IV SAB/Wr 291/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3046871

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2020 r. IV SAB/Wr 291/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na bezczynność Instytutu (...) im. (...) we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wypłaty zaległych świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) września 2019 r. R. A. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Instytutu (...) im. (...) we W. (dalej: Instytut (...), organ) w przedmiocie "merytorycznego rozpatrzenia" jego wniosku z dnia (...) lipca 2018 r. w sprawie wypłaty zaległych (od dnia (...) września 1976 r. do 2017 r.) świadczeń socjalnych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że oczekiwała rok czasu na odpowiedź Instytutu (...) w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia (...) lipca 2018 r., po czym wniosła do organu (pismem z dnia (...) lipca 2019 r.) ponaglenie na nierozpatrzenie sprawy w terminie, jednak do dnia złożenia niniejszej skargi nie uzyskała odpowiedzi organu na złożony wniosek.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia (...) października 2019 r. organ poinformował skarżącego, iż skarga na bezczynność Instytutu (...) z dnia (...) września 2019 r. nie może otrzymać dalszego biegu, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania spraw dotyczących relacji pracownik-pracodawca, nie będących sprawami z zakresu administracji publicznej.

W piśmie z dnia (...) grudnia 2019 r., skierowanym do tut. Sądu, organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia, ewentualnie o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (tj. sprawy obejmujące - co do zasady - decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidulane interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające).

Ponadto sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych, będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Odnosząc treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych.

Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Instytutu (...) w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia (...) lipca 2018 r. dotyczącego wypłaty zaległych świadczeń socjalnych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1352, dalej w skrócie: u.z.f.ś.s.), zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1-1b (dotyczących przyznawania ulgowych usług i świadczeń oraz udostępniania i przetwarzania przez pracodawcę danych osobowych), oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 263). Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów. Stosownie zaś do art. 10 u.z.f.ś.s., środkami Funduszu administruje pracodawca. W sytuacji niezgodnego z prawem administrowania środkami funduszu pracodawca ponosi odpowiedzialność cywilną (art. 8 ust. 3 u.z.f.ś.s.) i karnoadministracyjną (art. 12a u.z.f.ś.s.).

W związku z powołanymi okolicznościami uznać należy, że skarżony organ nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie złożonego przez stronę wniosku w przedmiocie wypłaty zaległych świadczeń socjalnych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a zatem nie można mówić o bezczynności organu w sprawie.

W konsekwencji, skargę wniesioną do tutejszego Sądu należało odrzucić, ponieważ jej przedmiot nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.