Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28978

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Łodzi
z dnia 18 grudnia 1996 r.
SA/Łd 2963/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: s. NSA J. Brolik.

Sędziowie: NSA J. Antosik (spr.), SW A. Świderska.

Protokolant: apl. prok. E. Bednarek.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego dochodów z tytułu niektórych rodzajów działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 3, poz. 20 ze zm.), przewidując zwolnienie podatkowe dochodów z tytułu wykonywania robót w zakresie budownictwa mieszkaniowego i obiektów budownictwa mieszkaniowego oraz infrastruktury towarzyszącej (§ 1 ust. 1 pkt 3), jako roboty te określa roboty budowlano-montażowe dotyczące zarówno inwestycji, jak i remontów (§ 1 ust. 2). Oznacza to, że omawiane zwolnienie dotyczy również robót polegających na remoncie istniejących już obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu. Zaś do obiektów infrastruktury towarzyszącej zalicza się obiekty infrastruktury technicznej wymienione w § 1 ust. 4 pkt 1-3 rozporządzenia; zgodnie z pkt 3 tego ustępu do obiektów tych zalicza się również urządzenia i obiekty ujęcia wody, jeżeli warunkują one oddanie do użytku obiektów budownictwa mieszkaniowego oraz socjalno-usługowego (pkt 3).

Jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżąca Spółka wykonała w szczególności prace związane z wyposażeniem i konserwacją istniejących studni głębinowych w osiedlach mieszkaniowych, a zatem prace te należy uznać za roboty dotyczące remontów (remontowy charakter tych robót wynika także z umowy z 1 sierpnia 1991 r.) w obiektach podziemnych ujęć wody, gdyż za takie należy uznać studnie głębinowe; jak ustalono studnie te pełnią rolę studni awaryjnych. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju studnie są elementami infrastruktury technicznej osiedla mieszkaniowego; roboty remontowe na takich obiektach są robotami, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia. Należy podkreślić, że zawarty w § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia warunek oddania do użytku obiektów budownictwa mieszkaniowego i socjalno-usługowych odnosi się do wymienionych w tym przepisie obiektów infrastruktury technicznej, m.in. ujęć wody ("urządzenia i obiekty ujęcia wody..., jeżeli warunkują one oddanie do użytku obiektów budownictwa mieszkaniowego oraz socjalno-usługowych"), a nie remontów tych obiektów. A zatem, jeżeli roboty remontowe dotyczą istniejących już obiektów, wymienionych w § 1 ust. 4 pkt 3 omawianego rozporządzenia, to ich wykonanie wcale nie musi warunkować oddania do użytku nowych obiektów budownictwa mieszkaniowego i socjalno-usługowego. Ważne jest tylko, aby remontowane obiekty służyły przed remontem funkcjonowaniu obiektów budownictwa mieszkaniowego i socjalno-usługowych; warunkować oddanie do użytku tych obiektów może wyłącznie wykonanie robót inwestycyjnych, a nie remontowych. A zatem, skoro studnie głębinowe, których remont został wykonany przez skarżącą Spółkę pełniły - jak ustaliły organy podatkowe - funkcję studni awaryjnych na osiedlach mieszkaniowych, to dochody uzyskane z tytułu wykonania robót remontowych przy tych studniach należy uznać za zwolnione od podatku dochodowego na podstawie § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 lutego 1989 r.

Inaczej natomiast przedstawia się kwestia wykonania zasilania w energię elektryczną hydroforni przy ul. Zawadzkiej (wg protokołu kontroli z 10 czerwca 1992 r., objętych fakturą nr 12/91 z 16 grudnia 1991 r.).

Za wyjaśnioną należy uznać kwestię, że hydrofornia ta służy wyłącznie zaopatrzeniu w wodę pracowniczych ogrodów działkowych.

