Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28977

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Łodzi
z dnia 18 grudnia 1996 r.
SA/Łd 2983/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: s. NSA J. Brolik.

Sędziowie: NSA J. Antosik, SW A. Świderska (spr.).

Protokolant: apl. prok. E. Bednarek.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. Nr 36/1991 poz. 161) w art. 67 wymienia poszczególne środki egzekucyjne, które mogą być stosowane w celu wyegzekwowania należności pieniężnych. Przepis ten nie określa kolejności stosowania tych środków pozostawiając tę decyzję do oceny organu egzekucyjnego. Dokonując zajęcia ruchomości Urząd Skarbowy działa w ramach swoich uprawnień wynikających z treści art. 67 ust. 6 cyt. wyżej ustawy. Trudno zatem uznać, że doszło w tym zakresie do naruszenia prawa przez zastosowanie środka egzekucyjnego zbyt uciążliwego bądź wręcz niedopuszczalnego.

Jeżeli skarżący uważa, że taki sposób prowadzenia egzekucji jest dla niego zbyt uciążliwy może zaproponować inny, byle skuteczny środek egzekucyjny. Tymczasem z załączonych akt wynika, że niemożliwa jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę, które zostało już zajęte z innego tytułu i przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o wyjawienie majątku przed sądem egzekucyjnym. Odstąpienie od zajęcia ruchomości oznaczałoby zatem faktycznie zaprzestanie prowadzenia egzekucji.

Nie sposób także zgodzić się z tezą skarżącego, że zajęty mu segment pokojowy i lodówka są przedmiotami, które nie podlegają egzekucji administracyjnej. Nie są to bowiem podstawowe przedmioty urządzenia domowego niezbędne dłużnikowi i jego rodzinie.

Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że podniesione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są zdecydowanie spóźnione. Przy doręczaniu dłużnikowi tytułów wykonawczych będących podstawą egzekucji skarżący został pouczony o prawie wniesienia zarzutów w terminie 7 dni zgodnie z art. 33 i 34 cyt. wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Czynności egzekucyjne zostały wszczęte w dniu 27 maja 1995 roku, kiedy to poborca skarbowy sporządził protokół o stanie majątkowym i dokonał zajęcia ruchomości. W tej samej dacie zobowiązanemu doręczono odpisy tytułów wykonawczych zawierające pouczenie o prawie wniesienia zarzutów w części "C" druku.

Tymczasem zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostały złożone dopiero w dniu 31 lipca 1995 r. już po nieskutecznej próbie licytacji zajętych ruchomości. Podniesiony w piśmie do Urzędu Skarbowego argument braku pouczenia co do terminu odwołania nie jest zasadny w świetle wskazanych wyżej dokumentów.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.