Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506406

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 16 maja 2018 r.
IV SAB/Gl 14/18
Skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Siudyka.

Sędziowie WSA: Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Edyta Żarkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

G.B. (w skrócie: "skarżący"), skargą z dnia 27 listopada 2017 r., złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagał się stwierdzenia bezczynności Prezesa Sądu Rejonowego w Z., wobec nie udzielenia żądanej we wniosku z dnia 11 września 2017 r. informacji publicznej o następującej treści: "czy w toku postępowania karnego o sygn. akt (...) ustalono, aby po terenie działki leśnej o nr ewidencyjnym (...) odbywał się ruch lądowy w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego?" oraz "jeśli w toku postępowania okoliczność ta została ustalona, to na podstawie jakich dowodów?". Skarżący wyjaśnił, że omyłkowo pierwotnie sformułował zarzut bezczynności wobec "Prokuratora w Z.", oraz doprecyzował, że skarga dotyczy bezczynności organu - Prezesa Sądu Rejonowego w Z. Zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej w skrócie: "u.d.i.p.") i wniósł o zobowiązanie do udzielenia żądanej we wniosku informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia akt. Dodatkowo uznał, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1169), że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz domagał się zasądzenia od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 11 września 2017 r. złożył drogą elektroniczną wniosek do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. o udostępnienie informacji publicznej, jednakże do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wraz ze skargą przekazał Prezesowi Sądu Rejonowego w Z. wniosek skarżącego z dnia 11 września 2017 r. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Sądu Rejonowego w Z. w dniu 30 listopada 2017 r. (pismo z dnia 13 grudnia 2017 r. i 7 lutego 2018 r., k. 60 i 61 akt sądowoadministracyjnych).

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. Prezes Sądu Rejonowego w Z. poinformował skarżącego, że w sprawie sądowej o sygn. akt (...), której wniosek dotyczy, ustalenia faktyczne zostały poczynione przez Sąd Rejonowy w Z. Natomiast wynik tych ustaleń znalazł odzwierciedlenie w doręczonym skarżącemu wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem. Wyjaśnił, że w tej sprawie karnej jako organ nie czynił żadnych ustaleń faktycznych ani nie dokonywał weryfikacji materiału dowodowego, bowiem gromadzenie materiału dowodowego i ustalanie na jego podstawie stanu faktycznego odnosi się do tej sfery, w której sędziowie są niezawiśli i niezależni. W tej sytuacji, podnoszone przez skarżącego uwagi i sugestie, dotyczące ustaleń faktycznych w tej sprawie, nie mogą być rozważane w trybie dostępu do informacji publicznej, ale powinny być podniesione w przysługujących skarżącemu jako skazanemu środku odwoławczym. Doręczenie skarżącemu, udzielonej przez organ, odpowiedzi na wniosek nastąpiło w dniu 15 grudnia 2017 r. (k. 66 akt administracyjnych).

W odpowiedzi na skargę z dnia 19 grudnia 2017 r. (k. 13 akt sądowoadministracyjnych), organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wszystkie podejmowane przez skarżącego próby kontaktu drogą elektroniczną z organem, były kierowane na adres e-mail: (...), który został wyłączony z użytkowania od dnia 23 marca 2017 r., w związku migracją poczty elektronicznej sądów powszechnych do domeny Centralnej Ministerstwa Sprawiedliwości. W konsekwencji tego stanu rzeczy adres ten został usunięty ze strony internetowej Sądu Rejonowego w Z. W związku z tym wniosek skarżącego z dnia 11 września 2017 r. i inne maile kierowane były na niewłaściwy adres. Organ zaprzeczył jednocześnie twierdzeniom skarżącego, jakoby nie odpowiedział na żaden wniosek, wskazując na pismo z dnia 13 grudnia 2017 r. jako udostępnienie informacji w sprawie złożonego wniosku, przesłanego do organu za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz ze skargą z dnia 27 listopada 2017 r. Poinformował jednocześnie, że akta sprawy (...), będące przedmiotem zainteresowania skarżącego, zostały w dniu 7 lutego 2017 r. przekazane do Sądu Okręgowego w C., skąd w dniu 20 marca 2017 r. zostały przekazane do Prokuratury Krajowej w W. W związku z tym, zdaniem organu, na dzień udzielenia odpowiedzi na skargę nie było możliwe przekazanie akt postępowania karnego o wskazanej sygnaturze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Obecnie organ jest w posiadaniu wyłącznie dokumentacji w postaci wyroku w sprawie o sygn. akt (...) z dnia 1 grudnia 2015 r., zapisanego w funkcjonującym powszechnie systemie SAWA.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. skarżący poinformował, że nadal podtrzymuje skargę na bezczynność organu, mimo otrzymania pisemnej odpowiedzi z dnia 13 grudnia 2017 r., na złożony w trybie przepisów u.d.i.p. wniosek (k. 91 akt sądowoadministracyjnych).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniach administracyjnych, egzekucyjnych i zabezpieczających oraz innych akty i czynności organów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz przewlekłego postępowania w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w skrócie, jak dotychczas "u.d.i.p."). Wyłącznie stwierdzenie, że podmiot do którego zwrócił się wnioskodawca jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, jak również gdy organ stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, oraz czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Od razu należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej - także tej, której organ faktycznie nie posiada - podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej przepisami u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie "zwykłym" pismem. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOS"), albo gdy podlegają one udostępnieniu w innym trybie, niż przewidziany przepisami u.d.i.p.

