości zobowiązania stosownie do art. 6a ust. 10 ustawy VAT. Ustalenie ilościowe jest prawidłowe.

Oszacowanie wartości ma na celu ustalenie podstawy opodatkowania w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistości.

W tym zakresie skarżący zasadnie podnosi, że bezpodstawnie zastosowano do ustalenia wartości bazy handlowej i samochodu "Jelcz" wartość początkową tych środków wpisaną przez spółkę cywilną w jej ewidencji środków trwałych.

Zastosowana metoda nie ma uzasadnienia w powołanym przez Izbę Skarbową przepisie art. 15 ust. 3 w związku z art. 6a ust. 8 ustawy VAT. Przepis ten stanowi, że podstawę opodatkowania oblicza się według cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą (odbiorcami), a w przypadku braku odbiorcy - według przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku z dnia czynności, zmniejszoną o kwotę należnego podatku. Zastosowana przez Urząd Skarbowy metoda nie odpowiada normatywnej treści art. 15 ust. 3 powołanej ustawy.

Podobnie nie odpowiada wymaganiom art. 15 ust. 3 ustalenie wartości pozostałych środków trwałych wg ceny ich zakupu.

Z tych przyczyn zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego podlegają uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy

o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.