Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 646647

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 stycznia 2010 r.
IV SAB/Wa 215/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący:-sędzia WSA Jakub Linkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca A. R. wniosła do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla działki ew. nr (...) w obrębie (...) przy ul. (...) w W.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, w tym m.in. zażalenie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżąca w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie nie wyczerpała przysługującego jej zażalenia stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżąca musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem że - jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a. - zażalenie takie przysługiwało stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżącej przysługiwało zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., ponieważ nad organem, który zdaniem skarżącej pozostaje w bezczynności (Prezydentem W.), jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a., którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 k.p.a.).

Zgodnie więc z powyższymi rozważaniami skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy była obowiązana wnieść zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie, które to zażalenie powinno być wniesione do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Złożenie skargi do sądu administracyjnego jest natomiast dopuszczalne po wyczerpaniu wszystkich środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, skoro stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarżąca nie wyczerpała w sprawie wszystkich środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji), tj. nie wniosła do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Prezydenta W., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie można uznać pisma skarżącej datowanego na (...) października 2009 r., ponieważ nie wynika z niego, aby stanowiło ono zażalenie do organu wyższej instancji. W ocenie Sądu pismo to stanowi skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wyraźnie podkreślić jednak należy, iż tego typu skarga nie stanowi zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., stąd nie można uznać, że skarżąca wyczerpała w sprawie wszystkie środki zaskarżenia, a to jest - jak już powyżej wskazano - podstawą do odrzucenia skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.