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP).

Definicję legalną "informacji publicznej" należy rozumieć, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako "każdą informację o sprawach publicznych". Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publiczne, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium" (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Ustawodawca nie precyzuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 (publ. OTK 122/8/A/2013) Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej podlega ustaleniu również, a może nawet przede wszystkim, w oparciu o art. 61 Konstytucji RP. Wymienione przepisy są podstawą przyjęcia, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź go dotyczących. Od tego typu dokumentów Trybunał Konstytucyjny w powoływanym wyżej wyroku odróżnił treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym, które stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowania finalnej koncepcji. W takim przypadku można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Dokumenty służące wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk nie będą, w świetle powyższego stanowiska, stanowić informacji publicznej.

Wyjaśnić przyjdzie, że o zakwalifikowaniu do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p. decyduje cel w jakim zostają one sporządzone. Ogólna definicja informacji o sprawach publicznych została przez ustawodawcę uszczegółowiona w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p., poprzez przykładowe wyliczenie, w formie katalogu otwartego, informacji posiadających przymiot informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b) u.d.i.p. wprost stanowi, że udostępnieniu podlega w szczególności postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, a także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w Z. jako organ administracji publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Dodatkowo udzielenie informacji dotyczy postępowania karnego, które toczyło się przez Sądem Rejonowym w Z. Sam skarżący w tym postępowaniu był oskarżonym i otrzymał wyrok z dnia 1 grudnia 2015 r. o sygn. akt (...), na który powołuje się we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Analiza akt wskazuje, że przedmiotowy wniosek wpłynął do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w dniu 27 listopada 2017 r. Następnie pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. organ poinformował skarżącego, że ustalenia faktyczne, których się domaga we wniosku zostały poczynione przez Sąd Rejonowy w Z. w konkretnej sprawie o sygn. akt (...), a ich wynik znalazł odzwierciedlenie zarówno w sentencji doręczonego skarżącemu wyroku, jak i treści jego uzasadnienia. Organ wskazał, że sam nie czynił żadnych ustaleń faktycznych, ani nie dokonywał weryfikacji materiału dowodowego zebranego w sprawie karnej, gdyż gromadzenie materiału dowodowego i ustalanie na jej podstawie stanu faktycznego odnoszą się do tej sfery, w której sędziowie są nie zawiśli i niezależni. W związku z tym wszelkie uwagi dotyczące ustaleń faktycznych powinny być podniesione w przysługujących skarżącemu jako oskarżonemu środkach odwoławczych. Zatem, organ udzielił odpowiedzi na złożony przez skarżącego, w trybie przepisów u.d.i.p., wniosek.

W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że art. 156 § 5 i § 5a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, dalej: "k.p.k.") przewiduje zasady, tryb i formę udostępnienia akt postępowania przygotowawczego. Ma tu zatem miejsce odmienne uregulowanie kwestii udostępniania określonych informacji publicznych, tj. zawartych w aktach spraw prowadzonych przez prokuraturę. W toku postępowania przygotowawczego, tylko stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. Jedynie za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione także innym osobom. Jeżeli postępowanie karne nie jest zakończone, to wgląd do akt sprawy w toku postępowania przygotowawczego podlega rygorom art. 156 § 5 k.p.k. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 przyjął, iż żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W zakresie możliwości dostępu do akt trwającego postępowania karnego, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w uzasadnieniu tej uchwały pogląd, że: "przepis art. 156 § 1. 5 i 5a k.p.k. oraz art. 525 k.p.c. i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 omawianej ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej." (CBOS).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanej uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13. Zgodnie z art. 156 k.p.k. stronom, podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k., obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej i daje możność sporządzenia z nich odpisów. Za zgodą prezesa właściwego sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom.

