Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72590

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Białymstoku
z dnia 26 kwietnia 2001 r.
SA/Bk 708/00

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w B. w składzie następującym:

Przewodniczący S NSA: Janusz Lewkowicz

Sędziowie NSA: Elżbieta Trykoszko, Józef Orzel (spr.)

Protokolant: Beata Borkowska

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2001 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 27 kwietnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1997 roku

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Kontroli Skarbowej P. W. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., decyzją z dnia 31 stycznia 2000 roku, powołując przepisy art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 21 § 1 pkt 2 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572) określił S. Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1997 roku podając wysokość podatku, zaległość podatkową oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej do dnia wydania decyzji, przy czym w każdym miesiącu zaległość podatkową określono równą kwocie podatku za dany miesiąc, i tak:

- m-c styczeń: podatek - 11.396,- odsetki- 15.031,10,-

- m-c luty: podatek- 631,- odsetki- 807,60,-

- m-c marzec: podatek- 4.418,- odsetki- 5.462,40,-

- m-c kwiecień: podatek - 685,- odsetki - 817,20,-

- m-c maj: podatek - 685,- odsetki - 788,40,-

- m-c czerwiec: podatek - 721,- odsetki - 799,60,-

- m-c lipiec: podatek - 10.495,- odsetki- 11.183,30,-

- m-c sierpień: podatek - 414,- odsetki - 423,20,-

- m-c wrzesień: podatek - 613,- odsetki - 616,70,-

- m-c październik: podatek - 634,- odsetki - 593,90,-

- m-c listopad: podatek - 577,- odsetki - 513,10,-

- m-c grudzień: podatek - 586,- odsetki - 497,80,-

W uzasadnieniu decyzji podano, że w roku 1997 podatnik prowadził zgłoszoną do ewidencji działalności gospodarczej działalność w zakresie usług blacharsko-lakierniczych i mechaniki pojazdowej oraz usługi transportowe i autohandel. Przeprowadzona kontrola skarbowa wykazała, że S. Ł. faktycznie prowadził działalność polegającą na świadczeniu powypadkowych napraw pojazdów, na handlu samochodami oraz na imporcie pojazdów na rzecz osób trzecich. Z prowadzonego handlu samochodami podatnik nie wykazał przychodów w łącznej kwocie 111.642,- złotych uzyskanych ze sprzedaży czterech niżej wskazanych samochodów:

1) Mercedes 410 D-X, rok produkcji 1994, sprzedanego za kwotę 60.000,- złotych R. B. na podstawie umowy sprzedaży z dnia 31 stycznia 1997 r.;

2) Audi 80, rok produkcji 1993, sprzedanego za 21.000,- złotych M. D. w dniu 3 marca 1997 r. na podstawie umowy sprzedaży;

3) Nissan Sunny, rok produkcji 1994, sprzedanego za kwotę 28.200,- złotych na podstawie umowy sprzedaży z dnia 25 lipca 1997 roku A. T.;

4) Ford Escort, rok produkcji 1995, sprzedanego mieszkańcowi S. w okresie 3-4 miesięcy po dokonaniu odprawy celnej za kwotę ok. 27.000,- złotych.

Podano, że ze względu na przekroczenie w roku 1995 i 1996 limitu 80.000,- złotych S. Ł. w 1997 był podatnikiem podatku od towarów i usług zobowiązanym do prowadzenia ewidencji zakupu i sprzedaży VAT. Podatnik urządzeń tych nie prowadził. Nie składał też deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 1997 roku i nie wpłacał podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe na rachunek urzędu skarbowego. Powołując przepisy art. 10 ust. 2 oraz art. 27 ust. 5 ustawy organ określił wysokość należnego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1997 roku. Ustalając wysokość sprzedaży organ przyjął przychody zaewidencjonowane z tytułu usług blacharsko-mechanicznych oraz przychody niezaewidencjonowane uzyskane ze sprzedaży samochodów wynikające z treści umów sprzedaży.

Odwołując się od powyższej decyzji podatnik wnosił o jej uchylenie. Kwestionował wartość sprzedanych samochodów wyjaśniając, że uzyskany przez niego przychód był niższy z uwagi na znaczny stopień uszkodzenia przedmiotowych pojazdów. Ponadto wyjaśniał, że samochody sprowadzał z zagranicy na zlecenia konkretnych osób i dlatego, w jego ocenie, nie prowadził handlu samochodami. Twierdził, że w roku 1997 uzyskał przychód w wysokości 40.570 złotych wynikający z prowadzonej ewidencji do potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych i dlatego okoliczność ta nie kwalifikowała go do podatników podatku od towarów i usług bowiem nie przekroczył limitu 80.000,- złotych.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 27 kwietnia 2000 roku utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zebrane w sprawie dowody w postaci umów sprzedaży, a także wyjaśnienia podatnika przesłuchanego w charakterze strony wykazały, że na przestrzeni całego 1997 roku prowadził on sprzedaż towarów (samochodów) oraz odpłatnie świadczył usługi w okolicznościach, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Zawarte umowy sprzedaży, w ocenie organu odwoławczego są dowodem wskazującym na działanie podatnika jako strony tych umów i wskazują, że sprowadzał przedmiotowe samochody we własnym imieniu i na swój rachunek. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wyjaśniono, że do celów podatku od towarów i usług nie miała znaczenia okoliczność wartości samochodów w momencie ich sprowadzenia z zagranicy bowiem wartość sprzedaży ustalono w oparciu o zawarte umowy sprzedaży i wyszczególnione w nich kwoty przyjęto jako sprzedaż. W przypadku zaś sprzedaży samochodu Ford Escort, przyjęto kwotę wynikającą z wyjaśnień podatnika. W ocenie organu odwoławczego podmiotowe zwolnienie od podatku VAT odwołujący się utracił już w 1995 roku z momentem przekroczenia limitu sprzedaży 80.000,- złotych co wynikało z regulacji zawartej w art. 14 ust. 3 ustawy.

