IV SAB/Wa 1699/19, Warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3078854

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r. IV SAB/Wa 1699/19 Warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa.

Sędziowie WSA: Alina Balicka (spr.), Asesor Agnieszka Wąsikowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia (...) czerwca 2017 r.

I. zobowiązuje Ministra Rozwoju do rozpatrzenia wniosku skarżącego P. G. z dnia (...) czerwca 2017 r. w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

II. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego P. G. z dnia (...) czerwca 2017 r.,

III. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z 11 lipca 2017 r. P. G. wniósł skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa polegającą na pozostawieniu w trybie art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 j.t.) - dalej k.p.a. wniosku skarżącego z 20 czerwca 2017 r. o uchylenie decyzji lokalizacyjnej i wypłatę odszkodowania według prawa cywilnego bez rozpoznania pismem z 28 czerwca 2017 r.

Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że Wojewoda (...) pismem z 14 października 2016 r. przekazał wniosek P. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody (...) nr (...) r. z (...) października 2014 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejkowej dla inwestycji pn. "Przebudowa i rozbudowa (modernizacja linii kolejowej nr (...) (...), na obszarze LCS (...) na odcinkach szlak (...) Południowy i stacja (...) wraz z odwołaniem. Kolejnym pismem z 21 października 2016 r. Wojewoda (...) przekazał odwołanie P. G. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia od decyzji Wojewody (...) nr (...) z (...) lipca 2017 r. o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa na użytkowanie wieczyste PKP Polskich Kolei Państwowych S.A. Wymienione pisma nie zawierały adresu P. G., a jedynie adres poczty elektronicznej. Organ podkreślił, że podanie adresu autora podania należy do wymogów podstawowych podania, o czym stanowi art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Adresem, o którym mowa w tym przepisie jest adres pozwalający na indywidualizację strony. Natomiast wymogów adresu w tym ujęciu nie spełnia adres poczty elektronicznej "(...)", widniejący na ww. pismach i w kolejnych wnoszonych pismach. Minister stwierdził, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości prowadzenia ze stroną postępowania korespondencji mailowej. Organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 391 § 1 pkt 2 k.p.a. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:

