Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1974/3/58

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 6 listopada 1973 r.
Rw 937/73

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia płk dr W. Sieracki. Sędziowie: sędzia sądu wojsk. (del.) płk W. Miernik (sprawozdawca), sędzia ppłk C. Bakalarski.

Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr W. Kubala.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1973 r. na rozprawie sprawy Kazimierza S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 311 § 1, 2 i 3 k.k. w zbiegu z art. 312 § 1, art. 315 § 1, art. 318 k.k. i w związku z art. 316 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 września 1973 r.

w związku z rewizją obrońcy zmienił zaskarżony wyrok przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego - na art. 311 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 312 § 1 i art. 315 § 1 k.k. w związku z art. 316 k.k., a także w zbiegu z art. 318 k.k. i wyeliminował z opisu czynu ustalenie, że oskarżony spowodował obrażenia ciała u pokrzywdzonego Eugeniusza W., oraz przyjął przepis art. 311 § 2 k.k. jako podstawę prawną wymiaru kary, i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy.

Uzasadnienie faktyczne

(...) Zaskarżonym wyrokiem Kazimierza S. został skazany za to, że w dniu 9 sierpnia 1973 r. w T., będąc w stanie nietrzeźwości i działając wspólnie z Augustynem M. oraz Andrzejem K., w zamiarze zmuszenia Eugeniusza W. do zaniechania czynności służbowej, znieważył go, używał w stosunku do niego przemocy, a ponadto uderzył pokrzywdzonego trzykrotnie w twarz, w rezultacie czego spowodował u niego obrażenia ciała w postaci znacznego obrzęku policzka i okolicy łuku brwiowego prawego oraz rozcięcia śluzówki wargi, uwłaczając swoim zachowaniem godności munduru.

Od wyroku tego wniósł rewizję obrońca, czyniąc w niej zarzut wymierzenia oskarżonemu Kazimierzowi S. rażąco surowej kary.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy po wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie wyroku w mocy, zważył, co następuje:

Kwalifikując działanie oskarżonego z art. 311 § 1, 2 i 3 k.k., sąd pierwszej instancji ustalił, że pokrzywdzony Eugeniusz W. uderzony ręką przez oskarżonego doznał uszkodzeń ciała w postaci znacznego obrzęku policzka i okolicy prawego łuku brwiowego oraz rozcięcia śluzówki wargi. Ze względu na to, że art. 311 § 3 k.k. traktuje o uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia przełożonego, a pojęcia tego używa również art. 156 k.k., przeto wykładnia tych kodeksowych pojęć powinna być jednolita. Interpretacja przepisu art. 156 k.k. traktującego o lżejszych przypadkach uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w prawnym ujęciu uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia jest dokonane tylko wtedy, gdy sprawca przestępnego czynu spowodował u pokrzywdzonego takie uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia, które doprowadziło do naruszenia narządu ciała lub rozstroju zdrowia co najmniej na czas poniżej 7 dni. Istotną przesłanką kwalifikacji prawnej czynów polegających na uszkodzeniu ciała jest więc stwierdzenie, że uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia poszkodowanego spowodował następstwa w postaci naruszenia czynności określonego narządu ciała lub rozstrój zdrowia co najmniej na czas poniżej 7 dni.

W związku z tym, że z treści zaświadczenia lekarskiego nie wynika, aby doznane przez Eugeniusza W. obrażenia ciała spowodowały u niego naruszenie czynności narządu jego ciała, przeto brak podstaw do ustalenia, że z dokonanej przez oskarżonego czynnej napaści na Eugeniusza W. nastąpiło uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonego. Opisane w powołanym już uprzednio zaświadczeniu lekarskim doznane przez Eugeniusza W. niewielkie obrażenia ciała pozwalają na stwierdzenie, że mieszczą się one w pojęciu nieznacznych śladów na ciele - następstw uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego, o jakim mowa w dyspozycji art. 182 § 1 k.k.

W świetle przytoczonych rozważań należało w ramach zastosowanej przez sąd pierwszej instancji tzw. kumulatywnej kwalifikacji prawnej przestępnego zachowania się oskarżonego przyjąć zamiast przepisów art. 311 § 1, 2 i 3 k.k. przepisy art. 311 § 1 i 2 k.k., i ten ostatni przepis przyjąć za podstawę prawną wymiaru kary. Mimo zmiany kwalifikacji prawnej czynu na przepis przewidujący łagodniejszą karę brak podstaw do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części wstępnej wyroku.