Skarżąc powyższą decyzję, w imieniu podatnika, jego pełnomocnik procesowy, zarzucał naruszenie przepisów art. 180, 187, 191 i 229 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób, które nabyły samochody, a ponadto art. 210 § 1 i 4 z powodu braku przekonywującego uzasadnienia decyzji w przedmiocie przyjęcia, że podatnik już w 1995 roku przekroczył kwotę 80.000,- z tytułu sprzedaży towarów i usług. Podnosił też, z ostrożności procesowej, zarzut obrazy przepisów art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez przyjęcie, że ewentualna sprzedaż w 1997 roku samochodów: Audi 80, Nissan Sunny, Ford Escort podlegała podatkowi VAT pomimo tego, iż były to rzeczy używane przez okres dłuższy niż pół roku, zaś sprzedającemu nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniała, że z treści zawartych umów wynika wprost, że sprowadzone przez siebie samochody podatnik sprzedał wymienionym w umowach osobom. Skutkiem tych umów było przeniesienie prawa własności samochodu ze sprzedającego na nabywcę. Tym samym, zdaniem Izby Skarbowej, przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków nie miało uzasadnienia. Wyjaśniono, że sprzedane przez podatnika samochody nie były przez niego używane, bowiem nie były rejestrowane na jego nazwisko. Skoro zaś samochody nie posiadały rejestracji, to nie można było ich traktować przy sprzedaży jako sprzedaż rzeczy używanych, korzystających ze zwolnienia przedmiotowego od podatku VAT.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług w 1997 roku regulowały przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50; zmiany: Dz. U. z 1993 r. Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599; z 1994 r. Nr 132, poz. 670; z 1995 r. Nr 44, poz. 231, Nr 142, poz. 702 i 703; z 1996 r. Nr 137, poz. 640). Opodatkowaniu tym podatkiem podlegała sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 ust. 1 ustawy). Ustawa w art. 27 ust. 4 nakładała na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W toku przeprowadzonej kontroli i postępowania podatkowego stwierdzono, że skarżący podatnik nie prowadził przedmiotowej ewidencji, nie składał deklaracji VAT-7 oraz nie rozliczał z urzędem skarbowym w poszczególnych miesiącach 1997 roku podatku od towarów i usług. Kontrola skarbowa ujawniła, że już w 1995 roku sprzedaż towarów i usług prowadzona przez podatnika przekroczyła kwotą 80.000,- złotych, a tym samym utracił on zwolnienie od podatku przewidziane przepisami art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy ustalaniu wysokości sprzedaży za poszczególne miesiące 1997 roku organy podatkowe uwzględniły wartość sprzedaży usług oraz sprzedaż samochodów: Mercedes 410 D-X, Audi 80, Nissan Sunny, Ford Escort, łącznej wartości 111.642,- zł. Wartości sprzedaży poszczególnych samochodów organy przyjęły na podstawie cen uwidocznionych w umowach sprzedaży, w których podatnik występował jako sprzedający, zaś nabywcy zapłacili cenę i opłatę skarbową. W przypadku zaś samochodu Ford Escort, wartość sprzedaży przyjęto na podstawie wyjaśnień strony. W tej sytuacji wartość sprzedaży samochodów nie mogła budzić zastrzeżeń wynikała bowiem ona z dokumentów - umów sprzedaży, bądź też z wyjaśnień strony (samochód Ford Escort). Nie ma racji skarżący twierdząc, że sprzedane samochody winny korzystać ze zwolnienia opartego na przepisach art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. W wyniku zmiany treści art. 7 ust. 1 pkt 4-6 ustawy dokonanej ustawą z dnia 21 listopada 1996 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz. U. Nr 137, poz. 640), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1997 r. (art. 5 ustawy), z datą 1 kwietnia 1997 r. zwolniona została od podatku akcyzowego odprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika, a także darowizna tych towarów, pod warunkiem że towary te nie stanowią bądź nie stanowiły składników majątku związanego z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. W świetle wyżej przytoczonego przepisu wynika, że ze zwolnienia korzysta sprzedaż towarów używanych przez użytkownika. Wszystkie cztery samochody zostały zakupione przez skarżącego za granicą, sprowadzone do Polski po opłaceniu cła i opłat granicznych, wyremontowane i bez ich rejestracji sprzedane. W tej sytuacji organy podatkowe nie naruszyły prawa przyjmując, że skarżący sprzedając używane samochody nie był ich użytkownikiem bowiem nie były one na jego nazwisko zarejestrowane co uniemożliwiało użytkowanie ich zgodnie z przeznaczeniem.

Ponieważ Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły prawo, przeto skarga okazała się być nieuzasadnioną, dlatego też Sąd stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.