Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28962

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Katowicach
z dnia 12 grudnia 1996 r.
SA/Ka 1994/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Ryszard Pęk.

Sędziowie NSA: Anna Wiciak, Krzysztof Wujek (spr.).

Protokolant: Wioleta Milcarek.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prowadzone przez skarżącą księgi podatkowe były już poddane ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny pod kątem ich rzetelności, a to w sprawie dotyczącej pozbawienia skarżącej prawa do zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego. W wyroku z 21 marca 1995 r. Sąd uznał, iż zarzut nierzetelności ksiąg podatkowych jest zasadny. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną tu obecnie decyzją strona nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę tej oceny, co więcej, odwołuje się wprost do tych argumentów, które były już oceniane w poprzedniej sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie znajduje żadnych podstaw do przyjęcia odmiennej oceny rzetelności ksiąg podatkowych skarżącej, niż uczyniono to dotychczas, a skoro tak, to zasadnym było ich pominięcie jako dowodu w sprawie, zgodnie z art. 169 § 2 k.p.a. i ustalenie podstawy opodatkowania w drodze szacunkowej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Pod adresem samej metody dokonanego szacunku, jego zakresu i wyniku skarżąca nie zgłasza zastrzeżeń, dlatego omawianie tych kwestii, jako w zasadzie bezspornych, nie jest konieczne.

Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego uznając, że postępowanie Podatkowej Komisji Odwoławczej mieści się w granicach nakreślonych przez art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten, w § 2, wyraźnie zawęża możliwość wydania przez organ odwoławczy orzeczenia kasacyjnego a więc takiego, jakiego domaga się skarżąca do sytuacji, w której zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jak widać, konieczność taka nie zachodziła. Możliwość czysto kasacyjnego załatwienia sprawy traktowana jest przez kodeks jako wyjątkowa. "Przed organem odwoławczym powinno zapaść - zgodnie z właściwie pojętą zasadą dwuinstancyjności oraz zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania - powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne" (tak Zbigniew Janowicz w "Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz", Wydawnictwo PWN, rok 1992, str. 328). Podzielając ten pogląd Sąd nie uwzględnił i tego zarzutu strony skarżącej.

Ostatnia z kwestii spornych, podnoszonych w skardze, dotyczy obowiązku zapłaty przez skarżącą odsetek od zaległości podatkowych, z tym, że jak wynika ze stosownego fragmentu skargi, zarzut ten odnosi się do odsetek od podatków obrotowego i dochodowego od przychodów z nowo uruchomionej działalności gospodarczej. Zaskarżoną decyzją orzeczono o obowiązku zapłaty tych podatków wraz z odsetkami liczonymi od dnia 12 listopada 1992 r., tj. od dnia następnego po upływie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji Urzędu Skarbowego z 14 października 1992 r., czyli decyzji pierwszoinstancyjnej. Jest to rozstrzygnięcie prawidłowe. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 19 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych od zaległości podatkowych pobiera się odsetki, a zaległością podatkową jest podatek nie uiszczony w terminie płatności. Termin płatności podatków obrotowego i dochodowego, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, wynosił czternaście dni od dnia doręczenia skarżącej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a była to decyzja Urzędu Skarbowego. Fakt uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy nie ma tu znaczenia dla terminu płatności podatków, bowiem, po pierwsze - wynika on z powołanych tu przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a po drugie - organ odwoławczy równocześnie orzekł co do istoty sprawy, zmniejszając jedynie wymiar zobowiązania podatkowego strony skarżącej w stosunku do wymiaru dokonanego decyzją pierwszoinstancyjną. W tym zatem zakresie w jakim orzekł organ odwoławczy zobowiązanie podatkowe orzeczone decyzją pierwszoinstancyjną zostało utrzymane w mocy, a decyzją, która ustaliła zobowiązanie w tej wysokości była decyzja organu pierwszej instancji.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 207 § 5 k.p.a. w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.