Wątpliwości spowodowane sprzecznościami wynikającymi z zebranych dokumentów, o czym była mowa w wyroku NSA z 24 listopada 1994 r., zostały wyjaśnione zeznaniami świadka Grażyny R. z dnia 21 marca 1995 r., przesłuchanej wtedy w obecności przedstawiciela skarżącej Spółki z zachowaniem przepisu art. 79 k.p.a.; natomiast z naruszeniem tego przepisu nastąpiło przesłuchanie tego świadka w dniu 16 maja 1995 r. Okoliczność, że hydrofornia ta służy pracowniczym ogrodom działkowym przesądza, iż nie można jej uznać za obiekt infrastruktury technicznej w rozumieniu § 1 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 lutego 1989 r; pracownicze ogrody działkowe nie są ani obiektami budownictwa mieszkaniowego, ani obiektami socjalno-usługowymi towarzyszącymi budownictwu mieszkaniowemu. Do tych ostatnich zalicza się jedynie obiekty wymienione w przepisach uchwały nr 268 Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1982 r. w sprawie zasad realizacji i finansowania budownictwa mieszkaniowego (Mon. Pol. Nr 4, poz. 24), do których odsyła § 1 ust. 4 omawianego rozporządzenia; przepisy uchwały jednak nie wymieniają pracowniczych ogrodów działkowych. Natomiast poruszoną po raz pierwszy w piśmie Spółki z 28 marca 1995 r. (rozszerzoną następnie w pismach z 29 maja i 23 września 1995 r.) kwestię, że wykonane (modernizowane) w celu zasilania hydroforni urządzenie energetyczne (zwiększenie mocy stacji transformatorowej) służy również zasilaniu budynków mieszkalnych przy ul. Zawadzkiej, należy uznać za nie mającą znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Nie ulega przecież wątpliwości, że roboty związane z modernizacją stacji transformatorowej zostały wykonane w ścisłym związku z robotami dotyczącymi hydroforni i w ramach jednego zadania inwestycyjnego; wynika to wprost z umowy z dnia 1 sierpnia 1991 r., zawartej przez skarżącą Spółkę z Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, gdzie zadanie to zostało ujęte jako "wykonanie zasilania w energię elektryczną hydroforni i studni głębinowej przy ul. Zawadzkiej" (§ 1 ust. 1 umowy).

Za roboty w zakresie infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu nie można uznać również robót remontowych oświetlenia mostu przez Pilicę przy ul. Mireckiego. Jak słusznie zauważono w skardze remont oświetlenia ulicznego był związany z remontem mostu, wręcz był elementem tego remontu, jednakże z samego faktu, że przez remontowany most przebiega droga prowadząca do jednego z osiedli mieszkaniowych nie wynika wcale, że stanowi ona obiekt infrastruktury technicznej w rozumieniu § 1 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 lutego 1989 r. Byłoby to możliwe tylko wtedy, gdyby to była droga stanowiąca element zagospodarowania terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego (§ 1 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia). A za taką drogę w żadnym wypadku nie można uznać drogi krajowej, a w ciągu takiej drogi (nr 713) jest położony most, na którym znajduje się wyremontowane przez Spółkę oświetlenie uliczne; wynika to z protokołu nr 2/90 odbioru końcowego robót, powołanego w protokole z 10 listopada 1993 r.

Natomiast odnośnie do robót na jazie zapory wodnej w S., to przede wszystkim należy zauważyć, iż zwolnienie podatkowe, przewidziane w rozporządzeniu z dnia 6 lutego 1989 r., dotyczy robót w zakresie tylko niektórych obiektów infrastruktury technicznej; wymienione są one wyczerpująco w § 1 ust. 4 pkt 1-3 rozporządzenia. Jednak nie wymienia się wśród tych obiektów zapór wodnych czy zbiorników wodnych. W ust. 4 pkt 3 rozporządzenia mowa jest jedynie m.in. o urządzeniach i obiektach ujęcia wody oraz stacjach uzdatniania wody. Jednakże za tego rodzaju obiekty nie można uznać urządzeń piętrzących jakimi jest jaz zapory wodnej w S. a sporne roboty dotyczą właśnie urządzeń tego jazu. Należy odróżnić obiekt w postaci jazu, służący spiętrzeniu wody na rzece (w tym wypadku Pilicy) w celu utworzenia zbiornika wodnego (Zbiornik Sulejowski) od obiektu ujęcia wody, służącego do poboru wody powierzchniowej z tego zbiornika. Obiekty te są wyraźnie rozróżniane przez Okręgową Dyrekcję Gospodarki Wodnej w Warszawie, w której piśmie z 15 października 1992 r. jest mowa o stopniu wodnym w S. i ujęciu wody w B.; obiekty te odróżnia również Urząd Miasta Ł. (pismo z sierpnia 1995 r.). Skoro zaś skarżąca Spółka wykonała roboty (remontowe, modernizacyjne) na jazie zapory wodnej a nie na ujęciu wody, to w żadnym wypadku nie można ich uznać za roboty dotyczące obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu w rozumieniu § 1 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 lutego 1989 r. Czyni to bezprzedmiotowym konieczność ustalania charakteru tych robót i wpływu ich na oddanie do użytku obiektów budownictwa mieszkaniowego i socjalno-usługowego na czym skupiły się organy podatkowe.

W tej sytuacji za nie mające wpływu na wynik sprawy należy również uznać naruszenia przepisów proceduralnych, jakich dopuściły się organy podatkowe, w szczególności art. 79 k.p.a.

Z powyższych względów, wyłącznie z uwagi na mylne zakwalifikowanie robót dotyczących remontu studni na osiedlach mieszkaniowych, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

O kosztach orzeczono stosownie do art. 55 ust. 1 wymienionej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.