1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej,

2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny,

3) wyrazi zgodę na doręczenie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Przez środki komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną rozumie się rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidulane porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. Strukturę i sposób sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, warunki organizacyjno-techniczne ich doręczenia reguluje rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczenia dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 971 z późn. zm.) Zgodnie z § 15 tego rozporządzenia adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez opatrzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób określony w art. 20a ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2005 r. poz. 565 z późn. zm.) Minister wskazał, iż w związku z powyższym podjęto działania w celu ustalenia adresu wnoszącego podanie. Pismem z 23 listopada 2016 r. zwrócono się do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o udostępnienie danych adresowych P. G., które pismem z 2 grudnia 2016 r. poinformowało o braku aktualnych danych adresowych jego zameldowania na pobyt stały i czasowy. W dniu 30 grudnia 2016 r. w Ministerstwie stawił się osobiście P. G. i został przyjęty przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Lokalizacji Inwestycji J. K. Sporządzono protokół z przyjęcia strony, w którym odnotowano, że został on poinformowany o tym, że: - nie wskazał adresu i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa; - zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli na podaniu nie ma adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpatrzenia; - adresem, o którym mowa w wymienionym przepisie, jest adres pozwalający na indywidualizację strony; - powyższego wymogu nie spełnia adres poczty elektronicznej "(...)", widniejący na ww. wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia odwołania. Został również poinformowany, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości prowadzenia ze strona postępowania korespondencji mailowej i doręczenia pism na adres poczty e-mail. Zwrócono się do P. G. o wskazanie adresu innego, niż adres poczty e-mail, na który organ ma doręczać mu pisma, z pouczeniem, iż w przypadku nie podania takiego adresu, zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a., jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody (...), zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Mimo wezwania P. G. nie podał adresu innego niż adres poczty elektronicznej. Do protokołu tego P. G. oświadczył, że nie ma adresu zameldowania a zaistniałą sytuację można rozwiązać poprzez jego zamieszkanie w hotelu na czas "podejmowania decyzji" na koszt Ministerstwa albo poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Według strony adresem rozumianym w k.p.a. jest także telefon oraz telex identyfikujący osobę zwracającą się ze sprawą do organu. W dniu 2 stycznia 2017 r. ponownie w Ministerstwie stawił się P.G. Z przyjęcia strony protokół sporządził P. W. p.o. Naczelnika Wydziału Odszkodowań 1 w Departamencie Lokalizacji Inwestycji, który ponownie zwrócił się do P. G. o wskazanie adresu innego niż adres poczty e-mail oraz poinformował go, że w przypadku nie podania takiego adresu, jego wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. P. G. również i w tym przypadku wyraził swój brak zainteresowania takim sposobem załatwienia sprawy. Wobec braku możności ustalenia adresu P. G. należało jego wniosek o przewrócenie terminu do wniesieni odwołania od decyzji Wojewody (...) bez odwołania, co też Minister infrastruktury i Budownictwa uczynił w formie adnotacji w aktach sprawy z 11 stycznia 2017 r., nr (...). Następnie w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. wniesionym bezpośrednio do Ministra P. G. wystąpił o "uchylenie decyzji lokalizacyjnej" i wypłacenie odszkodowania według Prawa cywilnego", podając w nim adres " Chałubińskiego 4/6". Podany adres jest adresem siedziby organu - Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, a nie adresem piszącego podanie. Konsekwencją braku wskazania adresu przez P. G. była niemożności wszczęcia i prowadzenia postępowania. Wobec tego pismo z 20 czerwca 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania w formie adnotacji w aktach sprawy z 28 czerwca 2017 r., nr (...); (...). Organ podkreślił, iż pracownicy Ministerstwa niejednokrotnie przedstawiali P. G. propozycje rozwiązania sytuacji" np. poprzez złożenie podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa (ePUAP) (vide: protokół z przyjęcia interesanta w Ministerstwie z 20 czerwca 2017 r.). Pomimo wielu osobistych i telefonicznych rozmów P. G. nie wyraził chęci zaakceptowania proponowanego rozwiązania. Organ stwierdził, iż wobec faktu, że pisma P. G. nie spełniały wymogów formalnych, pozostawiono je, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. bez rozpoznania. Nadto wskazał, iż przepisy k.p.a. nie przewidują ustanowienia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu administracyjnym., jak również nie przewidują możliwości zwrotu kosztów zamieszkania w hotelu lub w innym miejscu na czas prowadzonego postępowania dla osoby składającej podanie, która nie ma adresu zamieszkania lub zameldowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/253/17, odrzucił skargę P. G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 448/18, uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując, iż ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany będzie przede wszystkim dokonać wnikliwej oceny wniosku P. G. z 20 czerwca 2017 r. - również w kontekście jego wcześniejszych pism, w których skarżący kwestionował prawidłowość lokalizacji linii kolejowej dokonanej decyzją Wojewody aw z aw października 2014 r. nr (...), a także ustalenie wysokości odszkodowania w drodze decyzji Wojewody (...) z 26 lipca 2016 r. nr (...). Na tej podstawie Sąd oceni, czy sprawa, bądź sprawy, których wszczęcia żądał skarżący w ww. wniosku, podlegają rozpoznaniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a., a zatem czy skarga na bezczynność organu w tej sprawie jest dopuszczalna w myśl art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargę uznał, że skarga P. G. jest dopuszczalna. Z analizy akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organowi nie można zarzucić naruszenia prawa w stopni mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że poza sporem pozostaje, iż we wszelkich pismach kierowanych do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, w tym w piśmie z 20 czerwca 2017 r. zawierającym żądanie uchylenia decyzji lokalizacyjnej i wypłacenia odszkodowania według prawa cywilnego, wcześniejszych pismach tj. z 11 października 2016 r. zawierającym odwołanie od decyzji Wojewody (...) z 31 października 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i z 25 października 2016 r. zawierającym odwołanie od decyzji Wojewody (...) z 26 lipca 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skarżący jako adres podawał pocztę elektroniczną "(...)". Nie jest również sporne, że skarżący osobiście co najmniej trzykrotnie w dniach 30 grudnia 2016 r., 2 stycznia 2017 r. i 20 czerwca 2017 r. był przez pracowników Ministerstwa dokładnie informowany jakie wymogi formalne powinno spełniać podanie składane do organu administracji publicznej, jakie skutki wynikają z podania niewłaściwego adresu. Pomimo wzywania skarżącego do wskazania innego adresu niż adres strony internetowej i prawidłowego pouczenia, że w razie nieuzupełnienia tego braku jego podania pozostaną bez rozpoznania, skarżący nie zastosował się do tego wezwania organu. Dalej Sąd wyjaśnił, iż z treści art. 63 § 2 k.p.a. wynika, że podanie winno zawierać m.in. adres strony. Natomiast stosownie do art. 20a ust. 1 i ust. 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 z późn. zm.) w powiązaniu z art. 63 § 3a k.p.a. wynika, że strona postępowania administracyjnego nie musi w podaniu podawać adresu zamieszkania, ani opatrzyć podania podpisem elektronicznym. Wystarczy, że dysponuje profilem zaufanym ePUAP i za pośrednictwem tej platformy wniesie swoje podanie. Od 9 czerwca 2011 r. w polskim porządku prawnym istnieje możliwość załatwienia spraw administracyjnych (w tym wnoszenia odwołań) przy pomocy profilu zaufanego ePUAP (przy wykorzystaniu Internetu), bez konieczności osobistego stawiennictwa w urzędzie lub pośrednictwa poczty.

