Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28950

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku
z dnia 4 grudnia 1996 r.
SA/Gd 3442/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: B. Szumacher.

Sędziowie: W. Zientara, S. Nowakowski (spr.).

Protokolant: E. Wilczewska.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji i gdy stwierdza niezgodność z prawem w zakresie o jakim mowa w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) to skargę uwzględnia. Sąd w przedmiotowej sprawie nie stwierdził, by zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa.

Przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 z późn. zm.) daje organom prawo - w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych - do umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek w całości lub części. Przepis ten wyrażający zasadę uznania administracyjnego ogranicza organ jedynie do konieczności oceny czy w sprawie występują wypadki gospodarczo lub społecznie uzasadnione. Organy podatkowe tej zasadzie nie uchybiły, bowiem obie decyzje zawierają adekwatne do stanu faktycznego i odpowiadające prawu (art. 107 § 3 kpa) uzasadnienie. Nie można dopatrzeć się w stanowisku Izby Skarbowej dowolności, decyzja zawiera jedynie swobodną ocenę wyczerpująco zebranego materiału dowodowego w sprawie (art. 77 § 1 i 80 kpa).

Ogromnie zróżnicowana sytuacja życiowa podatników nakazuje m.in. indywidualne podejście do każdej sprawy. Zrozumiałe jest, że strona kieruje się pewnym stosunkiem emocjonalnym, w jej ocenie sytuacja w jakiej pozostaje jest szczególna i zasługująca na uwagę i uwzględnienie składanych wniosków. Organy administracyjne, które zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa) muszą wszystkie te problemy rozważyć pod kątem zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony.

Wbrew wyrażanemu przez skarżącą poczuciu krzywdy, Izba Skarbowa bardzo wnikliwie i trafnie oceniła cały stan sprawy. Trzeba mieć na uwadze, że obowiązek podatkowy należy do obowiązku powszechnego, że są sytuacje gdy poszczególnym osobom naprawdę ciężko jest się z tego obowiązku wywiązać, a przecież nikt ich nie zwalnia z obowiązku podatkowego, chyba że występuje naprawdę sytuacja wyjątkowa (wypadkowa).

Skarżąca uznała za stosowne tak a nie inaczej pokierować swym życiem. Jest to jej sprawa czy chce czy nie chce dochodzić zwrotu kosztów utrzymania jej dzieci od osób zobowiązanych do alimentacji, nie może to jednak być argumentem przemawiającym za udzieleniem jej przywilejów. Skarżąca nadto nie znajduje się w jakichś ekstremalnie trudnych warunkach, a nawet w ogóle trudno uznać sytuację materialną skarżącej za trudną. Trzeba też pamiętać, że skarżąca miała możliwość wywiązania się ze swego obowiązku podatkowego wówczas gdy miała pieniądze za uzyskany ze sprzedaży lokalu dochód.

Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.