Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723946

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 lipca 2019 r.
IV SAB/Wa 372/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.).

Sędziowie WSA: Marzena Milewska-Karczewska, Asesor Agnieszka Wąsikowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 lipca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi

I. U. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2017 r., znak (...);

II. stwierdza, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się bezczynności w zakresie, o którym mowa w pkt I;

III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt II, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

IV. orzeka o wymierzeniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców grzywny w wysokości 1000 (tysiąc) złotych;

V. w pozostałym zakresie oddala skargę;

VI. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz I. U. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 7 marca 2019 r. I. U. (dalej "skarżący") wniósł skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2017 r., znak (...). Skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;

2. na podstawie art. 6 Ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa związku z art. 149 p.p.s.a. wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skarg do sądu;

3. przyznanie Skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na następujący przebieg zdarzeń:

W dniu 18 października 2016 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 21 lutego 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wojewody (...). Przedmiotowe odwołanie do dnia wniesienia skagi nie zostało rozpoznane. Organ II instancji nie zareagował również w żaden sposób na wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. ponaglenie.

Skarżący podkreślił, iż w toku postępowania organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia.

Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż wprawdzie organ w prawnie ustalonym terminie podjął czynności w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - w ustawowym terminie nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Wystąpiła także przewlekłość postępowania, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Tym samym organ nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie w sposób zgodny z prawem.

W ocenie skarżącego biorąc pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, ze termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów przez organ sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem.

W ocenie skarżącego zasadny jest wniosek o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Skarżący bowiem oczekuje bez efektu na załatwienie sprawy przez organ od kilkunastu miesięcy. Nie ulega wątpliwości, że tak długi okres oczekiwania na załatwienie sprawy ma dla Skarżącego o tyle poważne następstwa, że pozbawił go możliwości wykonywania pracy w pełnym wymiarze i zarobkowania w pełnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania; stwierdzenie, że prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania odwoławczego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz wniosku o zasądzenie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej wymienionej w art. 149 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania oraz wskazał, że z uwagi na wydanie przez organ w dniu (...) kwietnia 2019 r. decyzji nr (...) orzekającej o uchyleniu zaskarżonej decyzji i udzieleniu Cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do 3 lipca 2020 r. to postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania stało się bezprzedmiotowe. Wyjaśnił również, że postepowanie zainicjowane odwołaniem trwało od dnia 30 marca 2017 r. (data wpłynięcia odwołania do organu odwoławczego) do dnia 4 kwietnia 2019 r. Wskazał przy tym, że niezwłoczne wydanie orzeczenia w sprawie było niemożliwe z uwagi na ilość spraw. Według danych uzyskanych z Departamentu Legalizacji Pobytu w grudniu 2017 r., w ww. komórce organizacyjnej Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrywanych było blisko 6900 spraw, podczas gdy w sierpniu 2018 r. rozpatrywanych było już ok. 8500 spraw, a w listopadzie 2018 r. ponad 10800 spraw. Ponadto według danych uzyskanych z ww. komórki organizacyjnej Urzędu, po dokonaniu podsumowania roku 2018 r. łączna liczba postępowań prowadzonych (ilość wpływu do Urzędu) w ww. komórkach uwzględniająca składane ponaglenia w grudniu 2018 r. wyniosła łącznie aż 19 852 spraw (w tym 4 585 ponagleń na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, dla którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia, tj. wojewodę, komendanta placówki Straży Granicznej i komendanta oddziału Straży Granicznej), co stanowi wzrost o ponad 150% w stosunku do ubiegłego roku. Organ wskazał również, że w zaistniałej sytuacji (wzrostu ilości postępowań) podjął działania w celu poprawy sytuacji i przyspieszenia rozpoznawania spraw. W szczególności dokonano reorganizacji struktury Departamentu Legalizacji Pobytu powołując dodatkowy III Wydział Postępowań Odwoławczych oraz pozyskano dodatkowych pracowników z innych jednostek organizacyjnych Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Działania te nie mogły jednak przynieść natychmiastowej poprawy w terminowości rozpoznawania spraw.

Ze względu na powyższe, zdaniem organu, mimo że postępowanie odwoławcze w sprawie toczyło się zbyt długo - z naruszeniem art. 35 k.p.a., to jednak uchybienie to nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa, w znaczeniu jakie nadał temu terminowi ustawodawca w art. 149 § 1a p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ewentualnie wymierzenie grzywny, organ wskazał, że wniosek ten jest niezasadny, gdyż postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie nie było przewlekane celowo, ani taki stan rzeczy nie był skutkiem złej woli organu odwoławczego, a organ podjął już działania zmierzające do poprawy sytuacji i przyspieszenia rozpatrywania spraw. Jak podkreślił działania te nie mogły jednak spowodować natychmiastowej poprawy terminowości rozpatrywania spraw.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, gdyż prowadzone przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania dotknięte było bezczynnością.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.- dalej: p.p.s.a.), kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 p.p.s.a.

Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej.