W ocenie Sądu złożenie przez osobę fizyczną pisma za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej było możliwe po założeniu przez nią konta na ePUAP, w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej. Tymczasem skarżący, pomimo że pouczony został przez organ o takiej formie złożenia swojego odwołania, nie skorzystał z tej drogi, a która to droga nie wymaga od niego podania adresu zamieszkania. Prawidłowe było stanowisko organu, że nadanie pisma z 20 czerwca 2017 r. zawierającego żądanie uruchomienia procedur i uchylenia decyzji lokalizacyjnej i wypłacenia odszkodowania według prawa cywilnego zwykłą drogą elektroniczną, wymaga wskazania w takim podaniu adresu zamieszkania zgodnie z wymogiem określonym w art. 63 § 1 k.p.a.

Nieuzupełnienie przez skarżącego tego braku pisma z 20 czerwca 2017 r., pomimo prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia, obligowało organ, stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a., do pozostawienia go bez rozpoznania.

Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2918 r., sygn. akt IV SAB/Wa 101/18, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1864/19, uchylił ww. wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w tej sprawie należy odpowiedzieć na pytanie czy wniesione osobiście podanie przez wnioskodawcę z podaniem imienia i nazwiska oraz adresem poczty elektronicznej "(...)" spełnia wymogi art. 63 § 2 k.p.a. w zakresie wskazania adresu i czy powoływanie się wyłącznie na taki jak wyżej adres poczty elektronicznej stanowiło podstawę do pozostawienia podania strony z 20 czerwca 2017 r. bez rozpoznania. Niewątpliwie przedmiotowe podanie z dnia 20 czerwca 2017 r. wniesiono w formie papierowej do organu żądając doręczenia decyzji w formie elektronicznej poza system teleinformatycznym ePUAP.

Stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Natomiast § 2 tej normy stanowi, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Adres, o którym mowa w art. 63 § 2 k.p.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to miejsce, gdzie strona faktycznie przebywa i w którym będzie możliwe, zgodnie z jej wolą, doręczenie pism urzędowych adresowanych do niej, przede wszystkim do osobistych rąk adresata, bez względu na miejsce jej zameldowania lub stałego zamieszkania.

Skarżący, co potwierdzają akta niniejszej sprawy, nie ma stałego czy tymczasowego miejsca zamieszkania na terenie kraju, a jako adres swój wskazuje adres poczty elektronicznej "(...)", a niesporne jest także, iż skarżący nie ustanowił w sprawie pełnomocnika do doręczeń.

Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - patrz wyrok NSA z 18 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 455/17 przepisy o doręczaniu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie wymagają, aby adresat pisma wskazał konto na ePUAP lub też w innym systemie teleinformatycznym. Wskazanie takiego konta nie jest więc warunkiem doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ustawodawca wprowadził jedynie wymóg podpisania urzędowego poświadczenia odbioru pisma przesłanego w formie dokumentu elektronicznego w sposób zgodny z treścią art. 20a ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Warunkiem koniecznym jest natomiast wskazanie adresu elektronicznego, ale nie musi to być adres konta na platformie ePUAP lub też w innym systemie teleinformatycznym.

W konsekwencji organ nie ma możliwości zobowiązania adresata do utworzenia takiego konta, ani też nie ma możliwości do uzależnienia doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej od posiadania takiego konta (P. Pietrasz, Ciąg dalszy informatyzacji postępowania podatkowego - doręczanie pism przez organ podatkowy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, PPLiFS 2014, nr 12, s. 25).

Zatem w tej sprawie wnioskodawca, nie mając stałego i tymczasowego miejsca zamieszkania na terenie kraju, wskazał posiadany adres, a był nim adres poczty elektronicznej czyli spełnił w okolicznościach tej sprawy wymóg z art. 63 § 2 k.p.a., albowiem podał swój adres, który niewątpliwie umożliwia skomunikowanie się strony z organem. Nie budzi wątpliwości NSA, iż oznaczony przez skarżącego adres poczty elektronicznej umożliwiłby, jak trafnie podkreślono to w kasacji, umówienie się w szczególności na spotkanie po odbiór decyzji. Natomiast obowiązek spełnienia przez stronę warunku utworzenia profilu zaufania ePUAP, w sytuacji skarżącego (brak stałego i tymczasowego miejsca zamieszkania) tak naprawdę pozbawia go możliwości realizowania swych uprawnień procesowych, co jak słusznie podkreślono w skardze kasacyjnej narusza nie tylko art. 63 § 2 k.p.a., ale również art. 78 Konstytucji RP. Z tej ostatniej normy wynika, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Podzielenie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, że złożenie podania przez skarżącego winno nastąpić za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej po uprzednim założeniu przez stronę konta na ePUAP, w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej, tak naprawdę w opisanej wyżej sytuacji skarżącego prowadzi do naruszenia wskazanej wyżej normy art. 78 Konstytucji RP. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż podany przez skarżącego adres poczty elektronicznej nie ma służyć do prowadzenia internetowej korespondencji ze skarżącym, lecz w okolicznościach tej sprawy ma pozwolić na skomunikowanie się organu ze skarżącym. Zatem twierdzenie organu przyjęte za właściwe przez Sąd pierwszej instancji, iż adres poczty elektronicznej "(...)" nie spełnia wymogów art. 63 § 2 k.p.a. nie zasługuje na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego".

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "przepisy procedury administracyjnej w pewnych określonych sytuacjach przewidują,...doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej np. gdy strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, i jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia spraw (art. 40 § 4 k.p.a.). Poza tym istotne jest również i to, iż przepis art. 14 § 2 k.p.a. pozwala na odstępstwo od zasady pisemności i w konsekwencji na załatwienie sprawy ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Te przepisy właśnie mają odformalizować sposób załatwienia sprawy i zmierzają do ograniczenia nadmiernego formalizmu postępowań, a przede wszystkim ich przyśpieszeniu".

