Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 780456

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 lutego 2011 r.
IV SAB/Wa 5/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dnia 12 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 25 marca 2009 r. na bezczynność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w sprawie "ze skargi z dnia 23 lutego 2009 r. o zażądanie od Wójta K. oraz Burmistrza R. dokumentów podstawowych nieruchomości znajdujących się w Z. i W. (należących niegdyś do ojca Skarżącego)".

W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że ww. zażalenie z dnia 25 marca 2009 r. nie wpłynęło do Głównego Geodety Kraju, a zatem brak jest przedmiotu skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem wniesienie skargi w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, musi skutkować takim rozstrzygnięciem.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami min.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organów służy, gdy organ nie wydaje w terminie: decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), jak też nie wydaje innych niż wymienione aktów lub nie dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), oraz nie wydaje w terminie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność procedującego w sprawie organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.).

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zapada w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002/4/144 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r.; z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, LEX 78952,).

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nie rozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

Skoro Skarżący wniósł skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju w sprawie rozpatrzenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, to postępowanie prowadzone na skutek takiego szczególnego środka prawnego nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i nie zmierza do wydania aktu lub czynności podlegających kontroli sądowoadminsitracyjnej.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju odrzucił jako niedopuszczalną.

Na marginesie wskazać należy, iż kwestie podniesione w odpowiedzi na skargę przez Głównego Geodetę Kraju nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mogą natomiast mieć znaczenie, gdyby wolą Skarżącego było wniesienie do Sądu skargi na bezczynność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 lutego 2009 r.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.