Uwzględniając skargę na bezczynność, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 1a p.p.s.a. sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślić trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Zaś dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, będą miały znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 590/13, LEX nr 1406499, dostępny także na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co istotne, to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.), zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Według art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Tymczasem w niniejszej sprawie, po analizie akt administracyjnych należy stwierdzić, że odwołanie od decyzji Wojewody (...) z (...) lutego 2017 r. załatwione zostało dopiero w dniu 4 kwietnia 2019 r. (tj. po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd). Zauważyć należy, że od chwili wpływu odwołania do organu odwoławczego (30 marca 2017 r.) do dnia jego rozpatrzenia, organ nie podejmował żadnych czynności zmierzających do rozpoznania odwołania.

Jedyną bowiem czynnością, podjętą przez organ było wystosowanie pism do pełnomocnika skarżącego, że nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w terminie wskazanym w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. z uwagi na konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego, przy czym załatwienie sprawy miało nastąpić do dnia 28 lutego 2019 r. Termin ten jednak nie został dotrzymany a strony nie zostały poinformowane o przyczynach i ewentualnym kolejnym terminie załatwienia sprawy, nawet po złożeniu przez stronę ponaglenia z art. 37 k.p.a. (pismo z 3 grudnia 2018 r.).

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż nie rozpoznał w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. odwołania skarżącego zawartego w piśmie z dnia 8 marca 2018 r. Odwołanie zostało rozpoznane przez organ dopiero w dniu 4 kwietnia 2019 r. a zatem już po złożeniu skargi do Sądu. Tymczasem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powinien był zakończyć sprawę w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania albo wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a. Przy czym skoro w niniejszej sprawie taki termin został wyznaczony organ winien był go dochować lub w oparciu o przepis art. 36 § 1 k.p.a. wskazać przyczyny zwłoki i wyznaczyć kolejny termin na rozpoznanie sprawy.

Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest bowiem zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C2007.303.1). Nie ulega wątpliwości, że postępowanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi powyżej zasadami. Wobec czego zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu odwołania skarżącego należało uznać za uzasadniony.

Konsekwencją rozstrzygnięcia odwołania skarżącego już po wniesieniu skargi, a tym samym zakończenie stanu bezczynności, jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie zawartego w skardze żądania do zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że wydanie przez organ decyzji (postanowienia lub podjęcie wymaganej czynności) w toku postępowania sądowego (po wniesieniu skargi), nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. Wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 233/17, z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 363/16).

Zgodnie z orzecznictwem za rażące naruszeniem prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie, na co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2916/18, z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1775/17, z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13).

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegał okres od 30 marca 2017 r., tj. od dnia wpływu odwołania (wraz z aktami sprawy) od decyzji Wojewody (...) do dnia wniesienia skargi - 27 marca 2019 r. (data wpływu do organu). Odwołanie skarżącego zostało rozpoznane przez organ w dniu 4 kwietnia 2019 r., zatem po wpłynięciu skargi do Sądu. Zestawienie wskazanych dat jasno wskazuje, iż organ nie dotrzymał terminu ustawowego, czego sam nie kwestionuje. Jednakże podkreślić należy, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, bowiem przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. W niniejszej sprawie niewątpliwe nastąpiło przekroczenie terminu określonego art. 35 § 3 k.p.a., bowiem organ rozpoznał sprawę po upływie 2 lat, a zatem jest ono znaczne i bezsporne. Ponadto wskazać wyraźnie trzeba, że pomimo, iż organ wystosował zawiadomienie do stron w trybie art. 36 k.p.a. to jednak określony w tym zawiadomieniu termin nie został dotrzymany, a strona po upływie tego terminu nie otrzymała również żadnej informacji o nowym terminie załatwienia jej sprawy ani o przyczynach jej niezałatwienia w wyznaczonym terminie.

Konsekwencją takiego zakwalifikowania bezczynności organu w niniejszej sprawie jest celowość wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Instytucja ta została przewidziana jako możliwość realnego oddziaływania na organy administracji i w pewnych sytuacjach konieczne staje się jej orzeczenie. W przedmiotowej sprawie za wymierzeniem grzywny przemawiają przede wszystkim bardzo długi okres procedowania i nie podejmowanie w tym okresie żadnych czynności merytorycznych zmierzających do załatwienia sprawy, a także fakt, że mimo wystosowania do stron pisma i wyznaczenia nowego terminu jej załatwienia organ nie dotrzymał tego terminu a co więcej nie poinformował stron o przyczynach i nowym terminie jej załatwienia.

Przy analizie wysokości wymierzanej grzywny Sąd uwzględnił wyjaśnienia organu odnoszące się do dużej ilości spraw wpływających do organu oraz ograniczonej ilości pracowników rozpoznających te sprawy. Jak również wziął pod uwagę, że organ podjął czynności reorganizacyjne celem usprawnienia i skrócenia terminów w jakich sprawy są rozpoznawane, co niewątpliwie wpływa na wysokość wymierzonej grzywny. Sąd uwzględnił także fakt, że organ w krótkim czasie po wpłynięciu skargi na bezczynność wydał rozstrzygnięcie. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy a także wniosek skarżącego złożony w tym zakresie, Sąd uznał, że kwota w wysokości 1000 zł w wystarczającym stopniu spełni funkcję prewencyjną tego środka prawnego.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę uznając, że wymierzenie grzywny spełni swą funkcje prewencyjną a skarżący nie wykazał zasadności kompensacji poprzez przyznanie sumy pieniężnej we wnioskowanej wysokości.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i 154 § 6 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I-V sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w pkt VI sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.