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyrokach z 13 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 448/18 i z 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1864/19, którymi jest związany na zasadzie art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zdanie pierwsze, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznając ponownie sprawę uznał, że skarga P. G. jest dopuszczalna i zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie można podzielić stanowiska organu, że nadanie pisma z 20 czerwca 2017 r. zawierającego żądanie uruchomienia procedur i uchylenia decyzji lokalizacyjnej i wypłacenia odszkodowania według prawa cywilnego i wskazanie w nim adresu poczty elektronicznej, wymaga wskazania w takim podaniu adresu zamieszkania zgodnie z wymogiem określonym w art. 63 § 1 k.p.a., zaś nieuzupełnienie przez skarżącego tego braku pisma z 20 czerwca 2017 r. (pomimo prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia), obligowało organ stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a. do pozostawienia go bez rozpoznania. Pozostawienie przedmiotowego podania bez rozpoznania z ww. powodu nie było uzasadnione, skoro skarżący wskazał w okolicznościach tej sprawy swój adres, którym jest adres poczty elektronicznej. Dlatego też w ocenie Sądu, pozostawienie podania skarżącego z 20 czerwca 2017 r. bez rozpoznania, z opisanych wyżej powodów wskazanych przez NSA, nie znajduje uzasadnienia.

W podaniu z 20 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o uruchomienie procedur i uchylenie decyzji lokalizacyjnej i wypłacenie odszkodowania według Prawa cywilnego. Skarżący podkreślił, że wniosek dotyczy dwóch spraw: lokalizacyjnej i odszkodowawczej. Z akt administracyjnych wynika, że w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn. "Przebudowa i rozbudowa (modernizacja linii kolejowej nr 8 Warszawa Okęcie - Radom, na obszarze LCS Warszawa Okęcie na odcinkach szlak Piaseczno - Czachówek Południowy i stacja Czachówek Południowy orzekał w I instancji Wojewoda (...) decyzją nr (...) r. z (...) października 2014 r. i w II instancji Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z (...) lipca 2015 r. Natomiast w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Gminie (...), w obrębie (...), oznaczoną jako działka nr (...) o pow. 0,0798 ha, stanowiącą własność skarżącego, przejętą na rzecz Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste PKP Polskich Kolei Państwowych S.A. orzekł Wojewoda (...) decyzją nr (...) z (...) lipca 2016 r.

Natomiast w skardze na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa skarżący powołał się na pismo organu z 28 czerwca 2018 r. pozostawiające wniosek skarżącego z 20 czerwca 2017 r. bez rozpoznania.

Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest, by żądanie strony dotyczyło sprawy z zakresu administracji publicznej a podstawa prawna oczekiwanego przez stronę określonego zachowania organu sprowadzała się do załatwienia sprawy w drodze wydania decyzji, postanowienia, albo aktu lub dokonania czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Dokonując oceny wniosku skarżącego z 20 czerwca 2017 r. należy uznać, że dotyczy on decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 15 lipca 2015 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej i decyzji Wojewody (...) nr (...) z (...) lipca 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste PKP Polskich Kolei Państwowych S.A. Skarżący żądając uruchomienia procedur uchylenia decyzji lokalizacyjnej i wypłacenia odszkodowania według Prawa cywilnego nie precyzuje tych procedur i jakie konkretnie stawia tym decyzją zarzuty. Organ winien zobowiązać skarżącego do sprecyzowania trybu w jakim kwestionuje decyzje: lokalizacyjną i odszkodowawczą i w jakim zakresie. Należy pamiętać, że skarżący we wcześniejszych swoich pismach kwestionował prawidłowość lokalizacji linii kolejowej dokonanej decyzją Wojewody (...) z dnia (...) października 2014 r. nr (...), a także ustalenie wysokości odszkodowania w drodze decyzji Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...). Po sprecyzowaniu żądania przez skarżącego organ podejmie dalsze decyzje.

Biorąc pod uwagę, że na samą czynność pozostawienia podania bez rozpoznania nie służy skarga do sądu administracyjnego i jedynie w drodze skargi na bezczynność organu strona może żądać sądowej kontroli stosowania tej instytucji, Sąd uznał, że przyczyny pozostawienia wniosku skarżącego z 20 czerwca 2017 r. wynikające z pisma organu z 28 czerwca 2018 r. nie są uzasadnione. W tej sytuacji, uzasadniony jest zarzut pozostawania organu w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 20 czerwca 2017 r. Jednocześnie biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 2 i § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.