W postępowaniu karnym o sygn. akt (...) skarżący miał zatem możliwość i prawo uzyskania żądanych we wniosku informacji w innym trybie. Na tą okoliczność powołał się organ w piśmie z dnia 13 grudnia 2017 r. (k. 61 akt sądowoadministracyjnych).

Przyjdzie również zaakcentować, że żądanie wniosku skarżącego dotyczyło udzielenia informacji jako wiadomości określonej treści, co jest jednym z niezbędnych warunków - obok tego, żeby dotyczyło informacji o sprawach publicznych - których spełnienie jest konieczne, aby wniosek był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Jedynie w przypadku dokumentu urzędowego, według art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Natomiast według definicji zawartej w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu przepisów u.d.i.p. jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tymczasem skarżący przedmiotem wniosku nie uczynił udostępnienia dokumentu urzędowego, ale jeden spośród dowodów występujących w postępowaniu karnym, który podobnie jak inne dowody mógł być zdaniem skarżącego podstawą ustalenia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, o ile był przez Sąd Rejonowy w Z. oceniony jako wiarygodny. Z powyższych względów należy uznać, że organ prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 11 września 2017 r. oraz pisemnie poinformował o tym skarżącego oraz pouczył o przysługujących mu innych drogach dostępu do żądanych informacji. Stąd też skarga na bezczynność organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Dodatkowo należy zauważyć, że przy dostępie do akt w sprawach karnych inna jest sytuacja strony postępowania, inna też podmiotu niebędącego stroną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12 wraz z orzecznictwem tam przywołanym, CBOS). Nadmienić przyjdzie, że ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 570) reguluje zasady udostępniania elektronicznej skrzynki podawczej, nadto Prezes Rady Ministrów określił w drodze rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180) warunki organizacyjno-techniczne doręczania dokumentów elektronicznych, w tym reguły tworzenia elektronicznej skrzynki podawczej i zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem ePUAP. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia doręczenie dokumentu elektronicznego na nośniku informatycznym może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia, które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (§ 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§ 13 ust. 1 rozporządzenia) - automatycznie przez system, bez udziału człowieka - natomiast w § 14, 15 i 16 rozporządzenie reguluje sposób tworzenia poświadczenia doręczenia. Ten drugi proces przebiega inaczej, gdyż doręczenie wymaga świadomego przyjęcia przesyłki przez adresata i dokonania potwierdzenia odbioru przez złożenie podpisu. Podpis elektroniczny, o którym mowa w § 15 rozporządzenia, może być złożony z wykorzystaniem certyfikatu kwalifikowanego lub danych potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP. Dopiero zaś po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata, udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia (§ 16 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że urzędowe poświadczenie przedłożenia należy uznać, zgodnie z art. 46 § 4 pkt 3 k.p.a., za zawiadomienie przesłane na adres elektroniczny adresata, uznając, że potwierdza ono wyłącznie wpłynięcie pisma (dokumentu) na skrzynkę podawczą adresata. Jak wskazano wyżej, dopiero po potwierdzeniu odebrania dokumentu elektronicznego poprzez potwierdzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym (§ 15 rozporządzenia) dokument ten udostępnia się adresatowi. Oznacza to, że za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należy uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, a w przypadku braku takiego poświadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 46 § 5 i 6 k.p.a. Uwagi powyższe są niezbędne zważywszy na wyjaśnienia złożone w odpowiedzi na skargę.

Na podstawie art. 41 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 133 z późn. zm.) w drodze rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 2316), został określony tryb udostępniania akt i orzeczeń sądowych z uwagi na ochronę danych nimi objętych, zatem jest to zbiór przepisów szczególnych względem przepisów u.d.i.p. (por. art. 156 k.p.k. i § 100 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych).

Analiza przytoczonych powyżej regulacji prawnych prowadzi zatem do wniosku, że odmienny tryb dostępu do informacji regulowany jest przepisami u.d.i.p. i k.p.k., a przywołane przepisy nie pozostają ze sobą w kolizji. Wynika z nich, że wgląd w jakiejkolwiek postaci do akt sprawy w toku prowadzonego postępowania karnego podlega rygorom art. 156 k.p.k. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 647/11 i wskazane tak orzecznictwo, CBOS). Tym samym, skoro dostęp do informacji (w tym publicznej) z akt postępowania karnego zapewniony jest w innym trybie i na innych zasadach, to w sprawie wyłączone jest stosowanie przepisów u.d.i.p., na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.